Running In Heels

Είμαι Κωλόπαιδο?

2012-02-14T01:09:00.003+02:00

Άρχισα να το σκέφτομαι όταν ο κολλητός μου, μου είπε ότι πρέπει να κάνω "τον straight άνδρα εργένη που κρύβω μέσα μου πολύ περήφανο". Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς εννοεί, μου επεσήμανε ότι I'm dating again και δεν καταχωρώ τα τηλέφωνα των νέων γνωριμιών μου στο κινητό γιατί είναι ζήτημα αν θα τα χρειαστώ 3 ημέρες.

I resent that, η τελευταία γνωριμία άντεξε 4 μέρες στο κινητό πριν σβηστεί for ever.

Dating sucks αν με ρωτάτε. Ειδικά άμα ξέρεις τι σου γίνεται και τι ψάχνεις. Γιατί άμα ψάχνεις κάτι, απλούστατα δεν θα σου κάνει 'ντα' έτσι στα καλά καθούμενα. Και δε θα συμβιβαστείς με κάτι άλλο από αυτό που θες κι έχεις ανάγκη. Είναι σαν εκείνο το χακί παντελόνι που ψάχνω αλλά δεν υπάρχει πουθενά: apparently blue is the 'it' color για να νέα σεζόν και ούτε λόγος για χακί!

Ουφ!

Έτσι και οι άνδρες. Ψάχνω someone to go za za zoo with. I do not want a fling. I do not want to waste my time με μαλακιούλες. Βαριέμαι. Πλήττω. I want to connect with someone. Δεν μπορώ αλλιώς, πνίγομαι. Θέλω αυτό το 'κλικ'. Αν δεν το βρίσκω, προτιμώ να είμαι μόνη μου, είναι τόσο -μα τόσο!- απλό!

Η αλήθεια είναι ότι βγαίνω συχνά, γνωρίζω κόσμο -σας είπα ότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχω τρομερό σουξέ τελευταία?- και I do give people a chance. Απλώς I know me: αν δεν κλικάρω στα πρώτα 2 λεπτά, IT IS NEVER GOING TO HAPPEN.

Μετά τον Peter Pan φάνηκα αρκετά τυχερή: όταν ένιωσα έτοιμη to 'get back out there' I dated one person πριν γνωρίσω τον Κριό. Και με τον Κριό κλίκαρα με την μία.

Και τώρα το "you're a great guy but I'm just not feeling it" έγινε το motto μου. Και νιώθω απαίσια. Γιατί βλέπω ότι ίσως ο άλλος θέλει να με πλησιάσει λίγο παραπάνω, κι εγώ δεν θέλω γιατί κάτι δε μου βγαίνει. Κάτι δεν μου κολλάει. Δεν σκιρτάει η άτιμη η καρδιά μου, πως να το πω?! And it's really frustrating γιατί θέλω να σκιρτήσει αυτή η άτιμη η καρδιά μου.

Δεν είναι ότι έγινα αναίσθητη: αφού με τον Action Man (μη χέσω) σκίρτησε. Επομένως, είναι θέμα χρόνου να ξαναγίνει. (?) Απλώς τώρα αισθάνομαι μόνο ένα mild flattery: ούτε καν ενθουσιασμό με κανένα. Καμιά φορά κοιτάω ζευγάρια γύρω μου κι αναρωτιέμαι πόσοι είναι όντως truly ευτυχισμένοι, και πόσοι απλώς συμβιβάζονται γιατί it's really scary out there. Δεν το λέω τυχαία, it happens every day.

Και ξέρω ότι δεν θέλω να γίνω έτσι: να συμβιβαστώ μέχρι να έρθει κάτι καλύτερο. Να συμβιβαστώ γιατί δεν ξέρω ποιο θα είναι το τελευταίο τρένο. Να συμβιβαστώ απλώς για να αποφύγω την μοναξιά μου.

Nope.

I have the best Valentine's date lined up: with friends for drinks. And I'll be drinking to love!

Καλή βδομάδα!

Περνάμε Καλά...

2012-02-12T01:34:00.003+02:00

...Mε TV Dinner.
Το σκηνικό είναι έτοιμο: είμαι στην κολλητή μου, η πίτσα έχει έρθει, τα πρώτα Cosmos είναι στα ποτήρια και καθόμαστε στην τηλεόραση. Πέφτουμε πάνω στο 'Περνάμε Καλά' και παρακολουθώντας το λίγο, δεν κατάλαβα που κολλά ο τίτλος γιατί δε μου φαίνεται να περνάει κανείς καλά. Anyway, έχουν αφιέρωμα στον Καζαντίδη και πέφτει ρεπορτάζ για τον 'Παγκύπριο Σύλλογο Στέλιος Καζαντίδης "Υπάρχω"'. Yeap. Υπάρχει τέτοιο πράγμα στην Κύπρο.

Τελειώνει η πίτσα, βάζουμε 2α ποτά, ανάβουμε τσιγάρο και αναρωτιόμαστε τι να περιλαμβάνει αυτός ο σύλλογος, επειδή έχουν και πρόεδρο και αντιπρόεδρο. Τι συζητάνε δηλαδή στις συγκεντρώσεις τους? Ποιες οι αποφάσεις που παίρνουν? Πώς γίνεται κάποιος μέλος?

Ohhhh the temptation was too much to resist!

Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν στις πληροφορίες:

Tinkerbell: Θα ήθελα το νούμερο του Παγκύπριου Συλλόγου 'Υπάρχω'.
Παιδί στις Πληροφορίες: Τι εν τούτο?
Tinkerbell: Σύλλογος.
Παιδί στις Πληροφορίες: Τζαι πιου ένι?
Tinkerbell: Του Στέλιου Καζαντζίδη.
Παιδί στις Πληροφορίες: *παύση*
Tinkerbell: Εεε ... ναι?

Και μπαίνει το μήνυμα με το νούμερο. Και πιάνει η κολλητή μου πια να μάθει τι ακριβώς κάνει αυτός ο σύλλογος:

Άνθρωπος που Απάντησε το Τηλέφωνο: Παρακαλώ?
Κολλητή: Ναι, συγνώμη, τι είναι εκεί?
Άνθρωπος που Απάντησε το Τηλέφωνο: Το Υπάρχω
Κολλητή: Ναι, κι εγώ υπάρχω. Εκεί τι είναι?

*pink*

Hahahahahahahaha.

(Sometimes I feel we need to grow up.)

Τουλάχιστον 2 άτομα στην Κύπρο πέρασαν γαμάτα απόψε χάρη στο 'Περνάμε Καλά'.

....Και Single.
Single and ready to mingle? Ε, όχι ακριβώς. Αλλά πάλι, the quest to love and happiness can be really fun.

Πριν μερικά βράδια, δέχτηκα ένα πολύ ενδιαφέρον φλερτ από ένα τύπο. Στην πρώτη ατάκα, έχω το συνήθειο να κατακεραυνώνω τον άλλο, απλώς για να ξεκαθαρίζει το τοπίο.(Αν είναι μάγκας και πραγματικά θέλει να με πλησιάσει, δεν θα τα βάλει κάτω με την πρώτη, αυτή είναι η λογική μου). Και εξελίσσεται σε πολύ επίμονο μεν, αλλά ενδιαφέρον δε τυπάκι. Με αρκετή αυτοπεποίθηση και αυτοσαρκασμό για να τον συμπαθήσω σχεδόν αμέσως.

Σε κάποιες φάσεις ήταν μπροστά και ο Action Man κάτι που χάρηκε αφάνταστα ο γυναικείος εγωισμός μου. That's how it's done αγόρι μου! Ούτε στημένο να το είχα!

Anyway, αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ότι με ακολούθησε όταν έφυγα από το μαγαζί. He actually came after me (not in the stalkerish way) αλλά όπως σου τα φουμάρουν κάτι ρομαντικές κωμωδίες και λες 'Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα'.

Ίσως όλοι οι μάγκες να μην πατήθηκαν από τρένα τελικά. Ίσως λέω.

...Γιατί Είμαι Καλά.
Λένε πως η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν ξημερώσει. Κάτι που το πιστεύω πολύ έντονα. Απλώς άμα είσαι μέσα σε μια κατάσταση, δεν έχεις ξεκάθαρη εικόνα στα πράγματα κι έτσι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν ακόμα σκοτεινιάζει.

Κι εκεί που δεν το περίμενα, ήρθε ένα πολύ ωραίο -και much needed- pat on the back. Και την επομένη μια ευκαιρία, μια ελπίδα, ένα glimmer of hope for something to look forward to.

Κοίταξα γύρω μου and I felt good.

Και ήταν από τις στιγμές που εύχομαι να μπορούσαμε να φυλάξουμε κάποια feelings σε ένα μπουκάλι, και να το ανοίγαμε όποτε δεν είμαστε στα πολύ πάνω μας.

If it's bitter at the start, then it's sweeter in the end..!

Breathe and Reboot

2012-02-08T00:33:00.002+02:00

I cannot tolerate anymore bad dates. I just can't. I want to feel that za za zoo feeling. I want the freaking steak!!

Now that I got that off my chest και ηρέμησα, μπορώ να προχωρήσω.

Ξέρεις, όταν με πιάνει αυτό το restless feeling, αυτή η ανάγκη to nag χωρίς να υπάρχει φαινομενικά reasonable λόγος, ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά. Και το πράγμα είναι απλό: I just need to reflect on where I am right now, and fix all the parts that are not making me happy.

You Gotta Go
That's right, Mr. Pilot has to go. Θα μου πεις, εγώ έλεγα ότι είναι μια χαρά παιδί, ωραίο παιδί κουλουπού κουλουπού. Ναι, δεν τα παίρνω πίσω. Αλλά είναι πρήχτης και εύθικτος. Τα παραλέω?

Οκ.

You go on one -mark my words, ONE- date με κάποιον και θέλει να ασκήσει έλεγχο την επομένη. Μέσα σε μια ώρα (50 λεπτά actually) μου έστειλε 3 μηνύματα κι επειδή είχα δουλειά, ούτε καν είδα το κινητό. Στην ώρα έρχεται και το 4ο και τότε ήταν που γύρισε ανάποδα το μάτι μου. Τέλος, όταν λέω σε κάποιον ότι έχω δουλειά και θα τα πούμε μετά, θέλω να το σέβεται χωρίς περαιτέρω πρήξιμο.

Καταλαβαίνεις γιατί ήθελα να φάω το κινητό? Ακόμα επιμένεις ότι τα παραλέω?

-Πληρώνω ακόμα καρμικά debts φαίνεται!-

Δεν ήμουν κιόλας ιδιαίτερα excited με την όλη φάση επομένως someone's in for a crash landing αύριο.

Bright Ideas
Και πάνω στα νεύρα μου, μου έρχεται μια ιδέα. Like lightning. And it actually feels like a good idea. Όταν την είπα σήμερα στους γονείς μου, γελάσανε νευρικά αρχικά κι όταν κατάλαβε η μαμά μου ότι σοβαρομιλώ she said 'I'm with you 100%. I'm sure you can do it'.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς μετά από ένα τέτοιο response?

Fire In My Hands
Μετά την ψιλοκαταθλιπτική διάθεση μου τη Δευτέρα το βράδυ, πια νιώθω καλύτερα. Λες και ξύπνησα με άλλο κεφάλι. Είμαι καλά. And I'm not forced -or willing- to take anyone's shit. Γιατί? Γιατί είμαι καλά και θέλω να παραμείνω καλά. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που είναι beyond του ελέγχου μου, αλλά αυτά που μπορώ να ελέγχω, μπορώ και θα τα φτιάξω για να συνεχίσω να είμαι καλά. Αρνούμαι να μπω σε ένα μίζερο λούκι όπου θα κάτσω να κλαίω τη μοίρα μου και να κάνω ότι μου φταίει ο κόσμος όλος. Το βλέπω πολύ συχνά αυτό και I keep telling myself ότι δε θέλω να γίνω σαν κι αυτούς.

Στο χέρι μου είναι.

Don't think I'm lying.. I'm flying.

Yeah...

Burst The Bubble

2012-02-06T22:43:00.003+02:00

Maybe it's the rain, maybe it's because it's Monday but I feel like nagging right now. Και δεν είναι ότι έχω κάτι to actually nag about, απλώς θέλω να τα δω λίγο κατσουφιασμένα τα πράγματα. Έτσι για αλλαγή. Trade my sunshine for a little grey cloud.

Just for a little bit.

Δεν Με Αναγνωρίζω.
Σοβαρά τώρα, ώρες ώρες τελευταίως δεν με αναγνωρίζω. Όπως προχθές που ενώ καθόμουν κι έβλεπα τηλεόραση, μου ήρθε (θεία ή βλαμμένη- θα δείξει) έμπνευση κι έγραψα ένα 'ποίημα'. Ένα ποίημα μες τον αυτοσαρκασμό, την τσαχπινιά -ίσως και λίγη χαριτωμενιά- με αφορμή τον Action Man.

Το αντιλαμβάνεσαι?

I. Wrote. A. Poem. For. A. Boy.

Έστω και τσαχπίνικο και αυτοσαρκαστικό -blah blah- δεν παύει από το να είναι ποιήμα. I have never written a poem in my life. Πρέπει να το κοιτάξω. Ντρέπομαι και μόνο που το παραδέχομαι.

Ένας νοήμων άνθρωπος θα το έβρισκε -τουλάχιστον- χαριτωμένο. Αλλά επειδή μιλάμε για βλαμμένο, μάλλον δεν θα έχει την τιμή να το μάθει ποτέ.

Μια μέρα -που θα μου περάσει το crush και δε θα ντρέπομαι και μόνο στην σκέψη αυτής της φρικαλέας πράξης μου- ίσως το μοιραστώ μαζί σας.

Για την ώρα όμως, απλώς δεν με αναγνωρίζω.

Fly Me To The Moon.
Κι εκεί που δεν το περίμενα και χωρίς να το αναζητώ -typical- γνωρίζω κάποιον άλλο. Τον Mr. Pilot. Κι ενώ δεν είμαι αεροσυνοδός, φαίνεται πως μου είναι τυχερό το συγκεκριμένο επάγγελμα. Άσε που έχω μια αδυναμία στους ένστολους (αν η στολή των μπάτσων εδώ πέρα δεν ήταν τόσο μπλιαχ κι αδιάφορη, μάλλον θα ερωτευόμουν κάθε φορά που με σταματάνε για έλεγχο). Και πέρα από το επαγγελματικό prestige που έχει, είναι και ωραίο παιδί.

Και κυρίως -so far τουλάχιστον- φαίνεται καλό παιδί.

Ωστόσο δεν νιώθω τίποτα. Δηλαδή ούτε καν ενθουσιασμό. Δεν είναι ότι μου είναι αδιάφορο να τον ξαναδώ -he has been granted a 2nd date afterall- αλλά δεν καίγομαι κιόλας ιδιαίτερα.

We'll see?

We'll see.

Steak Over Chicken Wings
Ήρθε η κολλητή μου απόψε για φαγητό και somewhere between the chicken wings and the steak πιάσαμε κουβέντα about lovers come and gone. Η κολλητή μου βρισκόταν στο μέσo ενός ψυχολογικού πολέμου μέσω sms με την δικιά της, κι εγώ κάπου στην απόλυτη συναισθηματική αποχαύνωση από τις εξελίξεις (or absence of them) των τελευταίων ημερών.

Κι αναρωτηθήκαμε γιατί υπάρχει όοοοοολο αυτό το μπουρδούκλωμα, why do things feel so... complicated? Όταν είναι -ή αισθάνεσαι- τόσο complicated τα πράγματα δεν πάει να πει ότι κάτι πάει λάθος? Ότι κάτι δεν κυλάει όπως πρέπει? Στο κάτω κάτω, είναι ποτέ complicated τα πράγματα ή απλώς εμείς τα κάνουμε έτσι?

Συνειδητοποιώ πως I want the steak: the chicken wings just aren't good enough for me. Σίγουρα θα με κάνουν να χορτάσω, αλλά it's not what I really truly want. So steak it is.

And yet sometimes, chicken wings just do the trick for you, you know?

Καλή μας βδομάδα!

Ξέρεις Τι Σκεφτόμουν?

2012-02-02T00:59:00.003+02:00

I had an interesting thought τις προάλλες: λέμε συνήθως ότι 'everything worked out for the best'. Και για πρώτη φορά προχτές αναρωτήθηκα αν όντως είναι έτσι τα πράγματα ή αν απλώς το λέμε γιατί we don't know any better. I mean, δεν ξέρουμε πως θα κατέληγαν τα πράγματα if they didn't work out in the way they did, κι αν τελικά θα ήταν χειρότερα ή καλύτερα.

Κι ενώ I am a firm believer in that yes, things do work out for the best, I entertained myself in thinking how willingly naive we humans can be, when it comes to soothing our ego or hurt souls.

Ίσως το λέμε αυτό γιατί έτσι γίνεται στα παραμύθια? Γιατί έχουν πάντα ευτυχισμένο τέλος? Ίσως πάλι το λέμε γιατί καταβάθος, η ανθρώπινη ύπαρξη είναι optimistic? Ή μήπως το λέμε από ignorance, γιατί δεν ξέρουμε πόσο καλή -ή όχι- θα ήταν μια άλλη κατάληξη των πραγμάτων.

The grass is greener on the other side εξάλλου, δεν λένε?

But is it really?

See? You can't really be sure.

Τα Πράγματα Είναι Απλά.
Την λύση την είχα προτείνει in a way πριν καμιά 10αρια μέρες στο ποστ 'Shit Weather Food For Thought'. Do an IQ test and put it to rest. Tadaah!

Τι είναι 'βλάκας'?
βλάκας αρσενικό

αυτός που έχει χαμηλή νοημοσύνη ή που συμπεριφέρεται χωρίς σκέψη
ο ανόητος, ο χαζός

Ωραία. Τι είναι 'κοινή οχληρία'?

Μη εξουσιοδοτημένη από το νόμο πράξη που προκαλεί ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση κοινών δικαιωμάτων.

-I object!
-Sustained! (Πάντα ήθελα να το πω/γράψω αυτό).

Anyway, υπάρχει άρθρο στον Κώδικα σύμφωνα με το οποίο οποιοσδήποτε δημοσιεύει προφορικά ή εγγράφως οτιδήποτε τείνει να εξυβρίσει, χλευάσει ή να προσβάλλει την τιμή του αρχηγού της πολιτείας διαπράττει παράπτωμα.

Fai enough.

Αλλά!

Μιλάμε για συγκεκριμένες συνθήκες. Δεν τον στόλισε τυχαία στο περίπτερο και out of the blue. Είχε προηγηθεί κάτι, που προκάλεσε μάλιστα κοινωνικό αναβρασμό.

Όλοι βιώσαμε την κατάσταση που επικρατούσε μετά το Μαρί και όλοι λίγο ή πολύ ένα επίθετο το ρίξαμε. Let it go ρε φίλε, ξεκόλλα, έχεις μια οικονομική κρίση να κοιτάξεις, ένα χοντρό Κυπριακό θέμα να λύσεις και μια Ευρωπαϊκή προεδρία να αναλάβεις το καλοκαίρι. Μικροπρέπειες τώρα..

Στο κάτω κάτω, κάνε ένα IQ test και απέδειξε ότι δεν είσαι βλάκας. (Φυσικά υπάρχει πάντα και η πιθανότητα ο νεαρός κύριος τελικά να αθωωθεί because he just stated the obvious).

I'm just saying there is a possibility. Don't shoot the messenger.

Ξέρεις Τι Πρόσεξα?
'Οτι υπάρχει μια γενική... απογοήτευση. Τα νούμερα ανεργείας, οι συνεχώς αυξανόμενες τιμές, αυτή η ανασφάλεια που πλανάται στον αέρα. No wonder we feel so disappointed: μέσα σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να ονειρευτείς. Κοιτάς την πραγματικότητα και δεν θες να ονειρευτείς γιατί είναι λες και σου έκλεψαν την ικανότητα to do so. Κι έτσι μένεις σε αυτήν την πραγματικότητα, ριζωμένος, στεγνός και τετράγωνος απλώς για να μην σε πιάσουν τα γεγονότα εξ' απροόπτου.

Λογικό δεν είναι?

Κι εγώ τα νιώθω, κι εγώ τα σκέφτομαι. Απλώς δε θέλω, αρνούμαι να παραιτηθώ. We can still be happy: we just have to go back to the basics. Να βρούμε την αξία σε αυτά που όντως έχουν αξία: ψυχική, συναισθηματική κι όχι ανάλογα με το τι λέει το ταμπελάκι. Ωραία τα λούσα και τα παλάτια, αλλά life still can be beautiful και χωρίς αυτά.

I guess it depends on what priorities we have.

Αυτό σκεφτόμουν.

Where Have All The Cowboys Gone?

2012-01-30T21:10:00.008+02:00

It is my personal belief πως αν τα παραμύθια της Disney γράφονταν τώρα, οι πριγκίπισσες της Disney θα ήταν κάπως έτσι:

Η Σταχτοπούτα θα αντάλλαζε τον Prince Charming με ένα charming ζευγάρι Jimmy Choos, η Jasmine θα έχωνε τον Aladin -head first- μέσα σε ένα μαγικό λυχνάρι, η Χιονάτη θα αντάλλαζε τους 5 από τους 7 νάνους για να πάρει ηλεκτρικές συσκευές (τους άλλους 2 θα τους κράταγε για little errands στο σπίτι) και Αλίκη θα έκανε ψιλές για να ξεχάσει την καταραμένη ώρα και στιγμή που έπεσε στο freaking rabbit hole.

Η Ariel θα έμενε για πάντα under the sea και χαλάλι το αλάτι και την υγρασία της θάλασσας που ξεθωριάζει το μαλλί της, η Rose θα ξυπνούσε από τον βαθύ ύπνο της μόνο για να τεντωθεί και να ξανακοιμηθεί και η Belle θα ζήταγε από τον Beast να μείνουν φίλοι.

Και η Tinkerbell θα έγραφε μαλακίες on some idle Monday night για να μην την πιάσει η απελπισία.

Φοβάμαι να παραδεχτώ ότι ο ρομαντισμός έχει πεθάνει. Βασικά, αρνούμαι να αποδεκτώ ότι έχει πεθάνει ο ρομαντισμός. Γιατί αν είναι έτσι τα πράγματα, μάλλον είναι καιρός να βρω νέο παραμύθι.

Μετά από ένα χωρισμό out-of-the-blue μιας φίλης και την παραδοχή μιας άλλης φίλης μου ότι πια she is into women, με πιάνω να αναρωτιέμαι what the hell is wrong? Φταίμε οι γυναίκες? Φταίνε οι άνδρες? Φταίει γενικότερα το ανθρώπινο είδος? Are we just too spoiled by choices που αδυνατούμε πια το make one and stick to it? Χάθηκε ο ρομαντισμός ή απλώς αντικαταστάθηκε από το Facebook και την virtual διαδικτυακή πραγματικότητα μας?

Έχουμε αποξενωθεί τόσο οι άνθρωποι που προτιμάμε πια την μοναξιά μας παρά την συντροφικότητα? Ή προτιμάμε μια συντροφικότητα που δε θα μας κοστίσει τίποτα συναισθηματικά, επειδή φοβόμαστε να δώσουμε μπας και πληγωθούμε? Δεν μπορώ να το κάνω αυτό όμως, I just can't: I want to feel. I long to feel, ακόμα κι αν είναι να φάω τα μούτρα μου. Τουλάχιστο θα ξέρω ότι το έζησα, το ένιωσα.

Ένας πολύ καλός μου φίλος, μου εκμυστηρεύτηκε ότι he has feelings for me πριν από αρκετό καιρό. Τότε, του είχα ξεκαθαρίσει πως δεν θα γίνει κάτι μεταξύ μας επειδή I did not feel that way about him. Κι ενώ έμεινε εκεί η κουβέντα και παραμείναμε φίλοι, τις τελευταίες μέρες τον έχει πιάσει κι εγώ δεν ξέρω τι, που μου έσπασε τα νεύρα. Πέσιμο και φλερτ κι ενώ του είπα να το κόψει, έπεμενε. Με αποκορύφωμα τα χτεσινά. Που με ένα ξέσπασμα, με βρίσκει ο διάολος από τα νεύρα, κι ενώ ήταν μπροστά ο Action Man, δεν έκανε τίποτα απολύτως to stand up for me. Κοίταγε εντελώς σοκαρισμένος εμένα να βγάζω καπνούς και τον άλλο να μην ξέρει πως να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

My crush has crashed and I lost a friend. Not too shabby for a Sunday night.

Από τα νεύρα μου, δεν με έπαιρνε ο ύπνος, είδα την όμορφη αυγούλα σήμερα στη βεράντα κι αναρωτήθηκα what does it take for a man to be a decent man. Γιατί άμα αγαπάς κάποιον, θες να τον δεις ευτυχισμένο. Κι άμα θες κάποιον, θες να τον βλέπεις να χαμογελά. Κι άμα σέβεσαι κάποιον, δε θα τον μειώσεις από εγωισμό (γι'αυτό εξάλλου χωρίσαμε με τον Κριό).

Δεν τους απαντάω κινητά και μηνύματα γιατί I want them all to leave me alone right now. Νιώθω... let down. Ένιωσα exposed and vulnerable.

Και ξαφνικά κατάλαβα γιατί χώρισε έτσι out of the blue μια φίλη μου και γιατί το γύρισε στα κορίτσια μια άλλη: και οι δύο ήθελαν την ψυχική τους ηρεμία. That's what they said.

Fairies Know How To Do It

2012-01-24T22:32:00.002+02:00

My Poor Liver.
Ξέρεις ότι ένα πάρτυ (ή μια συγκέντρωση) είναι πετυχημένη όταν:

1) σου τελειώσει ο πάγος
2) υπάρχουν πολλά άδεια μπουκάλια στον πάγκο της κουζίνας
3) έχετε φάει όλα τα τσιμπήματα που ετοίμασες
4) άτομα που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους until then γίνονται -σχεδόν- κολλητοί
5) η πράσινη τσόχα έχει γίνει χάλια
6) γελάτε πολύ και σε φάσεις, μέχρι δακρύων
7) αργείτε -πολύ- να το διαλύσετε
και 8) την επομένη σε παίρνουν άτομα που ήταν σε αυτήν την συγκέντρωση και σε ρωτάνε γιατί πήραν μαζί τους το μπουκάλι της βότκας και δεν ξέρεις τι να τους πεις

Ομολογουμένως, I know how to throw a good party and/or get together. Χτες ήταν poker night. Όταν ξύπνησα ξαφνικά στις 6 το πρωί και γύριζε όλο το δωμάτιο, I swore to never drink again that much (.. on a Monday night τουλάχιστον).

Tuesday hangovers suck.

My poor liver.

But we had a great time.

Αποκτήνωση Τώρα.
Τις τελευταίες εβδομάδες δε με αναγνωρίζω: έχω φτάσει νέα επίπεδα αποκτήνωσης. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή κακό ή αν απλώς έχω περάσει στην επόμενη φάση της ζωής μου, αλλά με βρίσκω να αντιδρώ πολύ διαφορετικά σε πρόσωπα και καταστάσεις. Πιο.. αποκτηνωμένα. I never liked hurting people's feelings έτσι επέλεγα πολύ προσεκτικά τα λόγια μου σε ορισμένες περιπτώσεις. Ίσως σε εγκληματικό βαθμό, να φτάνω δηλαδή στο σημείο να ισοπεδώνω τη δική μου θέση just for the sake of not hurting people's feelings. Μετά, το μείωσα και αυτό. Πια όμως -επειδή κατάλαβα ότι έχω κι εγώ δικαίωμα στα feelings και στα non-hurt ones- είπα ότι I have to cut myself some slack. Εξού και η αποκτήνωση.

Μπορεί κάποιος να πει ότι είμαι εγωίστρια. Μπορεί και να είμαι τελικά. Εγώ πάλι το λέω 'self-preservation'. Με τις αντιδράσεις μου πολλές φορές με έφερα σε πιο δύσκολη θέση, και επειδή δεν είμαι διατεθημένη πια να το κάνω αυτό, αποκτηνώθηκα.

Voila!

Life Is All About The Perfect Timing
Σοβαρά τώρα, δεν είναι πολύ σημαντικό το timing in life? Δεν είναι θέμα απλώς να είσαι punctual, αλλά να είσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή. Sometimes, you might miss the appropriate time frame and that particular chance is gone for good. Or maybe just for now.

Είχα ένα ανομολόγητο crush πριν κάτι χρόνια και πριν λίγες ημέρες ο άνθρωπος με τον οποίο είχα αυτό το ανομολόγητο crush, μου εκμυστηρεύτηκε ότι he had/ has a crush on me. Και σκέφτηκα πόσο αστεία είναι η ζωή: είχα αγοράσει τότε ένα ζευγάρι παπούτσια που λέω αν με δει ποτέ με αυτά, θα πάθει την πλάκα του. Και προχτες που μου μίλησε, τα φόραγα -ironically- εκείνα τα παπούτσια. Αλλά πια δεν τα φορούσα για να του κάνω εντύπωση. It's been years since I stopped thinking να του κάνω εντύπωση.

Και λέω, αν αυτό γινόταν τότε, δε θα ήμουν η πιο ευτυχισμένη νεράιδα στον κόσμο? Πια όμως το crush is gone και το μόνο που ένιωσα ήταν ένα mild flattery.

Κι ένας μικρός εσωτερικός αναστεναγμός. Ίσως και ένα μικρό παράπονο?

Γιατί να μην ήταν από τον Action Man αυτά τα λόγια. Κι απλώς αναρωτιέμαι αν συγχρονιστούμε πριν μου φύγει κι αυτό το crush. Κι αν μήνες -or maybe even years- from n0w, να μου μιλήσει επιτέλους αυτός με αυτά ακριβώς τα λόγια και να σκέφτομαι, πόσο, μα πόσο λάθος, είναι το timing του.

Shit Weather Food For Thought

2012-01-22T23:17:00.003+02:00

Νομίζω το μοναδικό silver lining που βρίσκω σε αυτόν τον καιρό είναι ότι I get to wear my earmuffs και σκουφάκια when you're having bad hair days. Απορία: στο Μιάμι βρέχει ποτέ? Αν όχι, I'd love to live there.

Φυσικά η βροχή και το κρύο της Κύπρου δεν συγκρίνονται με τα καιρικά δεδομένα back home (επομένως who am I to whine?!), έτσι πήρα την παρέα να βγούμε. Νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να βρω μέρος που να αντιπαθούσα με τη μία, at least όχι μετά την πρώτη -και τελευταία- επίσκεψη μου στο Aperitivo. Μέχρι που πήγα στο Joko.

Mr President. We're Expecting You.
Κι ενώ έπινα το ποτό μου και αγνοούσα τα Nicosia once-over looks που πέφτανε βροχή, I had an interesting thought (yes, I was that bored). Ποια θα ήταν τα δικά μου κριτήρια και standards για να βγει κάποιος πρόεδρος της Δημοκρατίας. (Σας είπα ότι αντιπάθησα το μέρος με τη μία. You have been warned).

Πρώτον, θα έπρεπε να υπάρχει minimum και maximum όριο ηλικίας. Minimum 40 ετών και maximum 55. Γιατί μέχρι να ολοκληρώσει την θητεία του, θα πιάσει τα 60 και θα βγει με σύνταξη. Είπαμε, who wants and who needs a freaking senior citizen as a president?

Επίσης, πρέπει να κάνει -και να περάσει τουλάχιστον above average- ένα IQ test. (Κάπου εδώ θεωρώ ότι θα (ξε)καθάριζε με τη μία η μισή πολιτική εξουσία του τόπου).

Στη συνέχεια οι συμμετέχοντες θα πρέπει να περάσουν από εξετάσεις του τύπου 'current affairs' γιατί ιστορία όλοι λίγο πολύ ξέρουμε, στο τώρα μπλέκουμε τα μπούτια μας. Και όσοι περάσουν με τουλάχιστον 75% θα θεωρούνται επιτυχείς και θα περνάνε στην επόμενη φάση.

Η οποία επόμενη φάση είναι και η αγαπημένη μου. Γιατί θα περνάνε από δημοσκόπηση. Θα ρωτάνε απλό κοσμάκη που δεν ανήκει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε κεντρικά, ούτε στο ΡΙΚ ποιον από τους τάδε υποψηφίους βρίσκουν πιο συμπαθή. Και οι 3 που θα μείνουνε, ας πάνε για τις προεδρικές εκλογές.

Κι αφού I had to amuse myself with political fantasies κατεβάζοντας βότκες για να μην απελπιστώ μέχρι δακρύων, αποφάσισα ότι είχα αρκετό παροξυσμό για ένα βράδυ και πήγα σπίτι.

Τα Σέβη Μου.
Στο Mega. Ελλάδος βέβαια. Ε, άτε και στο δικό μας που- έστω 2 περίπου χρόνια μετά- αποφάσισε να (ανα)μεταδώσει το πιο έξυπνο concept των τελευταίων χρόνων στην ελληνική τηλεόραση. 'Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος': σειρά animation που ασκεί κοινωνική -και όχι μόνο- σάτυρα με κεντρικούς ήρωες τον θεό Ερμή, τον Χάρο (κούφια η ώρα που τ'ακούει) και τον Μένιππο (έναν τύπο που αρνιέται πεισματικά να πεθάνει).

Σε μια εποχή που τηλεοπτικά τα options για να γελάσεις είναι limited -εκτός κι αν είσαι βλαμμένο όπως φανερά πιστεύουν οι σεναριογράφοι- βρήκα την προβολή αυτής της πρωτότυπης σειράς a breath of fresh air. Κρίμα που την καταχώνιασαν βράδυ Σαββάτου στη μία το πρωί αλλά χαλάλι: μετά το σούργελο που πέρασα, ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς μου!

There's A Baby On My Cousin.
Μια ξαδέρφη μου έγινε μαμά πριν μερικούς μήνες κι ερχόμενη για διακοπές στο νησί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την ανηψιά μου. Ναι, my niece (το λέω και καμαρώνω, το ομολογώ). Και γελάκια μου χάρισε, και φατσούλες και γλυκά ματάκια μέχρι που -εντελώς ξαφνικά- άρχισε να ουρλιάζει. (I swear, my left ear popped). Παραδίνω το τέρας (my niece) back to her mother και πριν καν καταλάβω τι συνέβη, that terrible loud noice stops και βλέπω την ξαδέρφη μου με ανεβασμένο το μπλουζάκι και ανοιχτό το σουτιέν.

I. Was. Not. Prepared. For. That.

Ξέρω πως it's supposed to be the greatest gift of motherhood αλλά from where I was standing, it scared the living shit out of me. Πρώτον γιατί θυμάμαι ακόμα την ξαδέρφη μου με μπικίνι (and with smaller tits) να πίνουμε Pina Coladas στον Πρωταρά και τώρα έχει παραδοθεί σε ένα μικρό πλάσμα (που βγάζει τεράστιες δυνατές κραυγές). Κι ενώ ξέρεις how these things work, όταν τα δεις μπροστά σου, it kinda gets to you.

She did look calm and happy though.

Though I still want a Pina Colada. Especially after that.

Καλή βδομάδα!

Κάτι Τέτοιες Στιγμές

2012-01-20T23:02:00.003+02:00

Take it from me: God must have been having a really baaaad day όταν έκατσε να φτιάξει τη γυναίκα. Ή τουλάχιστον, πρέπει να ήταν λίγο αφηρημένος γιατί του έπεσαν πολλές ορμόνες μαζεμένες!

Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι αν έγινε κάποιο λάθος όταν με έστειλαν για εκτελώνηση για τον μάταιο τούτο κόσμο, κι αντί για αγόρι, βγήκα κορίτσι. Υπάρχουν φάσεις που πραγματικά I do not get women. Την γκρίνια και την ιδιοτροπία πχ. My God, είναι λες και είναι ενωμένα με το αναπνευστικό σύστημα μερικών. If they don't nag, they'll suffocate!

Ή γιατί αισθάνονται την ανάγκη να είναι bitchy. Τι είναι αυτό που τις προκαλεί να ρίξουν λίγη (ή πολλή) χολή έτσι στα καλά καθούμενα? Ποια εσωτερική τους πληγή δεν έχει κλείσει ή ποια ανασφάλεια τους τις ωθεί να γίνονται τόσο αντιπαθητικές?

Κι εγώ έχω ανασφάλειες: I'm too proud όμως να τις αφήσω να με καταβάλουν. Έτσι είπα 'δε γαμιέστε όλοι' και τις αγάπησα. They make me who I am. Κι εγώ βλέπω πιο όμορφες γυναίκες από μένα και τις θαυμάζω, αλλά να γίνω πικρόχολη δεν θα αλλάξει τίποτα: they will still look amazing. Άρα γιατί να χαλάω το inner zen μου με μικροπρέπειες?

Και κυρίως, γιατί να πρέπει να ρίξω κάποια για να αισθανθώ ανώτερη? Δεν είναι πιο ωραίο να δουλέψω λίγο επάνω στον εαυτό μου για να γίνω καλύτερη?

Κάτι τέτοιες στιγμές με αδικώ καθόλου που έχω περισσότερους φίλους άνδρες, παρά γυναίκες.

Inneresting!
Πρόσφατα, διάβασα σε ένα ισοπεδωτικό βιβλίο την φράση 'Don't let your perceptions of your circumstances limit your possibilities'. Και μου κλίκαρε τόσο πολύ που την διάβασα και την ξαναδιάβασα για να την εμπεδώσω.

Έχουμε μια ιδέα, μια εικόνα για το πως είναι τα πράγματα και κατ' επέκταση λειτουργούμε ανάλογα με το ποια είναι αυτή η ιδέα που έχουμε για τα πράγματα. Αλλά τι γίνεται αν κάνουμε λάθος? Γιατί περιοριζόμαστε σε αυτά που εμείς πιστεύουμε? We are missing the bigger picture. Και κατ' επέκταση, we might be missing on choices and possibilities.

Get Me A Drink. And Make It A Double.
Ναι, έχω ανάγκη να βγω για ένα ποτό σήμερα. Να κάτσω στο μπαρ με ένα άτομο και να μιλήσουμε περί ανέμων και υδάτων. Να φιλοσοφήσουμε και να πούμε 10 μαλακίες πριν φτάσουμε στην ουσία: να κάνουμε μια μικρή ενδοσκόπηση και να δούμε τι είναι αυτό που λείπει. Ή τι είναι αυτό που πάει λάθος (or at least, not right).

Νιώθω λίγο edgy τελευταία. Work related. Ι miss my challenge. Νιώθω ότι δεν κάνω χρήση του 100% του potential μου, όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί I'm not being offered an appropriate vehicle to do so. Και προσπαθώ, πρότεινα, μίλησα και για την ώρα δεν γίνεται τίποτα. Και νιώθω ότι οδηγάω μια Ferrari αλλά μέσα σε κατοικημένη περιοχή.

Να κάνω λίγη ακόμα υπομονή? Or should I take a leap? Is this like an empty-nest syndrome? Επειδή ολοκλήρωσα πριν μερικές εβδομάδες 2 μεγάλα project που δούλεψα πολύ και ξαφνικά those are out of the way και νιώθω λίγο... useless.

Τα συμπτώματα πάντως τα έχω: aggitation, frustration και ανυπομονησία χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πως, I'd be making my shrink veeery happy. If I had one.

Can't A Girl Believe?

2012-01-18T23:13:00.007+02:00

There's A Fairy Under Your Shoe

Πιστεύετε στις κοσμικές συμπτώσεις ή θεωρείτε πως η ζωή μας είναι μια σειρά από τυχαία γεγονότα? I believe in signs -τα ζητάω κάποτε- και θεωρώ πως στη ζωή μας τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Ούτε οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας είναι τυχαίοι.

Έτσι όταν βρήκα μια νεράιδα κολλημένη στη σόλα της μπότας μου, είπα ότι it is definitely a sign. Για τι ακριβώς δεν ξέρω, αλλά it is a freaking sign. Επειδή δεν υπογράφω τυχαία το blog ως 'Tinkerbell'. Και απορώ πως βρέθηκε ένα αυτοκόλλητο νεράιδας κολλημένο -χωρίς να βγαίνει εύκολα κιόλας!- στη σόλα της μπότας μου ενώ δεν έχω πάει κάπου που θα ήταν πιθανό να συμβεί αυτό (βλέπε νηπιαγωγείο, βιβλιοπωλείο, fairy-land κτλ).

Τυχαίο?! Ε, δε νομίζω!

Shut Up. All Of You. Seriously. Shut The Fuck Up.
Τις τελευταίες ημέρες που κάθομαι να δω ειδήσεις, με πιάνει το κεφάλι μου. Well, πάντα με έπιανε, αλλά lately με πιάνει πιο έντονα. Ο,τι πάθουμε, μα το Θεό, οτιδήποτε πάθουμε σε αυτόν τον τόπο, μας αξίζει. Πως γίνεται να πάει ένας τόπος μπροστά όταν κάποιος εκλέγεται 'χωρίς ανθυποψήφιο'? Same shit δηλαδή.

Και δεν ξέρω τι ακριβώς παίζει με την Πραξούλα, αλλά επειδή είμαι κυνική -και λίγο φεμινίστρια- νιώθω ότι γίνεται αυτός ο πόλεμος εναντίον της εν μέρει γιατί είναι γυναίκα.

Κι απορώ γιατί γίνεται τόσος χαμός με το θέμα του Green Tree: το Κυπριακό πια είναι ένας κάκτος που μαράθηκε. Let it go. Κι εγώ είμαι παιδί προσφύγων, αλλά I can see that there is no easy way out of this. Ή όλοι μας κάνουμε υποχωρήσεις ή παραιτάτε και κανεί. Δεν βγαίνει αλλιώς. Και δε βοηθάει να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για το πως θα χειριστούμε το θέμα. Καλώς ή κακώς, έχουμε ένα πρόεδρο που δεν ξέρει πως να ξεμπερδέψει τα μπούτια του. (Άλλο θέμα αυτό).

Η αναξιοκρατία δεν περιορίζεται στα ψηλά στρώματα ή στα μεγάλα θέματα. Αρχίζει από εκεί και επεκτείνεται. Είναι ένας καρκίνος που υπάρχει ριζωμένος στα θεμέλια της κοινωνίας αυτής. Όπως ο μ***κας ο οδηγός που θα πάρει την δεξιά λωρίδα για να σου κόψει τελευταία στιγμή το δρόμο και να μπει στην αριστερή επειδή he is too important to wait, έτσι και το Χ κόμμα πχ κόβει-ράβει ανάλογα με το πως βολεύουν τα τρέχοντα γεγονότα της δεδομένης χρονικής στιγμής. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα απλώς σε άλλο επίπεδο, η ουσία όμως παραμένει η ίδια: They do it because they can and there's noone there to stop them.

Έτσι όταν βλέπω ειδήσεις, για κάποιο λόγο σκέφτομαι πως αν κοιτάει από ψηλά ο Θεός την Κύπρο, He must look something like this:

Someone To Love
Δεν ξέρω τελικά αν είμαι hopelss romantic αλλά I do believe in love. That sort of love that has that magical power to transform you, in a good way. Βλέπω πάρα πολλούς να απαξιώνουν όχι μόνο την έννοια, αλλά και την πιθανότητα. Ότι και καλά αυτό το πράγμα δεν υφίσταται. And yeah, I know, it's hard to find and it's not something that comes up everyday αλλά να πω ότι δεν υπάρχει και τέλος, όχι! Αρνούμαι! Κι ας είμαι η τελευταία που το πιστεύει. Δε γίνεται, κάποιος άλλος θα υπάρχει εκεί έξω που να νιώθει όπως νιώθω κι εγώ για το θέμα. Δε γίνεται όοοοολες οι γυναίκες να είναι προικοθήρες και όοοοοοοοολοι οι άνδρες γουρούνια! Έτσι δεν είναι?

And sure, the odds are against us γιατί most of the time θα πέσεις σε περιπτώσεις που θα θέλουν κάτι άλλο από σένα. Αλλά that's the beauty -and fun part- of being single: δεν έχεις συμβιβαστεί με κάτι που δεν σε κάνει happy. You are still free to find that certain someone special.

I know it's hard to achieve, but can't a girl believe? :)

Things Into Perspective

2012-01-16T00:53:00.003+02:00

Μου αρέσει καμιά φορά άμα βλέπω αυτό το glimmer of hope. Μου αρέσει να προσπαθώ να βρίσκω το silvering lining στην κάθε περίσταση. Μου αρέσει επίσης να αυτοσαρκάζομαι.

Έχουμε τόσα πολλά και πάντα πάντα πάντα έχουμε παράπονο. Λέμε έχουμε προβλήματα και ουφ, δεν ξέρω τι να κάνω. Σκατά. Μόνο όταν αποκτήσεις ένα αληθινό πρόβλημα αντιλαμβάνεσαι ότι until that moment, δεν είχες προβλήματα, αλλά θέματα που αρνιόσουν για τους χ,ψ λόγους να αντιμετωπίσεις δυναμικά. Noone said this life is gonna be easy, άρα γιατί περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα να έρθουν όλα να μας βρουν όπως ακριβώς τα θέλουμε?

Δεν με πειράζει που πολλοί δε με καταλαβαίνουν. Κι εγώ δεν καταλαβαίνω πολλούς. Έτσι δεν το κάνω θέμα. Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι που ενώ έχουμε όλα τα φόντα και τα options, αδυνατούμε να λάβουμε δράση και προτιμάμε να μιζεριάζουμε.

Σκέψου να μην ξανάβλεπες το αγαπημένο σου πρόσωπο. What would it be like να μην μπορείς να ξανακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι? Πόσες φορές παραπονεθήκαμε ότι βαριόμαστε να περπατήσουμε?Έστω και λίγο. What would happen if that was taken away from you one day?

Και με την ίδια λογική, γιατί να μιζεριάζεις με ένα άνθρωπο που δεν χαμογελάς κάθε φορά που τον βλέπεις? Ή γιατί να θες να είσαι με κάποιον που δε χαμογελάει κάθε φορά που σε βλέπει εσένα? Τι να το κάνεις το huge paycheck άμα προτιμάς to watch paint dry rather than go to your job?

Ήταν ένα σαββατοκύριακο που πραγματικά μου έβαλε πολλά πράγματα into perspective. Έκανα και πάλι την αυτοκριτική μου. Ένιωσα μικρή σε κάποια πράγματα. Μεγάλη σε άλλα. And somewhere in between σε μερικά.

Κλείνω αυτή τη βδομάδα κι ανοίγω την επόμενη με αυτό το κομμάτι, χορεύοντας στις 4 πρωί στην κουζίνα μου και πάλι.

Καλή βδομάδα!

Three.

2012-01-13T01:56:00.005+02:00

Someone's three today!

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δύο χρονιές, σήμερα νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που έχει γενέθλια το blog μου. My pink elephant is three. Wow.. Βγάλαμε δοντάκια, μπουσουλίσαμε, μετά περπατήσαμε. Μετά πέσαμε και καταφατσελωθήκαμε.

But we got up. Ξαναμπουσουλίσαμε και ξαναπερπατάμε.

Και τώρα θα τρέξουμε.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους μαζί αλλά και τον καθένα ξεχωριστά για την παρέα σας εδώ. Γιατί είμαστε μια παρέα, κι ας μη γνωριζόμαστε από την όψη. Τουλάχιστο αυτό αισθάνομαι.

Να μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω προσωπικά τον geooorge που φροντίζει -χωρίς καν να του το ζητήσω- κι ετοιμάζει ένα δωράκι για το Pink Elephant μου κάθε φορά που έχει γενέθλια κι όχι μόνο. Τον Ιθάκη-man που δεν περνά εβδομάδα χωρίς να μου στείλει τις όμορφες ευχές του και την Lucrezia που ένα βράδυ, με ένα απλό σχόλιο της, με έκανε να νιώσω ότι μπορεί να υπάρξει αγάπη και κατανόηση εδώ στην blogόσφαιρα και μου έδωσε με τον τρόπο της μια μεγάλη αγκαλιά, που είχα μεν ανάγκη αλλά που δεν ήξερα πως ακριβώς να τη ζητήσω.

Επομένως βάζουμε στην άκρη τα 10ποντα και τις αηδίες, πιάνουμε τα 12ποντα και τρέχουμε. Γιατί είμαστε καλά. Γιατί γουστάρουμε. Και κυρίως, γιατί μπορούμε!

Love On The Run

2012-01-10T22:44:00.003+02:00

Okay okay ooookay, maybe I overreacted yesterday. Κι αυτό το λέω γιατί η κολλητή μου, μου είπε σήμερα ότι ακουγόμουν 'so cute που ήσουν pissed off' και ο κολλητός μου γέλασε -a lot- όταν του είπα γιατί αρπάχτηκα.

Maybe they're onto something.

Αλλά ναι, έτσι είμαι άμα γουστάρω πολύ κάποιον: ή υστερική στα όρια παράκρουσης ή απλώς με πιάνουν τάσεις φυγής. Το ευχάριστο είναι ότι μου περνάει σύντομα.

That's How The Cookie Crumbles
Με τον Action Man είμαστε χρόνια γνωστοί και μέλη μιας μεγάλης παρέας με κοινούς φίλους έτσι αν τύχει να παρεξηγηθούμε, people will have to take sides, θα γίνει της μουρλής and you get the picture. Γι'αυτό καταλαβαίνω που δεν τολμάει ιδιαίτερα με τον ίδιο τρόπο που δεν τολμάω κι εγώ. (Συν του ότι ξέρει ότι δεν είμαι άτομο που μπορεί -ή πρέπει- να παίξει μαζί του, ή απλώς να περάσει τον χρόνο του ευχάριστα (κοινώς, να κάνει μαλακία), γιατί it will only end up in a huge huge mess.)

Καλώς ή κακώς, άμα θέλω κάτι, το θέλω τώρα. Και in matters of the heart it never goes well that way. Γι' αυτό τα παίρνω. Γιατί τελικά these things need their time, ειδικά όταν οι περιστάσεις -και το περιβάλλον- έχουν κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες που δε θες να διαταράξεις στην περίπτωση που it goes sour.

Sometimes, when you care, you try too much. Κι εκεί είναι η παγίδα νομίζω. Γιατί όταν δε σε νοιάζει, είσαι χαλαρός κι έρχονται τα πράγματα από μόνα τους, δεν το ουρλιάζει η αύρα σου.

Πόσο Μαλάκας Είσαι?
Καλά, το να πάρεις κάποιον από απόκρυψη είναι lame, low and wimpy. Αλλά να κάνεις αναπάντητη κάποιου με απόκρυψη, είναι απλώς stupid.

So stop calling me asshole, I won't be calling back!

How? Seriously. How?!
Ένα από τα πράγματα που αδυνατώ να καταλάβω είναι πως γίνεται να είσαι με έναν άνθρωπο και να θες άλλον. Πώς γίνεται δηλαδή να αγαπάς και τους δύο? Εντάξει, εγώ δυσκολεύομαι να παραδεχτώ ότι μου αρέσει ένας, επομένως οι δύο μου φαίνονται βουνό, αλλά seriously, how do you do that? Πώς γίνεται να αγαπάς δύό άτομα? Δεν είναι τόσο ολοκληρωτική η αγάπη κι ο έρωτας που δε σου αφήνουν περιθώρια (ή φαιά ουσία) για να ασχοληθείς με κάτι άλλο? Let alone another person?

Ή το άλλο: πως γίνεται να είσαι με κάποιον ενώ δεν τον αγαπάς πια? Πώς αντέχεται αυτό?

Έχω ακούσει πολλά τελευταία, κι αναρωτιέμαι πώς γίνεται να υπάρχει τόση συναισθηματική δυστυχία. Γιατί είναι τόσο common τελικά? Αλλά από την άλλη, it's not the plague, έχουμε επιλογές, άρα προς τι όλη αυτή η καταπίεση? Θα μου πεις, όποιος είναι έξω από το χορό, ξέρει πολλά τραγούδια και ίσως να έχεις δίκαιο. Αλλά από την απ'έξω πάλι, βλέπεις πιο καθαρά. Ίσως απλώς πιο αντικειμενικά να το πω? Πιο απλά?

Oh well, it just makes me wonder.

Η Κρυφή Σκοτεινή Μου Πλευρά

2012-01-09T23:00:00.003+02:00

Ναι, έχω κι εγώ -ένα τόσο δα- dark side. Δεν το απέκτησα όταν πήγα στο dark side, αν και θα ήταν πολύ ωραία αν κατάφερνα να το άφηνα εκεί. Ξαφνικά η φωνή μου είναι πιο μπάσα, τα μάτια μου are pointing inwards λες και είμαι λιοντάρι που υπολογίζει την απόσταση πριν κάνει επίθεση και ο σαρκασμός μου χτυπάει κόκκινο.

Damn those fucking butterflies. Θα πάρω το αεροξόλ και θα τις εξοντώσω όλες.

Όλες I tell you!!

Ξέρω, ξέρω δεν έχω κανένα δικαίωμα να αντιδρώ έτσι. Δεν υπάρχει τίποτα επίσημο με τον Action Man. Απλώς -έντονο- φλερτ. Και μπορεί να φρόντισα να με δει με ένα δυο ωραία παιδιά -κολλητός και αδερφός (but he doesn't have to know that)- αλλά now I have tasted my own medicine and it is bitter.

Bitter I tell you!

Και η φάση είναι ότι, πριν μερικές εβδομάδες που τον είδα να μιλάει με μια κοπέλα, δεν με ένοιαξε καθόλου. Δεν μου κάηκε καρφάκι. Πια, κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και έρχομαι αντιμέτωπη με την τραγική συνειδητοποίηση ότι I have a crush on this guy and I don't like it. Γιατί ξαφνικά my feelings are all over the place και δεν συμμαζεύονται. Και τα παίρνω γιατί ο ένας που μου κάνει κλικ, μου κάνει νερά. (Είμαι σίγουρη πως η μοντέρνα ψυχολογία έχει πολλά να πει για αυτό).

Και πριν μου πείτε γιατί δεν του μιλάω ανοιχτά, να σας πω ότι του μίλησα ανοιχτά. Κι έκανε πίσω. Κι όταν έκανα κι εγώ πίσω, πήρε -τελικά-μπρος. Απλώς τώρα πήρα κι εγώ μπρος αλλά επειδή είμαι και περήφανη περιμένω από αυτόν all the next steps. (Έχουμε κι ένα θιγμένο εγωισμό κύριε μου, πού το πας αυτό?!).

Mark my words: Facebook is the root of all evil. And the root of my jealousy rage. Γιατί τον έκαναν tag σε μια φωτογραφία με μια κοπέλα και μου γύρισε το μάτι. (Και το στομάχι και το μυαλό ανάποδα. You get the picture).

Αλλά όχι! Δεν θα κάνω αντίποινα. Απλώς θα σιγοβράσω στο ζουμί μου (γιατί είμαι και περήφανη, δεν μου φτάνουν τα υπόλοιπα!), θα βγάλω το γαμημένο το εντομοκτόνο και θα τις καθαρίσω όλες! (Τις πεταλούδες).

Ναι ναι τον είδα πως χαμογέλασε όταν με είδε και blah blah blah κι ενώ δεν χαμογελάει ιδιαίτερα -και τότε μου φάνηκε τόσο cute- now I just wanna hurl. Και που με είχε αγκαλιά όλη νύχτα? Σιγά, μπορεί να κρύωνε το χρυσό μου. Και που μου τραγούδησε στο αυτί? Ohhh shivers. Και όχι, δεν μου χάιδεψε τα μαλλιά, απλώς ήθελε να δει πόσο μαλακά ήταν. Yeah, that's it. Και όχι, δεν με κοίταζε όταν πήγαινα τουαλέτα ή στο μπαρ όπως λέτε, απλώς ήθελε να δει τι έπαιζε στο μαγαζί, εντάξει?!

Now that I got that off my chest, μπορώ να πάω για ύπνο ήσυχη. No more Mr Action Man.

No more Action Man είπα!

Oh man, this ain't a crush, it's a crash.

Fireworks, Butterflies And a Gut Feeling

2012-01-08T19:16:00.003+02:00

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι η πρώτη μου απόπειρα στην κουζίνα στέφθηκε με επιτυχία. Καθαρά και μόνο από την άποψη ότι δεν έβαλα φωτιά στο διαμέρισμα, δεν έκαψα το φαγητό και κανένας από τους καλεσμένους μου δεν έπαθε τροφική δηλητηρίαση.

Η αλήθεια είναι ότι με είχε λούσει κρύος ιδρώτας όταν πήγα να αγοράσω το κρέας γιατί μου κόστισε 6,66 ευρώ (seriously). Not a good sign σκέφτηκα.

Επίσης πήγαν να με πιάσουν τα νεύρα όταν το glaze δεν έπηζε (έπρεπε να γίνει σαν σιρόπι και μου έβγαινε πολύ νερουλό). Αλλά σε γενικές γραμμές, το meal ήταν πάρα πολύ ωραίο. Έκανα κι εγώ τα μαγικά μου με διάφορα μπαχαρικά και οι μπριζόλες -έστω με το νερουλό αντί σιροπιαστό glaze- ήταν -χωρίς να περιαυτολογώ- tres jolie!

You Belong In 2011. Stay There.
Ξέρεις που λένε ότι άμα βλέπεις μαύρα κοράκια ένα κακό μαντάτο θα ακούσεις. Δεν έτυχε ποτέ να νιώσετε κάτι μέσα στο στομάχι σας, να σας έρθει μια εικόνα μες το μυαλό και μετά να γίνει κάτι και να σας περάσουν όλα?

Αυτό ακριβώς. Μου έστειλε out of the blue μήνυμα ο Κριός, ότι ήθελε επειγόντως να μου μιλήσει και μαλακίες. Του απάντησα όπως του άξιζε -κι όπως έπρεπε να κάνω months ago αλλά έχω και χρονοκαθυστέρηση (δεν μου φτάνουν τα υπόλοιπα!). Δεν του άρεσε.

Φαίνεται ο εγωισμός του είναι ακόμα πολύ σημαντικότερος από όλα τα επείγοντα που είχε να μου πει.

They're Baaack
Εντελώς τυχαία ένα απόγευμα άρχισα να ζεσταίνομαι. Με έπιασε ένα σφίξιμο στο στομάχι κι ένα stiffness στο σβέρκο. Και μετά ένας φοβερός πονοκέφαλος. Κι ένιωθα σαν μικρό γατάκι που δεν του βάλανε γάλα να πιει.

Και ξαφνικά, all that is gone and there it is: a little smile. Then a big smile. Κι όλα αυτά because I saw his face. Και κούρνιασα σα γάτα όταν με πήρε αγκαλιά.

Definitely butterflies.

Fireworks, Butterflies And a Gut Feeling
Την εφηβεία μου την βλέπω με το τηλεσκόπιο πια (καλά, με μικρό τηλεσκόπιο) αλλά με πιάνω να νιώθω σαν έφηβη. Και να χορεύω και να τραγουδάω μόνη μου στις 4 το πρωί μες την κουζίνα μου.

Καμιά φορά πρέπει να κάνεις λίγο πίσω για να πας μπροστά. Ξαφνικά τα μικρά πράγματα φαίνονται τόσο μεγάλα, τόσο wow. Κι εγώ νιώθω... excitement. Έλεγα στην κολλητή μου ότι I want it all and I want it now, αλλά αυτό το feeling, αυτό το excitement και η προσμονή έχει μια γλύκα από μόνη της.

I see the fireworks. I feel the butterflies. And I have a gut feeling. Όπως όταν ένιωθα πριν κάτι χρόνια με τον Peter Pan. 'Πετάς' μου έλεγε η κολλητή μου γιατί δεν είχα κάτι χειροπιαστό, κάτι σίγουρο and yet I just felt it. Και δεν έπεσα έξω τότε.

Για τη ώρα, I have the same tune in my head and a smile in my heart.

The Good Wives Guide Sucks

2012-01-05T03:11:00.003+02:00

Είναι πολύ εύκολο να βλέπεις τους άλλους και να καταλαβαίνεις ποια είναι τα λάθη τους. It's so fucking easy to point that finger και να πεις ποιος φταίει και τι πάει λάθος. Και συχνά σου κάνουν κριτική χωρίς να τους την έχεις ζητήσει καν.

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι έχω τελειοποιήσει την ιδανική αντίδραση σε τέτοιες περιπτώσεις: τους κοιτάς με ένα αχανές βλέμμα, ανέκφραστο (βασικό συστατικό), δεν απαντάς σε ό,τι σου λένε, ούτε κάνεις gestures. Καμία -μα καμία- απολύτως αντίδραση (ούτε λεκτική ούτε σωματική). Κι άμα τελειώσουν με ό,τι έχουν να σου πουν, γέρνεις το κεφάλι λίγο στα δεξιά και τους λες 'You've got lettuce in your teeth'.

Works every time.

Anyway! Και δεν φτάνει η κριτική από τους Googleαδες (αφού τα ξέρουν όλα!), μετά περνάνε στις απαιτήσεις. 'Πότε θα βάλεις λίγο παραπάνω βάρος?' (Good genes, eat your heart out). 'Πότε θα παντρευτείς?'. Οκ, πες βρίσκεις έναν και τον παντρεύεσαι. 'Πότε θα κάνεις παιδί?'. Κάνεις και παιδί. 'Ε πότε θα κάνεις και δεύτερο για να έχει παρέα?'. Κάνεις και το δεύτερο. Και μετά έρχεται κι άλλη απαίτηση, μετά άλλη, κι άλλη and It. Never. Fucking. Stops.

O Peter Pan μου είπε πριν λίγο καιρό ότι δε με φοβάται σε αυτά τα θέματα γιατί 'τους έχεις όλους χεσμένους και ακούς την καρδιά σου'. Κι έχει δίκιο. Γιατί ξέρω πως η οποιαδήποτε απόφαση μου, θα έχει αντίκτυπο στη δική μου ζωή, όχι στων άλλων. Εγώ θα πρέπει να ζω με αυτές τις αποφάσεις -και τις συνέπειες τους- όχι αυτοί. Η ευτυχία μου είναι δικός μου λογαριασμός, κανενός άλλου. Και η ευτυχία μου - όπως και του καθένα- έχει τα δικά της καλούπια. Σε αυτό είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη.

Επομένως, αν παντρεύτηκε μια φίλη μου, δεν πάει να πει ότι I have to do it too. I'm not there yet and it's ok. Μπορεί να μην καταλαβαίνεις πως αντέχω τα ωράρια της δουλειάς μου και να κάνεις γκριμάτσες, αλλά ούτε εγώ καταλαβαίνω πως δεν τα έχεις τινάξει από την πλήξη πίσω από ένα γραφείο, and yet you don't see me pulling faces. Με πιάνεις?

Και η ειρωνεία είναι πως κανένα από αυτά δεν προέρχεται από τους γονείς μου (άγιοι άνθρωποι, όχι αστεία!). Γιατί κι αυτοί έκαναν και έκτισαν τη ζωή τους by their own book and rules, ακόμα κι όταν οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να το καταλάβουν. Ε, και το μήλο πόσο μακριά να πέσει από την μηλιά afterall?!

Δεν ξέρω αν θα γίνω καλή σύζυγος one day. Αλλά είπα να γίνω καλή μαγείρισσα το 2012. Ή τουλάχιστον να το δοκιμάσω. Και το πρώτο μου project λέγεται 'Sirloin with Pomegranate Glaze' (sounds difficult but oh-so-chic!). Δεν αναγνωρίζω τα μισά υλικά, δεν γνωρίζω κανένα από τα kitchen utensils (εκτός από το tablespoon) αλλά θα τη βρω την άκρη. Όπως πρέπει να βρω και τις οδηγίες χρήσης του φούρνου γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι ξέρω πως να τον χρησιμοποιήσω. Θα την βρω την άκρη. How hard can it be afterall?

(God help us.)

New Dawn

2012-01-02T03:04:00.002+02:00

Θα έλεγα πως ήταν μια Πρωτοχρονιά όπως τις υπόλοιπες. Όπως τις θυμάμαι. Να γελάμε δυνατά, να μιλάμε για διάφορα και να παίζουμε χαρτιά από όλο το σόι. Μετά σβήνουν τα φώτα, γίνεται το countdown, κόβουμε τη βασιλόπιττα. Μετά είμαστε έξω, παίζει δυνατή μουσική, πίνουμε, χορεύουμε και γελάμε, μέχρι να ξημερώσει σιγά σιγά κι εμείς θα τρώμε βρώμικα. Και πας σπίτι ενώ έχει ήδη βγει ο ήλιος και κοιμάσαι με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Ωστόσο εμένα τα τελευταία χρόνια, οι πρωτοχρονιές έχουν μια μελαγχολία. Γιατί ξέρω ότι πια είναι μετρημένες οι μέρες -ίσως και οι ώρες- που θα έχω κοντά μου το sibling μου. Θα πάρει το αεροπλάνο και θα φύγει πάλι. Και πραγματικά φέτος, μου κακοφάνηκε πιο πολύ από κάθε χρονιά. It doesn't get any easier, that I tell you. It actually feels harder every time. Ίσως γιατί -παρά την απόσταση- βρίσκω ότι ερχόμαστε πιο κοντά όσο περνά ο καιρός. Χτες, τον αγκάλιαζα και τον φίλαγα συνέχεια, του έλεγα πόσο τον λατρεύω γιατί τον είχα εκεί μπροστά μου και ξέρω ότι δεν θα έχω αυτήν την ευκαιρία σε λίγες μέρες, until next time. It breaks my heart every time. Και φέτος, ακόμα περισσότερο.

Γιατί άρχισα πια να νιώθω και να βλέπω ότι δεν είμαστε πια παιδιά. My parents are older, οι θείοι και οι θείες do not look what they used to in pictures I have. Ξαδέρφια μου έχουν παντρευτεί, άλλοι έχουν και παιδιά, κι άλλοι έγιναν ενήλικες. Και με πιάνω να αναρωτιέμαι 'When the hell did that happen?'. Γιατί έχω εικόνες μας μες το μυαλό μου που είμαστε παιδιά ακόμα. Και ξαφνικά, we're all grown up and things still feel the same and yet, we are different. It's kinda funny and scary in a way.

Και πραγματικά πιστεύω ότι αυτή η πρωτοχρονιά δεν ήταν μόνο ένα new dawn μιας νέας χρονιάς, αλλά ίσως κι ενός new era. It really felt like that. Κι ενώ I'm all grown up now, έχω το δικό μου σπίτι, τη δουλειά μου, τον κύκλο μου, πραγματικά αυτή τη στιγμή νιώθω σαν το κοριτσάκι, σαν την Tinkerbell που ήμουνα τόσα χρόνια. Που είμαι ακόμα, αλλά in a grown up package I suppose.

Δεν είμαι λυπημένη. Απλώς αντιλαμβάνομαι ξαφνικά πολύ διαφορετικά το χρόνο που περνά. Και θυμήθηκα γιατί we have to enjoy every moment we are given.

Happy 2012 everyone xx

End Credits 2011

2011-12-31T01:27:00.004+02:00

Θα έλεγα το 2011 καλή χρονιά για να είμαι ειλικρινής. Παρά τις δυσκολίες της, παρά τις πίκρες της, έρχομαι τώρα στο τέλος της και μου έχει μείνει μια ωραία αίσθηση. Άρα ναι, πρέπει να ήταν καλή στο ρεζουμέ της.

"The day is calling you,
Roll out and start a new
Wipe your weary eyes
And tumble out of the sky"

Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, αποφάσισα να κάνω πράξη αυτό το τετράστοιχο τη νέα χρονιά. Γιατί ένιωθα ότι ήρθε η στιγμή να διεκδικήσω πίσω τον εαυτό μου, από τον εαυτό μου. Ένιωθα ότι it was time. Είχα ανάγκη να κάνω νέα αρχή, starting from myself. Κι έτσι, σκούπισα τα -τότε- πολύ κουρασμένα μάτια μου, που είχαν χάσει την σπιρτάδα τους κι αποφάσισα να δώσω και πάλι με τα μούτρα στη ζωή.

And I did it.

I wiped my weary eyes and tumbed out of the sky. Ίσως το κάνω και κυριολεκτικά φέτος :)

Φέτος είμαι αποφασισμένη να ζήσω το za za zoo. Είμαι επίσης αποφασισμένη να μην το ζήσω με κάποιον βλαμμένο, αλλά με κάποιον που θα με αγαπά πολύ και που θα με εκτιμά και θα με σέβεται επίσης πολύ. Μου λείπει φοβερά αυτό το intimacy και είναι κάτι που δεν το φτιάχνεις. Είναι θέμα χημείας και να εκπέμπεις στις ίδιες συχνότητες με τον άλλο. Φέτος ξέρω (ή τουλάχιστον θέλω να πιστεύω?) ότι θα έρθει με την μορφή που το ζητάω εγώ.

Σκέφτηκα ότι θα συνεχίσω τα νέα hobby που άρχισα πριν μερικούς μήνες ενώ είπα ότι θα δοκιμάσω να διευρύνω και τις μαγειρικές μου ικανότητες. (So far, my kitchen is purely for decoration).

Θα πάω πολλά ταξίδια φέτος, τέλος.

Σκέφτομαι επίσης να τελειώσω το δεύτερο πτυχίο μου. Κι αυτό το σκέφτομαι καθαρά από άποψης χρόνου και χρημάτων. Το αμέλησα είναι η αλήθεια και ίσως να'ναι πια η κατάλληλη στιγμή να το τελειώσω. Like tying up a loose end. Έτσι το νιώθω.

Και τέλος, I want 2012 to feel something like this: "Oh, sometimes I get a good feeling, yeah. And a feeling that I never,never, never, never had before, no no. I get a good feeling, yeah". Ολόχρονα.

Happy 2012! x

What 2011 Was Like

2011-12-30T03:59:00.002+02:00

Ο αγαπημένος μου Ιθάκη-man μου έδωσε μια πολύ όμορφη ιδέα μέσα από το τελευταίο του ποστ (διαβάστε το εδώ) κι έτσι είπα να μπω στα αρχεία του blog (ακούγεται τόσο... formal αυτό!) για να κάνω μια προσωπική ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει μέσα από πράγματα που έχω γράψει.

Ήταν καλή χρονιά το 2011. Μου έδωσε τόσα πολλά που νιώθω ότι είμαι πιο πλούσιος άνθρωπος. Από σκέψεις, συναισθήματα, ίσως και εμπειρίες.

Είχε και τα βαριά της και τις πίκρες της, αλλά βγήκα δυνατότερη. Κλισέ το ξέρω, αλλά πρώτη φορά νιώθω όντως δυνατότερη. Πιο ώριμη. Με περισσότερο βάθος και περισσότερα επίπεδα. Ίσως και λίγο πιο σοφή. Αλλά κυρίως νιώθω πιο confident in myself. Νιώθω ότι μπορώ, όχι μόνο να βασιστώ στον εαυτό μου, αλλά έτοιμη πια να στηρίξω -με πολλές έννοιες- άλλους. Ότι μπορούν να βασιστούν επάνω μου. Κι αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα πιο δυνατή.

Αν σκεφτώ πως και που ήμουν πριν ένα χρόνο ακριβώς, χαμογελάω γιατί I've come a long long way. And I did it by myself. And I did it my way.

So here it is: Μια μικρή ανασκόπηση του 2011. Μια μικρή παράγραφος από κάθε μήνα του χρόνου (ο Αύγουστος παίρνει bonus φέτος γιατί -εκτός από τα γενέθλια μου- ήταν ο μήνας που άρχισα να με 'ξαναβρίσκω')

January 27th 2011 “The Equilibrium of Balance”
Κάθεσαι σε μια καρέκλα, κοιτάς μπροστά σου χωρίς να κοιτάς τίποτα στην ουσία και απλώς τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. Αλλά είσαι τόσο detached που δε νιώθεις τίποτα: ούτε τη χαρά ούτε τη λύπη.

Κι απλώς βρίσκεις ένα balance που makes sense to you απλώς για να μη σου τη βιδώσει.

February 21st 2011 “One Time We Lived”
I'm not being all Virginia Woolf here and I'm not looking at the glass as half-empty: I think I'm actually being realistic. I'm looking at the glass and taking it for what it is: it is a glass, with some liquid in it that occupies 50% of its density. Voila!

This is my current state of mind. This has been my state of mind for well over a year now. The great fall of expectations: the only thing I expect from people is nothing. I only expect things from myself.

March 14th 2011 “How Soon Is Now?”
Και εκεί που δεν το περίμενα, χωρίς καν να το ψάχνω, χωρίς καν να το τραβά ο οργανισμός μου, γνωρίζω τον Κριό. Και νιώθω ότι με βάρεσε κάτι (καλό) στο κεφάλι.

'Πού ήσουν τόσο καιρό?' με ρώτησε. And all I could think was 'Where the hell were you τόσο καιρό αγόρι μου?'. Bliss.

April 7th 2011 "I've come to believe..." My naive words of wisdom
Πλάκα πλάκα, πρόσφατα άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Νιώθω ότι 'συνέρχομαι' από κάτι. Και πάλι κάτι έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί. Ακόμα κι αν έγινα πιο κυνική, σκληρή και αναίσθητη -πράγματα που θα θεωρούσε κάποιος ως 'άσχημα'- εγώ βρίσκω ότι αυτά είναι που με κάνουν πιο δυνατή και ανθεκτική.

May 24th 2011 “Lack of Butterflies”
Κάποτε, το δυσκολότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να πεις αλήθεια στον εαυτό σου. So here I go: Μου αρέσει ο Κριός, ή απλώς μου αρέσει η ιδέα του Κριού? I can find a dozen reasons to not end this, but are any of these reasons, the right reasons? Am I just giving myself excuses to not face the pain, the loneliness and am I just avoiding going back to that miserable time of my life?

June 26th 2011 “Somewhere Inside, I Know”
Έμαθα να βάζω σωστά mascara και eyeliner, πως να μένει το κραγιόν για ώρες και πως ακριβώς πρέπει να βάζω ρουζ χωρίς να φαίνομαι γελοία. Μα κυρίως, έμαθα how to take all that off before going to bed and still liking what I stare at in the mirror.

July 7th 2011 “Le Itch”
If real estate is all about location, location, location, then life should be all about timing, timing, timing. There is no worse -or at least inconvenient- timing to break up -or take a break- when you are in the middle of wedding fever and you have just received your much anticipated bonus.

It is war out there: you are armed and dangerous.

August 5th 2011 ‘The Best Things In Life”
It was the first birthday in years that I was tearing out of sentiment and not despair. And if I had one wish, it would be to bottle this feeling and keep it forever.

August 17th “And…?”
I've been to the dark side long enough to know that I don't want to go there ever again. Με καμία δύναμη and under no circumstances. And yes, breaking up sucks, and yes, it hurts. But I realize that I have a broken heart; not a broken spirit. All I need now is just a little faith.

September 5th “Κάπου Τώρα Ξημερώνει”
Ενώ δεν ήμουν ποτέ θρήσκα, πίστευα σε μια ανώτερη δύναμη. Μα όταν πήγα στο dark side την αμφισβήτησα κι αυτήν. Ωστόσο τους τελευταίους μήνες, I'm seeking it; έχω ανάγκη να πιστεύω σε κάτι δυνατότερο, ότι υπάρχει κάτι όμορφο και γεμάτο αγάπη. Πες το όπως θες. Μια ανώτερη δύναμη στο λέω εγώ. Does it even matter what it's called?

Από μικρή πίστευα στους αγγέλους, ότι ο κάθε ένας από εμάς έχουμε ένα guardian angel right next to us from the moment we're born. In my head, it makes the lonely sad moments of life, a bit warmer. Να ξέρεις, ότι υπάρχει κάποιος, κάτι δίπλα σου. That you're not alone.

October 21st “Wish Upon A Star”
Μου λένε πολλοί τελευταία ότι λάμπω. Με ρωτάνε αν άλλαξα τα μαλλιά μου. Αν ερωτεύτηκα. Αν έκανα κάτι πάνω μου. Μου λένε ότι άλλαξα και λάμπω. Τους λέω 'είμαι καλά' και νομίζω πρώτη φορά το εννοώ τόσο πολύ. Και μετά φτύνομαι. (Φτύστε με κι εσείς μια και το έφερε η κουβέντα).

Αλλά πέραν της πλάκας, δε φοβάμαι ότι θα με ματιάξουν. Λέω, έχω αρκετό positive energy to shield off any negativity anyone sends my way. I have enough goodness in me now to block any wickedness.

November 2nd “Promises”
Έχω ακούσει και μου έχουν δώσει πολλές υποσχέσεις. Και συχνά πήγαν στράφι. But it's okay. I promise me that I'll be okay. I promise myself that I'll deal with everything, and make everything okay. I cannot tolerate any more broken promises. So I'm counting on myself to be okay για να πάνε κι όλα τα υπόλοιπα okay.

Μπήκε νέος μήνας. Κι εγώ παραμένω αισιόδοξη. Πέραν της τσίτας, είμαι καλά. I'm being positive. Λέω να μπω και σε Christmas mood φέτος, see what the fuss is about. Maybe even be jolly. Why not? I promised myself that it'll be okay after all.

December 20th “Διψάω”
Lately, άρχισα να ξανανιώθω like myself again. Αλλά στο upgraded version I suppose. Και μου αρέσει. Υπήρξε μια φάση που αμφέβαλλα αν θα γινόταν αυτό ξανά. Με βρίσκω γεμάτη ενέργεια, γελάω δυνατά, I have a spirit made of steel και είμαι αισιόδοξη. I like this me.

Και διψάω. Διψάω τόσο πολύ. Να δω πράγματα, να κάνω πράγματα, να νιώσω πράγματα. Διψάω να ανέβω ακόμα ένα σκαλάκι, δε θέλω να μου πει κανένας να κάνω υπομονή: θα πεισμώσω παραπάνω.(…)Απέδειξα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κυρίως στον εαυτό μου. Έπεσα όχι στο πάτωμα, αλλά κάτω από το πάτωμα και κατάφερα να ξαναβγω στο ισόγειο. Και μετά στον πρώτο όροφο. Και διψάω να βγω και στην ταράτσα.

Και κυρίως, είμαι χαρούμενη που κατάφερα να αποβάλλω all the bitterness. Που δεν κρατάω κακία, σε κανένα. Όχι γιατί είμαι ανώτερη, αλλά γιατί δε θέλω να κουβαλάω τέτοιο βάρος μέσα μου. Δε θέλω τέτοιο σκοτάδι μέσα μου. Διψάω για φως. Και για να έρθει φως, πρέπει να είσαι καθαρός. Και να διψάς to feel.

And I'm feeling.

Best Christmas Ever!

2011-12-26T03:25:00.003+02:00

Now that's something I never thought I'd be saying any time soon.

And yet, here I am, all happy and smily on Christmas. It was the best... so far! Γιατί I promised myself ότι τα καλύτερα έρχονται.

Ξέρεις, υπάρχει αυτό το unsaid expectation ότι πρέπει να είσαι καλά τα Χριστούγεννα. Ότι πρέπει να είσαι happy τα Χριστούγεννα. Ότι πρέπει να είσαι in love τα Χριστούγεννα. Γενικά, ότι η ζωή σου κι εσύ πρέπει να είσαι in a certain way για να χαρείς τα Χριστούγεννα. Λίγο τα media, λίγο αυτά τα καθυστερημένα Christmas songs, λίγο τα φωτάκια, λίγο το ένα και το άλλο, επηρεάζεσαι υποσυνείδητα (αν όχι συνειδητά) κι έτσι if you -or your life- don't tick the expectation boxes, απογοητεύεσαι and you feel like crap on Christmas.

Το φιλοσόφησα πολύ το θέμα -γιατί δεν ήμουν πότε fan της όλης φάσης- αλλά επειδή μπήκα σε νέο state of mind είπα φέτος to give it a try: to maybe like Christmas.

Δεν είναι ότι πια τρελένομαι για τα Χριστούγεννα, ούτε έγινε η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. I still think Christmas songs are stupid και τα πολλά φωτάκια χαζά. Αλλά τουλάχιστον φέτος μου ήταν υποφερτή η προσμονή με αποκορύφωμα την ημέρα των Χριστουγέννων που ήταν υπέεεεεροχη!

Κι αυτό γιατί δεν είχα κανένα απολύτως expectation.

Όταν χτύπησε μεσάνυχτα ήμουν σε ένα μπαρ, γύρισα και είδα το sibling μου και ήταν το πρώτο άτομο που πήρα αγκαλιά και είπα 'Merry Christmas'. And it was a big deal to me, considering we meet once or twice a year και πέρσι δεν ήταν εδώ τα Χριστούγεννα.

Πήρα το ωραιότερο δώρο Χριστουγέννων, τίποτα tangible αλλά κάτι που μου έδωσε τρομερή ηθική ικανοποίηση και χαρά and that's something noone can put a price tag on.

Βρέθηκα με φίλους και οικογένεια. Και μου έβγαινε να τους παίρνω αγκαλιά έτσι στο άσχετο, να τους χαϊδεύω τα μαλλιά και να τους λέω πόσο τους αγαπώ. And if Christmas is all about love, I'm glad I got to share that homey family love with someone that is not blood related to us, but felt very much like family at heart.

Βγήκαμε έξω, μεγάλη παρέα, επικές προσωπικότητες και ζήσαμε επικές στιγμές. Γελάσαμε τόσο πολύ και περάσαμε τόσο όμορφα. Κοιτάω τις φωτογραφίες που βγάλαμε και ναι, I'm glowing. And yes, I look damn hot.

And I just thought to myself that I've come a long way. Maybe my pain didn't go all in vain afterall: it made me what I am today. Κι όταν χτυπήσεις πάτο και τα δεις όλα flat, μπορείς σιγά σιγά να διακρίνεις τι και ποιος αξίζει, και να χαίρεσαι που you had a day like this one. Κι ας είναι Χριστούγεννα.

There it is again. That little inner smile. After a very -oh so very- long time, I feel comfortable in my skin again. And I cannot allow anyone to take that away from me again.

Merry Christmas everyone!

It wouldn't be Christmas without a classic.

What Life Looks Like After A Few Cosmopolitans

2011-12-23T02:18:00.003+02:00

Wonderful! Absolutely wonderful! Είναι λες κι έχεις μαλλί της γριάς μες το κεφάλι σου γιατί όλα φαίνονται λίγο πιο fuzzy αλλά γενικά, everything feels wonderful. Φυσικά πρέπει να έχεις και την κατάλληλη διάθεση εκ των προτέρων για ορεκτικό ή αλλιώς την έβαψες κι από wonderful, όλα θα σου φαίνονται crappy.

Ωστόσο, έχω κάποιες παρατηρήσεις που σημείωσα νοητικά μέσα στις wonderful παρενέργειες αυτού του υπέροχου κόκκινου κόκτειλ και θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Fucking Sidewalk
Ναι, δεν μας φτάνουν όλα τα υπόλοιπα, υστερούμε και σε αυτό στην Κύπρο. Γιατί η έννοια 'πεζοδρόμιο' δεν υφίσταται. Όχι μόνο γιατί τα λίγα πεζοδρόμια που υπάρχουν είναι χάλια (κατά κύριο λόγο) αλλά και γιατί εκείνα τα λίγα -που είναι by the way ομολογουμένως χάλια- χρησιμοποιούνται για parking. Which sucks really, αν με ρωτάτε, ειδικά αν φοράς ψηλό παπούτσι. Έχω περπατήσει γνωστά πεζοδρόμια μεγαλουπόλεων με 2 Cosmopolitans στο ενεργητικό της βραδιάς και δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα, so that's not the issue. Γιατί? Γιατί τα πεζοδρόμια του εξωτερικού είναι ακριβώς αυτό: πεζοδρόμια. Δρόμος για τους πεζούς.

Κι όχι μόνο βρίσκεις κάθε λογής αυτοκίνητα επάνω και οι χώροι στάθμευσης είναι άδειοι -δέχεσαι να πληρώσεις 5 ευρώ καφέ στο Starbucks, τα 3 ευρώ parking σε χαλάσανε?!- είναι και ό,τι να'ναι κουκουρούκου. Τα πλακάκια σπασμένα, στραβά βαλμένα, no wonder άτομα με σοβαρές αναπηρίες -άσε την πλάκα και τις μαλακίες που λέω εγώ για τακούνια για να περνά η ώρα- δεν μπορούν να μετακινηθούν στην πόλη. Και είναι άδικο. And it really sucks.

Είχαμε κι εκλογές πρόσφατα, να δω αν αξιωθεί ο νέος δήμαρχος να κάνει ένα πεζοδρομικό έλεος.

Έχω Βλαμμένα Για Γείτονες. Τέλος.
Επιστρέφω στο σπίτι με πολύ καλή διάθεση μέχρι που ανακαλύπτω ότι -πάλι γαμώτο, πάλι!- μου έχουν κλείσει οι από πάνω το parking μου. No more Miss Nice Tinkerbell. Όχι γιατί θα γίνω κακιά, απλώς γιατί 'όπως σου κάνουν κάνε, και κακία μην κρατάς'. Κακία δεν κρατάω καθόλου. Κι έχω αφήσει το θέμα να περάσει αρκετές φορές με την ευχή οι από πάνω να πάψουν να είναι βλαμμένα και να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν είναι μαλακία. Well, δεν καταλαβαίνουν πολύ καλά φαίνεται.

Αν μένεις στον 2ο όροφο, κι άκουσες κόρνες στις 2 το πρωί, τότε είσαι ο γείτονας μου ο βλαμμένος and you really get on my nerves and I think you have figured that out by now. Μετά σκέφτηκα, τι φταίει όλη η γειτονιά, ας χτυπήσω το θυροτηλέφωνο. (Warning: Cosmopolitans can seriously harm your social skills). Χτυπάω. Δεν απαντά κανείς.

Οκ λέω, δε θα σκάσω. Όπως μου έκλεισες το parking, έτσι σε έκλεισα κι εγώ. Το κινητό κλείνει, το θυροτηλέφωνο σβήνει κι ελπίζω να μην βιάζεσαι το πρωί ρε μαλάκα γιατί 1. μισώ το πρωινό ξύπνημα και 2. μετά από πολύ καιρό I don't have to get up early tomorrow.

Είναι και γιορτάρες μέρες θα μου πεις και δεν πρέπει να κάνω έτσι. Yeah, ίσως αν δεν είχα επάνω μου κανά δυο Cosmopolitans, να ένιωθα κι άσχημα.

Αλλά considering το history μας, not!

What Life Looks Like After A Few Cosmopolitans
It's a great barometer of where you are in life. Ποιο είναι το state of mind σου. Αν είσαι γενικώς speaking, καλά, κακά, καλά above average ή κακά below average. Έχω πολλούς λόγους για να είμαι καλά. (Ίσως ο βλαμμένος ο γείτονας είναι ένας τρόπος να με κρατάει το σύμπαν προσγειωμένη εδώ που τα λέμε.) Δεν ανυπομονώ ακριβώς για τα Χριστούγεννα, αλλά σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν φρίττω και μόνο στην ιδέα τους. Who knows, maybe I get to have that Christmas miracle this year!

Μετά από πολύ καιρό άρχισα να βγαίνω πάλι. Συχνά. Επιδιώκω να βρίσκομαι με κόσμο, με τους φίλους μου, με τους ανθρώπους μου. Επιδιώκω να έχω παρέα, να κρατάω επαφή και επικοινωνία. Με βρίσκω να γελάω, να περνάω όμορφα και κυρίως, να νιώθω όμορφα. Και το βασικότερο? Να ονειρεύομαι: με τα μάτια ανοιχτά. Και αυτό δεν το επιδιώκω, μου βγαίνει αβίαστα. Όπως κι ένα μικρό χαμόγελο πριν πάω για ύπνο.

Keep it up Tinks, I like you this way.

Διψάω

2011-12-20T01:08:00.002+02:00

Lately, άρχισα να ξανανιώθω like myself again. Αλλά στο upgraded version I suppose. Και μου αρέσει. Υπήρξε μια φάση που αμφέβαλλα αν θα γινόταν αυτό ξανά. Με βρίσκω γεμάτη ενέργεια, γελάω δυνατά, I have a spirit made of steel και είμαι αισιόδοξη. I like this me.

Και διψάω. Διψάω τόσο πολύ. Να δω πράγματα, να κάνω πράγματα, να νιώσω πράγματα. Διψάω να ανέβω ακόμα ένα σκαλάκι, δε θέλω να μου πει κανένας να κάνω υπομονή: θα πεισμώσω παραπάνω.

Μου είπαν πριν χρόνια, πως εγώ ποτέ δε θα κατάφερνα το Χ. And I proved them wrong. Όποτε μου είπε κάποιος ότι δε μπορώ να κάνω κάτι, το έκανα και μάλιστα with flying colors. That's just who I am I guess: challenge me, to bring the best out of me. Από μικρή είχα μια ακατάσχετη δίψα να κάνω πράγματα, να μαθαίνω πράγματα και να βελτιώνω τον εαυτό μου. Να αυξήσω τις ικανότητες μου, να επεκτείνω τις υφιστάμενες ικανότητες μου. Η στασιμότητα -η όποια στασιμότητα- με πεθαίνει. Και με πιάνω τώρα τελευταία να διψάω τόσο πολύ. Να διψάω for life, όσο cliche κι αν ακούγεται, αλλά ναι, that's exactly it.

Δεν ήταν εύκολα τα τελευταία χρόνια για μένα από διάφορες απόψεις, αλλά κυρίως γιατί είχα χάσει τη δίψα μου. Σίγουρα τα πράγματα είναι πιο όμαλα τώρα, αλλά δεν είναι αυτή η διαφορά: απλώς ξαναβρήκα τη δίψα μου. Και δεν πτοούμαι τόσο εύκολα πια, απλώς διψάω περισσότερο.

Αγκαλιάζω τους ανθρώπους μου σφιχτά πια. Το σπίτι μου είναι ανοιχτό, τραβηγμένες οι κουρτίνες να μπει φως και χαρά. Χαμογελάω και μου λένε ότι λάμπω. Γελάω, with chuckles και πια νιώθω ότι όλος ο πόνος μου, απλώς με έκανε -αν όχι δυνατότερη- απλώς ανθεκτικότερη.

Απέδειξα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κυρίως στον εαυτό μου. Έπεσα όχι στο πάτωμα, αλλά κάτω από το πάτωμα και κατάφερα να ξαναβγω στο ισόγειο. Και μετά στον πρώτο όροφο. Και διψάω να βγω και στην ταράτσα.

Και κυρίως, είμαι χαρούμενη που κατάφερα να αποβάλλω all the bitterness. Που δεν κρατάω κακία, σε κανένα. Όχι γιατί είμαι ανώτερη, αλλά γιατί δε θέλω να κουβαλάω τέτοιο βάρος μέσα μου. Δε θέλω τέτοιο σκοτάδι μέσα μου. Διψάω για φως. Και για να έρθει φως, πρέπει να είσαι καθαρός. Και να διψάς to feel.

And I'm feeling.

Παλιά ένιωθα έτσι όταν ήμουν ερωτευμένη μόνο. I'm glad I realized I had to love myself too.

Καλή βδομάδα!

Christmas Came Early This Year

2011-12-17T01:05:00.003+02:00

Εδώ είμαι! Σας δίνω σημεία ζωής. I'm back. Ήταν μια πολύ πιεσμένη/αγχώδης/ too much εβδομάδα αλλά it's over now. Πήγα στο δικό μου πεδίο μάχης και επέστρεψα όχι μόνο νικητής, αλλά και με αστεράκι. I'm happy. And yes -και δεν το λέω συχνά αυτό- I'm proud.

Και πως τα κατάφερα να έχω και emotional drama μέσα σε όλη αυτήν την πιεσμένη/αγχώδη/ too much εβδομάδα, χωρίς να τα φτύσω, είναι κάτι που πολλοί λίγοι μπορούν να κατορθώσουν.

Christmas Came Early This Year
Κι όχι γιατί ήρθαν σήμερα τα νέα μου παπούτσια. Τι έλεγα για αυτό το za za zoo? Αυτό ακριβώς. Το να ξέρεις και να βλέπεις ότι έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπάνε. Που they are proud of you. Που σε στηρίζουν σε κάθε σου βήμα. Είχα πολλή ανάγκη να ακούσω αυτό το 'I'm proud of you kid'.

Και να έχεις όμορφη παρέα με ανθρώπους που αγαπάς για να πιεις ένα ποτό για να γιορτάσετε.

Τα πιο απλά πράγματα είναι τα πιο όμορφα. Τα πιο fulfilling. It's these things that make you go za za zoo. And I felt completely covered in fairy dust.

Our Little Big Secret
Είναι δυνατόν να μην νιώσω την αύρα σου? Να μην καταλάβω τη φωνή σου? Να μην ακούσω το χαμόγελο σου? Είναι δυνατόν να μην ξέρω τι νιώθεις? Γίνεται να μην νιώσω τα μάτια σου επάνω μου, ακόμα κι αν έχω γυρισμένη την πλάτη μου?

Δε γίνεται.

Θα σταματήσει άραγε ποτέ να μου δίνει, η παρουσία σου και μόνο, χαρά? Θα σταματήσεις ποτέ να μου βγάζεις αυτό το inner smile?

Δεν νομίζω.

It doesn't even matter anymore where we went wrong. Πάει πολύς καιρός που έπαψα να το ψάχνω. I gave up a long time ago. And I haven't even thought about looking back. We were too much for each other. But now i think, we're just right.

And for the record, I'll always be your Tinkerbell too, Peter Pan.

No Action Man
Μου είπανε ότι ο Action Man θα μπορούσε κάλλιστα να έχει revolving door στο σπίτι του if you know what I mean (και με τα μπράτσα που έχει, δεν τον αδικώ καθόλου). And yet, εμένα δεν μου έχει πιάσει καν τη γάμπα (για να μην πω τίποτα πιο ακραίο βραδιάτικα). Αντιθέτως, μου λέει ότι I give him 'deep, intense looks' και he actually blushes. Άρα, ή he is completely NOT attracted to me, ή απλώς του βγάζω κάτι... deep and intense?

Πραγματικά μαζί του νιώθω κάποτε σαν την γάτα που παίζει με το ποντίκι. Μου φαίνεται τόσο... helpless κάποτε με τον τρόπο που με κοιτάει. Ότι, αν τον κάνω μια μπουκιά, he won't be able to fight for his life. Νιώθω ότι εγώ είμαι ο playmaker ενώ θέλω πραγματικά αυτός να γίνει Action Man και να με διεκδικήσει. I cannot do everything afterall!

Και είναι -τρομερά- ironic αν με ρωτάτε, γιατί αν θυμάστε, ο Κριός ήθελε να μου δείξει ότι είναι ο king of the fucking jungle δαγκώνοντας μου το αυτί και αυτός είναι το παντελώς άλλο άκρο.

(Seriously, κάποιος πρέπει να μου κάνει πλάκα, έτσι?)

Anyway, έχω βάλει ένα μικρό mental deadline γιατί με ξέρω, κι αν συνεχίσει έτσι η φάση, με βλέπω να πλήττω μέχρι δακρύων veeeeery soon.

Όπως και να έχει όμως, μέσα μου νιώθω μια περίεργη ηρεμία και σιγουριά. (Σχεδόν δεν με αναγνωρίζω!). Ίσως γιατί πια I am comfortable in my skin? Ίσως γιατί πια ξέρω τι θέλω? Ή μήπως γιατί ξέρω πως no matter what, things will work out for the best?

Σημεία Ζωής

2011-12-11T23:22:00.002+02:00

Seriously? Είναι σχεδόν μέσα του Δεκέμβρη? When did that happen?! Το τελευταίο διάστημα νιώθω ότι είμαι σε rollercoaster: you just grin (and scream) and bear it because there's no stopping it until it's over.

Φίλοι μου ζητάνε σημεία ζωής. Οι γονείς μου, μου ζητάνε σημεία ζωής. Το σπίτι μου ζητάει σημεία ζωής. Κι εγώ ζητάω να είχε 30 ώρες η κάθε μέρα.

Είναι βράδυ Κυριακής αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι απόγευμα Παρασκευής. Έχω χάσει τελείως την αίσθηση του χρόνου (ίσως και της πραγματικότητας). No, I didn't over do it (καθόλου παράξενο όμως): απλώς ήρθαν όλα μαζί. It's designed that way. But it's ok: το'χω. Hopefully.

Καλούμαι να αποδείξω την αξία μου. Θέλω να με βγάλω ασπροπρόσωπη. Απαιτώ να με βγάλω ασπροπρόσωπη. I'm nervous and excited. Θα πάνε όλα καλά. ! ?

Ανυπομονώ για τις γιορτές φέτος. Κυρίως για να χαλαρώσω λίγο, να ηρεμήσω λίγο, να ξεδώσω ακόμα. Και σκεφτόμουνα προχτές στο αυτοκίνητο ότι δεν θέλω τίποτα for Christmas apart from that thing that makes you go za-za-zoo. Είναι τελικά within reach? Υποθέτω θα το ξεκαθαρίσω σύντομα. Προέχουν άλλα θέματα τώρα.

Καλή βδομάδα!

You Are Not In Kansas Anymore

2011-12-08T00:38:00.003+02:00

Ξέρετε πόσες φορές μου έχουν πει "είναι Κύπρος εδώ, δεν είναι όπως έμαθες στην πατρίδα σου". Damn, αν το ξανακούσω, I swear, I'll scream. Γιατί I know this place is not like home -από πολλές απόψεις- αλλά το who I am has nothing to do with the island's mentality.

Ίσως γι'αυτό νιώθω ότι ξεκουράζομαι πραγματικά όταν πάω home: it's familiar. I sink into it. Εδώ πέρα είναι όλα παρεξηγήσημα, είναι όλα taboo, είναι όλα για την καμπούρα του άλλου και τίποτα για τη δικιά μας. Με κουρααααααζει αυτό. Κουράζομαι να βγαίνω και με το που μπω σε ένα μαγαζί σε κοιτάνε όλοι. Βλέπεις κάποιον που σ'αρέσει, πας να του μιλήσεις κι αμέσως σου κολλάνε την ταμπέλα ότι 'ψάχνεσαι'. Λες τη γνώμη σου και την υποστηρίζεις ακόμα κι όταν οι άλλοι διαφωνούν και σε ταμπελώνουν ότι 'πρέπει να έχεις πλάτες για να κάνεις έτσι'.

Χέστε με επιτέλους.

Seriously, νιώθω πως αν ήμουν άνδρας, δεν θα είχα αυτά τα θέματα εδώ πέρα. Μην σας πω ότι θα ήμουν και πολύ popular όπως κόβω τα πράγματα. Αλλά honestly, πεθύμησα να μου την πέσει κάποιος στο τρένο. Να σε πιάσει κουβέντα έτσι απλά κι ας τελειώσει στον επόμενο σταθμό, γιατί that's how people function where I come from. Να με πει κάποιος 'pretty lady' και να μου στείλει ποτό από το bar χωρίς να έχει απαιτήσεις γιατί είπε να κάνει το πρώτο βήμα. Να βάλεις ένα απλό τζιν and a top και να βγεις χωρίς να βρεθούν 10 copy paste τύπισσες με 2 στρώματα make up και μισό κιλό hairspray να πουν 'Μα ήνταλως είσαι έτσι κόρη μου?'.

Μα εγώ?!

I am so tired. Και δεν περιορίζεται μόνο στα κοινωνικά το θέμα. It's everywhere! Διακρίνω επαγγελματικά έναν ωχαδερφισμό, ένα 'δε βαριέσαι', μια γενική τάση να γίνονται όλα νεχωλικά, στο περίπου, στο κάπως έτσι, και αν! Υπάρχει η ταυτότητα της μικρής κοινότητας ακόμα μέσα σε αυτόν τον τόπο αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει, τα χωριά έγιναν πόλεις, οι δεκάδες κόσμου έγιναν χιλιάδες αλλά εμείς πάλι τα ίδια μυαλά.

Έχω ένα σοβαρό deadline σε λίγες μέρες, κι ενώ -βάση του δικού μου προγραμματισμού- θα το συναντούσα χτες αυτό το γαμημένο το deadline, αυτά που μείνανε, δεν εξαρτιώνται από μένα. Κι επειδή εγώ είμαι in charge για αυτό το project, είμαι συνεχώς πίσω από τον ένα και τον άλλο και πρέπει να τους υπενθυμίσω να κάνουν τη δουλειά τους?! Κατά μέσο όρο -και βάση των δικών μου στατιστικών- πρέπει να πεις τρεις φορές αυτό που θες, για να γίνει. Hopefully, on time. Με θυμάμαι από το σχολείο να έχω deadline και να είμαι από τους λίγους που το συναντούσαν πάντα. No matter what. Και μου φαινόταν από τότε απαράδεχτο κάποιος να μην μπορεί να παραδώσει μια έκθεση πχ μια καθορισμένη ημερομηνία.

Υπήρχε μια φάση που σπούδαζα, έκανα 2 δουλειές και έφτιαχνα και σπίτι και δεν έμεινα πίσω σε τίποτα. Ακόμα κι αν χρειαζόταν να πάω άυπνη. Χωρίς να πω κιχ. And if I can do it, so can you. Last time I checked, there was no "S" on my chest.

Ναι, είναι από τις μέρες που I feel tired. Ψυχολογικά και μη. Είναι από τις μέρες που αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν έπαιρνα εκείνο το αεροπλάνο. Είναι από τις μέρες που I really wish I had someone who could really just understand.

I Love To Move In Here

2011-12-05T03:02:00.004+02:00

Θυμάστε που σας είπα για το όμορφο αγόρι με τα μπράτσα κόλαση που δαγκώνω το κάτω χείλος μου άμα τον σκέφτομαι? Well από σήμερα -και μέχρι νεωτέρας- θα τον λέμε Action Man για συντομία.

Πριν μερικά βράδια, με πέτυχα στο αυτοκίνητο να χαζοχαμογελάω και να τραγουδάω στο διαπασών το παρακάτω κομμάτι. Και κάθε τόσο, να μου φεύγει κι ένας μικρός αυθόρμητος αναστεναγμός.

Ξέχασα πόσο σέξυ είναι να παίζεις μπιλιάρδο με ένα άνδρα. (Haven't done that in ages!) Ξέχασα πόσο σέξυ φαίνεται ένας άνδρας άμα όντως ξέρει να παίζει μπιλιάρδο. Ξέχασα πόσο σέξυ είναι αυτές οι κουβέντες του πρώτου καιρού, οι τάχα αθώες αλλά παράλληλα κάτι σαν foreplay. Ξέχασα πόσο σέξυ είναι αυτά τα τυχαία πρώτα αγγίγματα. Να πέφτει το χέρι σου σε ένα σώμα που θες, αλλά ακόμα δεν έχεις κατακτήσει.

Και κυρίως, ξέχασα πόσο σέξυ είναι να φιλάς για πρώτη φορά κάποιον που ήθελες να τον φιλήσεις όλο το βράδυ.

Oh yes, I have that tune in my head. Στο repeat μάλιστα.

And yet, υπάρχει κάτι που με κάνει να νιώθω unstable. Κι έτσι νιώθω αυτά τα wow πράγματα αλλά με κριτική σκέψη. Και μου λέω, δηλαδή όλες τις άλλες φορές που ήταν τόσο obvious και σίγουρο, που σε έβγαλε ρε Tinkerbell?

Good point.

Was I too forward? Was I too reserved? Is he really that shy? Not sure, perhaps? Or am I just jumping into it, head first?

Δεν ξέρω. Αυτό αντιλαμβάνομαι ότι νιώθω αυτή τη στιγμή: δεν ξέρω. Δεν με έχει συνεπάρει το συναίσθημα, αλλά από την άλλη δεν έχω ξενερώσει. Κι ενώ πλήττω αφόρητα όταν μου δίνει ο άλλος κάτι στο πιάτο, νιώθω τώρα πως το πιάτο πρέπει να το κυνηγήσω. Αλλά πάλι μου λέω to take it easy. Κι έτσι θα κάνω. See how it goes.

Δεν είμαι απογοητευμένη αλλά ούτε super excited. Are my expectations butting in? They shouldn't γιατί they are spoiling my buzz. Απλώς με χάλασε λίγο που παρά το γεγονός ότι είναι στη ζωή του πολύ Action Man ο συγκεκριμένος, μαζί μου είναι πολύ πιο συγκρατημένος.

Oh well, για την ώρα I love to move in here.

Καλή βδομάδα!

You See The Trouble With Me

2011-11-30T00:03:00.003+02:00

Από μικρή με θυμάμαι ότι I always got into trouble. Όχι ιδιαίτερα για τις σκανδαλιές μου (I was clever enough to hide the evidence) αλλά για τις απόψεις μου. ΌΛΟΙ έχουμε άποψη. ΛΙΓΟΙ επιλέγουν να την εκφράζουν.

Εγώ ανήκω στους λίγους τελικά.

Καμιά φορά ακούω τον τάδε ή την τάδε να κλαψουρίζει και να παραπονιέται για το Χ,Ψ και τους λέω 'Τι είπες σε αυτόν που σε αδίκησε?'. Και με κοιτάνε περίεργα και συνήθως απαντάνε ότι, δεν ανάφεραν τίποτα. Απλώς λένε την άποψη τους και το παράπονο τους σε τρίτους -και άσχετους επί του θέματος- κι όχι σε αυτόν που τον αφορά άμεσα. Και μετά θέλουν να βρουν το δίκιο τους. Χέσε με δηλαδή.

Pardon my French αλλά είμαι κάπως τσιτωμένη αυτήν την στιγμή γιατί -πάλι- η Tinkerbell έβγαλε το φίδι από την τρύπα. Υπάρχει ένα issue που αφορά 3-4 άτομα -myself included- κι ενώ το έχουμε συζητήσει και καταλήξαμε πως όλοι συμφωνούμε, όταν ήρθε η κρίσιμη εκείνη ώρα να μιλήσουμε, μαντέψτε ποιος μίλησε. Και μαντέψτε τι κάνανε οι άλλοι.

Κι αφού έγινε ο μαύρος χαμός και ήθελα 3 απανωτά τσιγάρα για να συνέλθω, ήρθαν οι υπόλοιποι το pat me on the fucking back και να μου πουν 'Ευτυχώς που σε έχουμε κι εσένα που μιλάς'. Χέσε με δηλαδη.

Άμα δεν συμφωνώ με κάτι, θα το πω. Ντόμπρα, σταράτα, αντρίκια ακόμα. Καμιά φορά -και sorry που το λέω boys- νιώθω πιο άνδρας από πολλούς άνδρες εκεί έξω. Όλοι έχουμε άποψη. Αλλά γιατί φοβούνται τόσοι πολλοί να την εκφράσουν? 'Ολοι έχουμε φωνή. Απλώς εγώ επιλέγω να την χρησιμοποιώ. Και πραγματικά μου κάνει εντύπωση το πως στα δύσκολα, είναι πολλοί λίγοι αυτοί που δεν θα κρύψουν. Που δε θα το παίξουν διπλομάτες. Που δεν θα πάνε με το flow. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλές φορές υπάρχουν επιπτώσεις: απολύθηκα μια φορά για αυτό το λόγο. Αλλά γαμώτο, δε μπορώ να ζω με τον εαυτό μου γνωρίζοντας ότι έκανα εκπτώσεις στα πιστεύω μου, στα principles μου. Και θέλω να πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα το σύμπαν θα σε ανταμείψει.

Δεν μου αρέσουν οι καυγάδες ούτε οι διαφωνίες. Κάποτε όμως, χρειάζονται και αυτά. Μην σας πω κιόλας ότι sometimes, είναι πιο constructive παρά deconstructive. Και ο αγαπημένος μου Oscar Wilde είχε πει πως 'Whenever I say something and everyone agrees, I feel I must be wrong'.

Μπορεί κάποιος να με πει bitch. Δεν μπορεί κανείς όμως να με πει bullshitter, γιατί δεν έδωσα ποτέ αυτό το δικαίωμα σε κανένα. Τα δικαιώματα μου και τα πιστεύω μου τα κρατάω πολύ κοντά στην καρδιά μου, κι όταν πάει κάποιος να μου τα πειράξει, δαγκώνω. Και δε θα κωλώσω να διεκδικήσω τα δίκια μου, ούτε πρόκειται να προδώσω τα πιστεύω μου. Απλώς νευριάζω που εκεί που νομίζω ότι είμαι part μιας ομάδας, ξαφνικά είμαι, όχι ο leader (που δε με χαλάει), αλλά ο επαναστάτης. Και να έρθουν μετά παρασκηνιακά να μου πουν ότι συμφωνούν μαζί μου? Κάτω από τον προβολέα, out in the open, why didn't you stand up for me? Why didn't you stand up for what you believe in?

Ναι, από μικρή I used to get into trouble για αυτό. Χαίρομαι που το συμφέρον και η διπλοματία(προσωπία) του ενήλικα δεν μου το γάμησαν αυτό και παραμένω αληθινή σε αυτό που πίστευα από κοριτσάκι. Με την ίδια αφέλεια και πίστη που πιστεύαμε στα παραμύθια. Ναι, αυτό είναι.

Γι' αυτό αι σιχτίρ (και δεν το λέω αυτό καθόλου συχνά) σε αυτούς που θέλουν να μας πατήσουν εκεί που πονάμε, με την ευχή ότι δεν είμαστε τόσο δυνατοί για να αντιδράσουμε. Αι σιχτίρ σε αυτούς που υπολογίζουν στο φιλότιμο σου για να σου την φέρουν. Και κυρίως, αι σιχτίρ σε αυτούς που δεν τολμάνε να πιστέψουν στα μάτια τους (ή τα αυτιά τους) γιατί we are too good to be true.

I Needed That

2011-11-27T01:59:00.004+02:00

Τις τελευταίες βδομάδες έχω χάσει σχεδόν την αίσθηση του χρόνου γιατί περνάνε οι μέρες και ούτε που το καταλαβαίνω. Δεν έχω παράπονο, αντιθέτως βρίσκω ότι είμαι σε μια πολύ παραγωγική και δημιουργική φαση και γουστάρω.

Αλλά.

Πριν μερικά βράδια άρχισα να δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ για να γράψω μια απλή κατανοητή πρόταση. Και όταν είδα πως ήταν λίγο μετά τις 3 το πρωί, είπα ότι θα ήταν καλό να αφήσω για λίγο τη δουλειά και να πάω για ύπνο. Και να πάω για μασάζ ΑΜΕΣΑ.

Το άμεσα μου ήταν σήμερα. Boy did I need that. Κι ενώ πήγα για χαλάρωση, τα πρώτα λεπτά ήταν τόσο πονεμένα που I felt that I'd cry any moment. Είχα τόση ένταση και στρες το τελευταίο διάστημα, που οι κόμποι στην πλάτη μου έκαναν άνετα κομπόδεμα. Μια ώρα αργότερα έφυγα άλλος άνθρωπος. Και κυρίως, relaxed.

Man I needed that.

----------------------------------------------------------------------------------------

Οι γυναίκες καλώς ή κακώς έχουμε την τάση να γινόμαστε υπερβολικές και -σε κάποιες περιπτώσεις- παρανοϊκές. I blame the hormones. Anyway, σε μια τέτοια φάση έντονου παροξισμού η κολλητή μου είχε ανάγκη να κάνει μια παρανοϊκή υπερβολή και ζήτησε τη βοήθεια μου.

Κάποτε λέμε ότι αυτά που βλέπουμε στις ταινίες είναι υπερβολές γιατί 'these things don't happen in real life'. Νο, they do. Και μαύρη καπαρτίνα θα βάλεις, και ξανθιά περούκα και μαύρα γυαλιά μέσα στη νύχτα. Και θα μιλάς και με βρετανική προφορά έτσι για να κολλάει με το όλο look.

Γιατί το κάθε stake out που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει και την ανάλογη δόση παροξισμού του.

Περιττό να σας πως ότι πάνε χρόνια να γελάσουμε τόσο πολύ.

We needed that.

----------------------------------------------------------------------------------------

Μετά από χρόνια, ο Peter Pan μου εξομολογήθηκε πότε ακριβώς και γιατί με ερωτεύτηκε. Ναι, ήξερα πως ένιωθε για μένα, αλλά δεν μου το ανέλυσε ποτέ σε βάθος. Κι ακόμα και τώρα, που όλα έχουν τελείωσει, είχα ανάγκη να το ακούσω. Ήθελα να ξέρω.

Μου αρέσει που μου λέει ότι είμαι όμορφη. Μου αρέσει κατ' ακρίβεια που αυτός ο άνθρωπος με θεωρεί ακόμα όμορφη. Και με συγκίνησε όταν μου είπε πως με σκέφτεται συχνά και παρακαλάει να είμαι καλά και ευτυχισμένη. It actually warmed my heart.

Όταν τελείωσαμε, φοβόμουν ότι δε θα μπορούσαμε να είμαστε όπως είμαστε τώρα. Γιατί apart from the love of my life, he was my best friend too. Και πάνω από όλα, αυτό μου κόστισε όταν τελειώσαμε. And yet, τόσο καιρό μετά, φεύγει η πίκρα, φεύγουν τα bad feelings, έχεις συγχωρέσει τον άλλο και μπορείς πια να τον ξαναέχεις κοντά σου. Να πίνεις ένα καφέ μαζί του, να θυμάστε πράγματα και να γελάτε μέχρι δακρύων.

Μου είπε επίσης ότι θεωρεί αυτό που είχαμε, είναι once in a lifetime -κι αν- thing. Ότι όχι, δεν το ζούνε όλοι και πως είναι τυχερός που το έζησε μαζί μου.

And boy did I need that. Γιατί κι εγώ αυτό πιστεύω. Nothing will ever be like that. And I'm ok with that. Ξέρω. And apart from all the crap, I was lucky I felt what we shared.

----------------------------------------------------------------------------------------

Και μια και πιάσαμε τα περί feelings... μετά από λίγο καιρό, ένιωσα την καρδούλα μου να φτερουγίζει πάλι. Ένα όμορφο αγόρι, με κάτι μπράτσα κόλαση που με πιάνω να δαγκώνω το κάτω χείλος μου άμα τον σκέφτομαι.

Δεν σκέφτομαι ούτε τι, ούτε πως, ούτε τι θα γίνει. Ούτε τρώγομαι, ούτε είμαι και αδιάφορη όμως. Είμαι στο φλου. Ούτε θέλω να πιέσω καταστάσεις. Λέω 'we'll see' και όντως το εννοώ. Έτσι μου βγαίνει.

Ναι, για την ώρα είναι excitement. Αλλά ακόμα κι αυτό, στη φάση που είμαι, μου είναι αρκετό.

And I needed that.

Καληνύχτα

2011-11-23T01:02:00.003+02:00

Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το έρχεσαι σπίτι το βράδυ after a long day. Κάποτε όμως, θες όσο τίποτα να γυρίσεις στο σπίτι σου, στο καταφύγιο σου γιατί that's where you feel safe. Ή τουλάχιστον, μακριά από όλους και όλα.

Και η πιο μικρή γωνιά μου φαίνεται τεράστια right now.

Ξέρω... Shit happens κάποτε για το καλό μας. Δεν χάνω το κουράγιο μου απλώς right now I need to feel it sink in. And put that thought to bed. Put it away. Bury it. Kill it even. Just somewhere where I cannot reach it, find it, see it, smell it.

Καληνύχτα λοιπόν σε μια ιδέα. Σε μια εικόνα. Σε μια ιδέα που δεν θα υλοποιηθεί. Σε ένα όνειρο που δε θα αποκτήσει αληθινές γραμμές και χρώμα.

Ήταν μια τόσο μπερδεμένη μέρα σήμερα. Τόσο γεμάτη. Feelings. Lots and lots of them. Και καλά και λιγότερο καλά. Δάκρυα. Και χαράς και απογοήτευσης. Ίσως και λίγης λύπης.

Απλώς ξέρεις τι είναι αυτό που πραγματικά νιώθεις στο τέλος της ημέρας όταν αντί να σκεφτείς 'Πάω σπίτι', σκέφτεσαι 'Πάω στο καταφύγιο μου'.

I know. Αύριο θα είμαι καλύτερα. I know.

Καληνύχτα.

On The Edge...

2011-11-22T00:58:00.003+02:00

...Of Glory
Ένα τραγούδι λέει 'Don't congratulate yourself too much or berate yourself either". Νομίζω πως μπορώ να μου γίνω ο καλύτερος σύμμαχος αλλά και ο χειρότερος εχθρός μου κάποτε. I'm really tough on myself but I wouldn't have it any other way. Ωστόσο, με έπιασα να νιώθω άσχημα σε κάποια φάση τις τελευταίες μέρες για τα όσα κατάφερα, γιατί κάποιοι είναι σε δυσκολότερη θέση και φάση αυτό το διάστημα. Like, really bad. Και σκέφτηκα πως είναι δυνατόν να υπάρχει τόση ανομοιομορφία στον κόσμο? Τόσες αντιθέσεις? Τόση αδικία ακόμα?

Το λέω αυτό γιατί πριν από 2 περίπου χρόνια work blew up in my face and it hurt. It broke my heart and it bruised my ego αλλά κυρίως γιατί ήταν άδικο. Και αυτό ακριβώς έπαθε η κολλητή μου πριν λίγες μέρες. And it really bugged me γιατί δεν το άξιζε and yet, it blew up in her face.

Και της είπα 'Αν είναι τόσο όμοιες οι περιπτώσεις μας, then you're on the edge of something great'. Και πια μιλούσα εκ πείρας.

And she is. And I'm so happy for her.

Κάποτε, πρέπει να κλείνεις την πόρτα σε κάτι σάπιο, για να ανοίξει ένα τεράστιο παράθυρο και να μπει καθαρός, φρέσκος αέρας. Κάποτε, πρέπει να φύγεις από κάτι που σε κρατάει στάσιμο για να ανοίξεις φτερά και να πετάξεις.

Κάποτε, shit happens για το καλό μας.

...Of Motherhood
Όχι, δεν θα κάνω Tinkerbell junior, ούτε χτυπάει το βιολογικό μου ρολόι. Απλώς πριν λίγες μέρες, πέρασα μερικές ώρες με ένα υπέροχο toddler. Που μου έκανε το σαλόνι άνω κάτω, που μου έσπασε ένα φλιντζάνι και μου γέμισε τον καναπέ και το χαλί cookie crumbs. And I could not care less. Γιατί είναι παιδιά και ζημιές θα κάνουνε και χαλάλι τους.

Αλλά όσο cute κι αν είναι, they can get gross too. Όταν ας πούμε σου φτύνουν στο χέρι τον μασημένο λουκουμά και σκουπίζουν τα -κατά τα άλλα- χαριτωμένα χεράκια τους στο αγαπημένο σου κολάν. Και το αγαπημένο σου κολάν αποκτά την μυρωδιά του spit up και σε πιάνει τόση αηδία που θες να ξεράσεις.

I suppose motherhood and kids are like really cool and extraordinary. But I'm not there yet. And it's ok.

...Of W.T.F?!
Πραγματικά ένα πράγμα που δεν αντέχω είναι αυτούς που μένουν σε αυτά που ξέρουν και απορρίπτουν οτιδήποτε άλλο. Που δεν είναι καν willing να ακούσουν ή να μάθουν κάτι άλλο. Που ξέρουν 5 πράγματα και θέλουν να μείνουν σε αυτά τα 5. Ίσως φταίει που μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα, από τα πιο χαζά και 'useless' pieces of information, μέχρι νέες μεθόδους και θεωρίες. Τους λες κάτι και το απορρίπτουν, χωρίς καν να το σκεφτούν, χωρίς καν να το ψάξουν, χωρίς καν να διαβάσουν.

Μπορεί να κάνεις χίλια πράγματα στη ζωή σου, αλλά αν μένεις στάσιμος (πρόσεξε, στάσιμος, όχι σταθερός) σαν άνθρωπος, είναι λες και δεν έχεις κάνει τίποτα. It's kinda sad.

Αλλά πραγματικά μου τη δίνει στα νεύρα. Ξέρω, δεν πρέπει να δίνω σημασία αν και είναι λίγο δύσκολο, ειδικά όταν αναγκαστικά συναναστρέφεσαι με τέτοια άτομα. Με πιάνω να θέλω να τους προκαλέσω απλώς για να τους ανοίξω τα μάτια. Μαλακία μου, I know, ποια είμαι εγώ να ανοίξω τα μάτια του οποιουδήποτε στο κάτω κάτω?

Αλλά μην ζητάς να κλείσω τα δικά μου. Εδώ, δαγκώνω. So mind your business and I'll mind mine.

On The Edge
I'm feeling. I'm thinking. I'm hopeful. I do not know, but I'm optimistic.

I try. I sink my teeth into it. I'm stronger. I believe and I am positive. Is it around the corner? Is that corner far from here? I do not know.

But I know that I'm ok. And it will be ok.

Καλή βδομάδα!

Heart In A Box

2011-11-18T02:02:00.003+02:00

Ένα από τα τελευταία επεισόδια του Grey's Anatomy είχε αυτόν τον τίτλο. Σου δείχνουν μια καρδιά σε ένα κουτί -seriously- η οποία συνεχίζει να χτυπά κανονικά μέχρι να μεταμοσχευθεί. Doctor's humor σκέφτηκα. Αλλά μέχρι να τελειώσει το επεισόδιο, κατάλαβα.

Πόσες φορές κάναμε κάτι με το ζόρι? Ή τουλάχιστο, χωρίς όλο μας το είναι? Πόσες φορές συμβιβαστήκαμε με κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά θα θέλαμε? Και δε χρειάζεται να είναι σε κάτι big: πας στα Friday's πχ κι ενώ θες Jack Daniels steak καταλήγεις να τρως chicken salad για τον α, β, γ λόγο.

Μα γιατί?

You wanted steak. Steak is what would make your heart beat faster. So why pick the chicken?

Πόσες φορές το κάναμε αυτό? Πόσες φορές είπαμε 'Δε βαριέσαι' και κάναμε κάτι άλλο? Πόσες φορές αγνοήσαμε την εσωτερική φωνή μας? Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε την αίσθηση πως απλά υπάρχουμε, αντί να ζούμε. Σκεφτόμαστε περισσότερο, αντί να αισθανόμαστε περισσότερο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι συμβιβασμοί που κάνουμε στην καθημερινότητα μας, καταλήγουν να είναι συμβιβασμοί του εαυτού μας.

A beating heart in a box might be peculiar, but it is a miracle. Και με τόσα που γίνονται γύρω μας, η ζωή μας είναι ένα μικρό -ή και μεγάλο- θαύμα, με το δικό της τρόπο. Άρα γιατί δεν το εκτιμάμε as such?

Λένε πως οι στιγμές είναι αυτές που μένουν και αξίζουν. Αλλά δεν έρχονται μόνες τους: κάποτε πρέπει να τις φτιάξουμε εμείς. Ή τουλάχιστο, να φτιάξουμε εμείς τις προϋποθέσεις τους.

Heart in a box. And this is what I want it to sound like. This is what I want it to feel like.

Be that's just me.

If I Am Completely Honest With Myself...

2011-11-15T01:17:00.003+02:00

Η κολλητή μου με παρακάλεσε να είμαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μου με αφορμή ένα γεγονός. Δύσκολο πράγμα κάποτε να είσαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό σου. Αυτοσαμποτάρεσαι και βραχυκυκλώνεσαι συχνά με δευτερεύουσης σημασίας πράγματα όπως είναι ο εγωισμός ας πούμε, και καταντάς να χάνεις την ουσία και την αλήθεια των πραγμάτων. So, τιμής ένεκεν της υπόσχεσης που έδωσα στην κολλητή, here comes my honesty to myself.

Ναι, ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν είδα το όνομα σου να αναβοσβήνει στο κινητό μου. Και μπορούσα να βάλω στοίχημα με το ποια θα ήταν η πρώτη κουβέντα σου. Και φυσικά δεν έπεσα έξω. Είσαι τόσο γραφικός? Ή μήπως τελικά σε ξέρω τόσο καλά?

Maybe a little bit of both.

Θυμήθηκα γιατί με εκνεύριζε στις αρχές η φωνή σου. Αυτή η adolescent sounding voice που ταιριάζει καλύτερα σε έφηβο παρά σε 30αντάρη. Ίσως γιατί είσαι παραπάνω έφηβος παρά 30αντάρης. Αλλά μου πέρασε μετά αυτή η φρίκη γιατί σε γούσταρα για αυτό που ήσουν. Όσο κι αν μου έσπαγες τα νεύρα κάποτε.

Μου άρεσε που σε έκανα και γέλασες. It actually warmed a place in my heart. Ίσως το είχες ανάγκη? Ή απλώς έχω αυτό το υπέροχο effect επάνω σου ακόμα?

Maybe a little bit of both.

Με ρώτησε πως πάει η δουλειά, τα νέα μου. Πόσοι μου την έπεσαν τον τελευταίο μήνα και πως πάνε οι γκόμενοι. Και του απάντησα όπως θα περίμενε να του απαντήσω: Ότι μου την πέσανε χιλιάδες και πως μια χαρά είναι οι γκόμενοι. Put his mind at ease that he made the right decision: that he called the right shot when he did. That no, he isn't a coward, I'm just too much to handle.

Που να ξέρει όμως... Πώς μπορεί να ξέρει? Όταν τον κοιτάς στα μάτια, του λες αυτό ακριβώς που νιώθεις και σου το ισοπεδώνει γιατί 'it's too fucking good to be true'. Πώς να ξέρει? Επομένως ναι, μου την πέσανε χιλιάδες και μια χαρά είναι οι γκόμενοι. Που να ξέρει όμως πως το τελευταίο μου φιλί ήταν μαζί του τον Αύγουστο στη θάλασσα. Ή μήπως ήταν εκείνο το πρωί in bed? Που με ξύπνησε χαϊδεύοντας μου το πρόσωπο.

Θα μπορούσα να του το πω. But he lost the right to know. Και δεν μου έβγαινε να του πω το οτιδήποτε για αυτόν ακριβώς το λόγο. It would be too fucking good to be true afterall. Και πια δεν τίθεται το θέμα του εγωισμού: ξέρω πως I did everything I could. I have no 'what ifs'. It was out of my hands after a certain point.

I'm fine. I'm doing great. I stopped feeling anxious ever since he was out of the picture. Work is going really well. And I'm doing just fine. I've been feeling like myself again lately and I love it.

But if I'm completely honest with myself, I wish you said the words. I wish you said you missed me. Not to soothe my ego. But maybe because I miss you too. Sometimes. Eιδικά μέσα στα τραγούδια.

But I made my peace with it months ago. You're gone and I'm doing just fine. Ακόμα κι αν μου την πέφτουνε χιλιάδες, δεν κατάφερε να με συγκινήσει κάποιος όπως εσύ ακόμα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα: you couldn't tell the difference.

Strong Steady Steps

2011-11-14T02:23:00.004+02:00

It's quiet again. After an interesting and fun weekend, it's quiet again. It's that restless sort of quiet that annoys me.

Ever get that feeling, that you're on the edge of something and yet you can't quite put your finger on it? As if you can feel that something is happening, and yet you have no clue of what exactly that might be.

It's not an eerie feeling: just a restless one.

I went to the mall the other day and I looked at people and saw they had sad faces. A lot of sad faces. People that walk next to each other but have no contact with each other. People sitting at the same table and not even looking at each other. They looked tired. Washed out. They looked sad. A lot of them. I was shocked at how common that look was afterall. And I watched a couple of them, followed their eyes when they looked at someone else with that longing look. Longing for what, I can not know. I just know that they didn't look happy with those long blank faces.

I started new hobbies. I met up with friends. I spoke to people I care about. It was a fun and interesting weekend. And yet I woke up this morning, feeling... lonely. It was the first time in a really long time that I missed having someone to say 'goodmorning' to. To have coffee with. To cuddle with.

I keep having these dreams... I'm walking down a wide dark corridor but I'm not afraid. And when I reach the elevator, I turn and take the stairs. I'm constantly climbing stairs in my dreams. Strong steady steps.

So I'm feeling restless. I'm on the edge of something. I can feel it. I'm not scared. I'm just restless; why does it take so long.

Back Up

2011-11-11T01:29:00.002+02:00

Πέρασα από ένα μέρος πριν από μερικές ημέρες και ήμουν σίγουρη ότι είχα επισκευτεί εκείνο το συγκεκριμένο κτήριο. I was sure. Αλλά δεν θυμάμαι ούτε ποιον συνάντησα, ούτε γιατί πήγα εκεί, ούτε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. I just know it was years ago. Θυμάμαι αμυδρά το εσωτερικό του κτηρίου, αλλά nothing else.

Was it not that important? Δεν ήταν τόσο σημαντικό γεγονός που ο εγκέφαλος μου κράτησε απλώς τα βασικά? 'Yes, you have been here' and that's it? Λες και βλέπεις ένα folder στο computer σου, το ανοίγεις και δεν έχει τίποτα μέσα.

Μια δασκάλα μου στο σχολείο μας είχε πει πως είναι εύκολο να θυμάσαι πράγματα που σου κάνουν εντύπωση. Ίσως το θυμάμαι ακόμα αυτό γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση τότε.

Διάβασα κάπου μια φορά ότι κάθε 7 χρόνια περίπου, ο εγκέφαλος μας κάνει ένα ψιλοφόρματ, κι ό,τι αναμνήσεις έχουμε χρόνια να 'αγγίξουμε', τις κάνει delete για να καθαρίζει λίγο ο -εγκεφαλικός- δίσκος μας. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό, πάντως μου έκανε κι αυτό εντύπωση.

Και ίσως μια βάση σε αυτό να υπάρχει τελικά. Γιατί υπάρχουν πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα ακόμα που αμυδρά τα θυμάμαι. Ίσως και να τα έχω ξεχάσει, ενώ κατά γενική ομολογία, έχω πολύ καλή μνήμη. Και με ένα μικρό trigger, κάτι αρχίζω να θυμάμαι, αλλά είναι τόσο θολό, τόσο μακρινή η ανάμνηση και τόσο ... αραιή in a way, που μου φαίνεται ξένο. Ότι και καλά δεν το έζησα στα αλήθεια.

Είναι όπως τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, κι ενώ μπορεί να ήταν έντονο όνειρο, ξυπνάς και δεν το θυμάσαι. Θυμάσαι ότι ναι, κάτι είδες στον ύπνο σου, ίσως να ψιλοθυμάσαι κάποιες εικόνες, αλλά δεν έχουν συνοχή κι έτσι σου είναι δύσκολο να έχεις ολοκληρωμένη ανάμνηση.

Ναι, ίσως τελικά να τα ξεχνάς γιατί they didn't mean that much to you. Ή απλώς γιατί they weren't that important.

Επομένως, δεν θα ήταν ωραία να είχαμε ένα εγκεφαλικό έξτρα hard drive που να αποθηκεύουμε όσα απλά κι αδιάφορα ζήσαμε, απλώς για να έχουμε το reference όταν χρειαστεί? Κι αν χρειαστεί.

Ίσως γι' αυτό να μου αρέσει να βγάζω συνέχεια φωτογραφίες. Δεν φωτογραφίζεις μόνο τη στιγμή, αλλά και το συναίσθημα εκείνης της στιγμής. Έχω φωτογραφίες που τις κοιτάω and I actually remember feelings. Feelings I felt on that very moment I took that certain picture.

Ίσως γι'αυτό κρατάω και ημερολόγιο. Παλιότερα έγραφα για γεγονότα, πια πολύ σπάνια. Γράφω κυρίως σκέψεις και συναισθήματα που μου προκαλούν διάφορα γεγονότα. Ίσως γι'αυτό το λόγο να έχω και το blog: διαβάζοντας παλιά μου ποστ, θυμάμαι και πως ήμουν συναισθηματικά εκείνη τη φάση και τι με προκάλεσε να γράψω το κάθε ποστ.

Μόλις τέλειωσα ένα μεγάλο back up στον external μου όπου έβαλα ό,τι είχε και δεν είχε πάνω το laptop μου. Τελικά όμως, ένα emotional back up το έκανα ήδη anyway.

Pretty Something

2011-11-07T23:36:00.003+02:00

Το σκεφτόμουνα χτες το βράδυ αυτό. Γιατί έφυγα εγώ από τη ζωή κάποιου? Γιατί φύγανε από τη ζωή μου κάποιοι? Γιατί επέτρεψα ίσως να φύγουν, κι αν όντως μπορεί να γίνει αυτό: πως δηλαδή επιτρέπεις σε κάποιον να φύγει από τη ζωή σου?

Πώς χάνεσαι με έναν άνθρωπο και μετά από χρόνια βρεθόμαστε κάπου, κάπως, τυχαία και λέμε 'χαθήκαμε'. Πώς χάνεσαι με κάποιον αν δεν καταβάλεις προσπάθεια να διατηρήσεις επαφή μαζί του?

Είναι δύσκολο κάποτε να δεχτούμε ότι κάποιος φεύγει από τη ζωή μας, όχι μόνο γιατί θα μας λείψει το άτομο, αλλά ίσως γιατί θα μας λείψουν περισσότερο τα όσα συμβόλιζε. Ίσως και αυτά που έβγαζε σε εμάς. Μας λείπει τελικά αυτό το άτομο? Ή μήπως μας λείπει ο εαυτός μας, όπως ήμασταν με αυτό το άτομο?

Είναι μια λεπτή γραμμή νομίζω που χωρίζει τα δύο.

Είναι δυνατόν το μέλλον σου να βρίσκεται στο παρελθόν σου? Και το λέω αυτό, γιατί πρόσφατα το παρελθόν μου ήρθε στο παρόν μου, κι αναρωτιέμαι αν διεκδικεί το μέλλον μου. And it kinda sucks γιατί that person walked out of my life.

Φοβήθηκε. Όλοι με την ίδια απάντηση στο στόμα. Φοβήθηκε. Μαλακίες λέω εγώ. Και να φοβήθηκε, όφειλε να τιμήσει τα παντελόνια του. Κι εγώ φοβήθηκα. But I never walked away, ειδικά στα δύσκολα.

Φοβήθηκε. That's just fancy talk for 'thinking you're not worth the trouble'. Ακούγεται σκληρό? Ίσως. Είναι σκληρό να νιώθει κάποιος ότι δεν αξίζεις της προσοχής και της σημασίας του. But it's okay. Γιατί όλοι μας το νιώσαμε αυτό για κάποιον άλλο. Αλλά θα δίναμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε σε κάποιον άλλο. Μες τη ζωή είναι αυτά. Θα έρθει sooner or later η στιγμή που θα συγχρονιστείς με κάποιον.

And that will be pretty something.

Who Wants To Be A Millionaire?

2011-11-05T01:26:00.003+02:00

Δεν ξέρω αν σας το ανάφερα ποτέ, αλλά είμαι εκατομμυριούχα. Κάποτε είναι κάτι που απλώς το ξεχνάς. Όχι γιατί δεν το εκτιμάς ή γιατί το έχεις δεδομένο, αλλά γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα σου.

So yeah, I'm a millionaire.

Πριν μερικές μέρες, είχα αυτό που αποκαλώ 'a good day'. Δεν το λέω συχνά. A good day είναι αυτό που νιώθεις ότι you are floating on air. Που νιώθεις δυνατή και πως όλα μπορούν να γίνουν δυνατά. Που βλέπεις έμπρακτα ότι ναι αξίζει να πιστεύεις στον εαυτό και τις δυνάμεις σου.

A good day always ends with you smiling as you doze off to sleep.

Ήταν η μέρα που κατάλαβα ότι είμαι εκατομμυριούχα. Τα τελευταία δύο χρόνια περίπου εργάζομαι για τον πιο κύριο άνθρωπο που έχω γνωρίσει. Τον εκτιμώ αφάνταστα γιατί με στήριξε σε μια πολύ δύσκολη μου επαγγελματική φάση και μου έδωσε την ελευθερία να ανθίσω και να ανελιχθώ. Δυσκολεύομαι πραγματικά να εκφράσω με λέξεις τι ακριβώς νιώθω για αυτόν τον άνθρωπο. Έτσι, όταν προχτές μου είπε πως 'τελικά είμαι πολύ σπάνιος άνθρωπος' και πως 'θέλει να μου πει ένα τεράστιο "thank you"', ένιωσα τέτοια ψυχική αγαλλίαση, τόση χαρά και περηφάνια ακόμα, που σκέφτηκα 'this is what winning the lottery must feel like'.

So yeah, I am a millionaire.

Και το ένιωσα και σήμερα πάλι αυτό το συναίσθημα. Κάνοντας κάποια τηλέφωνα σε μερικά άτομα που είχαμε καιρό να τα πούμε, αλλά I could hear the smile in their voices όταν απαντούσαν το τηλέφωνο. Αυτό το 'μου' που έλεγαν, μετά το όνομά μου. Άτομα που αγαπώ πολύ, εκτιμώ πολύ και χαμογελώ κι εγώ όταν βλέπω το όνομά τους να αναμοσβήνει στο κινητό μου.

Μπορεί να μη μιλάμε συχνά. Αλλά they're in my heart. And it's always good to know that they're out there somewhere και είναι καλά.

So yes. I am rich. And very lucky. I never want to forget that.

Promises

2011-11-02T01:39:00.002+02:00

"So please don't make more promises to me
And please don't take everything from me
And I will breathe in every word you mean
If you could please promise them to me"

Σκέψου μια μέρα όπου ξυπνάς απότομα γιατί δεν άκουσες το ξυπνητήρι κι έτσι είσαι με το "καλημέρα" στην τσίτα. Κι ενώ πνίγεσαι από τη δουλειά, σου έρχεται μήνυμα από τον μακαρίτη (a.k.a the ex). Και τον αγνοείς γιατί you're too busy (and maybe a little indifferent). Και στην πορεία της μέρας, πας να κάνεις ένα καλό, να βοηθήσεις και να υποστηρίξεις ένα συνάδερφο και σου θίγεται άλλος και τα ακούς.

Παράλληλα, έχεις δώσει το αγαπημένο σου laptop για να σου βάλουν ένα πρόγραμμα, κι επειδή έχεις πέσει σε τέρας καθαριότητας -ή στον real life Κατακουζινό που πρέπει τα πάντα να τα καθαρίσει με Famozo ή Dettol- σου το επιστρέφει λαμπήκο μεν, αλλά με ένα πλήκτρο του keyboard (το 't' αν αναρωτίεστε πιο) χαλασμένο δε. Και το κολλάς με spit fix στο 'r' και το 'y' ως προσωρινή λύση (a.k.a. να πας αύριο στη δουλειά και να ψάλλεις).

Λίγο μετά τις 10 είσαι κομμάτια και ενώ το μόνο που θες είναι να πας σπίτι, να φας και να γίνεις φυτό στον καναπέ, οι γείτονες (ΠΑΛΙ γαμώτο) σου κλείνουν το parking, στο γραμματοκιβώτιο σε περιμένουν 2 λογαριασμοί και ενώ ανεβαίνεις τις σκάλες, σε παίρνει τηλέφωνο η πρώην πεθερά για δουλειά.

*breathe* *breathe*

*silent SCREAM*

*breathe* *breathe*

Ε όχι πες μου, μετά από μια τέτοια μέρα, δεν ακούς το παραπάνω τετράστιχο και να βουρκώσεις?

Ε ναι, βούρκωσα. Δυνάμωσα την ένταση και μου πέρασε.

Είναι σπαστικό που προσπαθώ να γράψω αυτό το ποστ και μου βγαίνει ψευδό γιατί το laptop πια δεν προφέρει τόσο καλά το 't'. Είναι μαλακία να έχεις βλαμμένα για γείτονες και σίγουρα είναι weird να σε παίρνει η πρώην πεθερά σου τηλέφωνο βραδιάτικα ενώ στο καμάρι της ξέχασες παντελώς να απαντήσεις.

Αλλά it's okay. Everything will be okay.

Έχω ακούσει και μου έχουν δώσει πολλές υποσχέσεις. Και συχνά πήγαν στράφι. But it's okay. I promise me that I'll be okay. I promise myself that I'll deal with everything, and make everything okay. I cannot tolerate any more broken promises. So I'm counting on myself to be okay για να πάνε κι όλα τα υπόλοιπα okay.

Μπήκε νέος μήνας. Κι εγώ παραμένω αισιόδοξη. Πέραν της τσίτας, είμαι καλά. I'm being positive. Λέω να μπω και σε Christmas mood φέτος, see what the fuss is about. Maybe even be jolly. Why not? I promised myself that it'll be okay after all.

So it can't be that bad.

Καλό μήνα!

Talk. Don't speak.

2011-10-28T03:24:00.002+03:00

"If one plays good music, people don't listen and if one plays bad music people don't talk."

Ένα από τα αγαπημένα μου quotes του Oscar Wilde. Ίσως γιατί το βλέπω τόσο πολύ μέσα στην ζωή και την καθημερινότητα μας.

Δεν μιλάμε. Μιλάμε, αλλά δεν λέμε τίποτα στην ουσία. We just speak. We no longer talk. Το σκεφτόμουν πολύ έντονα σήμερα, που με πήρε τηλέφωνο η κολλητή μου. Όταν έχει γκόμενο, έχει την τάση να αφήνει την ζωή και την ατομικότητα της στην άκρη με όλα τα παρελκόμενα. Έτσι δε μιλάμε συχνά. Παλιά με πείραζε, not so much anymore. Και με πήρε σήμερα και μιλούσαμε για χαζά, άσχετα πράγματα. Αυτές τις χαζές άσχετες συζητήσεις που κάνεις με ένα άγνωστο στην ουρά της τράπεζας μέχρι να έρθει η σειρά σου να εξυπηρετηθείς.

Με κουράζουν αφάνταστα αυτές οι συζητήσεις.

Λέω αυτό που σκέφτομαι και νιώθω. Αλλά μια φορά θα το πω. Και μια φορά τα είπα. Αν ο άλλος δεν ανταποκρίνεται, there's only so much you can do. Κι έτσι, ενώ έχουμε πολλά να πούμε, ενώ ξέρουμε αυτά που δεν λέγονται, αυτή με ρώταγε χαζές άσχετες ερωτήσεις, κι εγώ τις απαντούσα. Αν είδα το νέο επεισόδιο του Gossip Girl, γιατί έχει τόση κίνηση στο δρόμο, γιατί έχει δυσκοιλιότητα το σκυλί της.

My brains are all over the wall.

Γιατί αν δεν εξιτάρει κάποιος το μυαλό μου, πλήττω. Βαριέμαι αφάνταστα. Προτιμώ να μην μιλήσουμε καν.

Και δεν έχει να κάνει με την κολλητή μου αυτό, είναι κάτι που το διαπιστώνω καθημερινά, με πάρα πολύ κόσμο. Είναι λες και αποφεύγουμε συνειδητά να μιλάμε για την ουσία των πραγμάτων. Μας ρωτάνε πως είμαστε και λέμε 'Καλά' από καθαρή συνήθεια. Ρωτάμε τον άλλο αν είναι καλά από συνήθεια. Έχουμε την απάντηση έτοιμη πριν καν ακούσουμε την ερώτηση.

Άρα, δεν φτάνει που δεν μιλάμε επί της ουσίας, δεν ακούμε κιόλας.

Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι ότι φέρνω τον άλλο σε δύσκολη θέση, γιατί επιλέγω να έχω φωνή, να μιλάω και να δείχνω αυτόν τον τεράστιο ροζ ελέφαντα στο δωμάτιο. Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια. Δεν μπορώ και δε θέλω να στρουθοκαμηλήσω.

Κάνουμε δεκάδες φίλους στο Facebook και δεν έχουμε έναν άνθρωπο κοντά μας για να μιλήσουμε όταν το έχουμε πραγματικά ανάγκη. Κάνουμε 'like' δεξιά, αριστερά σε εξυπνάδες and yet, we have no idea what to say to each other when we're face to face.

Επομένως για να έρθω στα λόγια του αγαπημένου κύριου Wilde, όταν κάποιος "παίζει καλή μουσική" -που το εννοεί μεταφορικά- τεντώνω τα αυτιά μου για να ακούσω. Γιατί για να "παίζεις καλή μουσική", πρέπει να είσαι διαβασμένος, ψαγμένος και να κατέχεις το θέμα. Κι έτσι όλο και κάτι νέο θα μάθεις, όλο και κάτι έχεις να κερδίσεις από αυτό.

Και με την ίδια λογική, όταν κάποιος "παίζει φρικτή μουσική", δε μπορώ να το βουλώσω. Απλώς κι ο άλλος πρέπει να είναι δεκτικός για να σε ακούσει. Κι εδώ είναι το πρόβλημα μας.

Είμαστε ξερόλες από άποψη και μόνο. Μα πως μπορείς να ξέρεις, αν δεν έχεις δει και την άλλη πλευρά του νομίσματος? Δες και τις δύο πτυχές και μετά αποφάσισε. Πριν απορρίψεις κάτι, γνώρισε το. Έτσι όταν σε ρωτήσουν γιατί πιστεύεις αυτό κι όχι το άλλο, θα έχεις άποψη και μάλιστα τεκμηριωμένη.

Ναι, κάποτε οι συζητήσεις με ανθρώπους με κουράζουν αφάνταστα. Isn't that terrible?

BraveHeart

2011-10-27T03:26:00.002+03:00

Κάποτε, είναι το δυσκολότερο πράγμα: να ξεγυμνώσεις τον εαυτό σου, να τον βάλεις κάτω από ένα δυνατό προβολέα και να πεις 'This is me'. Πόσο μάλλον όταν το κάνεις αυτό στην προσπάθεια σου να διεκδικήσεις κάποιον.

It's hard. It's humbling. Could be traumatizing even. Αλλά στο τέλος της ημέρας, είναι απελευθερωτικό.

And that's the whole point.

Έχω φάει τα μούτρα μου, έχω φάει χυλόπιττες κι έχω πονέσει when it comes to love (who hasn't?!). Αλλά δεν έχω κωλώσει ποτέ. Διεκδίκησα με επιμονή και πάθος, δεν έφυγα ποτέ στα δύσκολα και είπα 'σ'αγαπώ' χωρίς εγωισμό, ακόμα κι όταν τα odds were against me. Γιατί ήξερα πως δε θα μπορούσα να ζήσω με το 'what if'.

Έτσι ναι, έχω φάει τα μούτρα μου, έχω φάει χυλόπιττες κι έχω πονέσει when it comes to love. Αλλά απωθημένα δεν έχω. Ούτε απορίες. Ούτε what ifs.

Και μέσα στο ίδιο context, έχω αγαπήσει πολύ, έχω αγαπηθεί, διεκδίκησα και κέρδισα. Μπορούσε ο φόβος μου, ο εγωισμός μου ή οι αμφιβολίες μου να μου τα στερήσουν αυτά. Γι'αυτό in matters of the heart, I'm proud to say that I am a brave one.

Όταν θέλω να είμαι με κάποιον, I go that extra mile. Υπερβαίνεις τον εαυτό σου όταν αγαπάς. Even if it all goes sour in the end. Σκέφτομαι καμιά φορά τι έκανα για τον Peter Pan και αναρωτιέμαι πόσο βλαμμένα ερωτευμένη ήμουν. Αλλά μεταξύ μας, δεν μετανιώνω για τίποτα. Γιατί το έζησα στο maximum. I have no 'what ifs'.

Κι όταν ζήσεις κάτι έντονο, είσαι σε θέση να ξέρεις τα όρια σου. Τι σου κάνει, τι δε σου κάνει, τι θες και τι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο. Δε θα συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο. Κι ούτε πρέπει εδώ που τα λέμε.

'Ισως αυτό που βρίσκω πιο ενδιαφέρον στις σχέσεις, είναι το πως εξελισσόμαστε πρώτα εμείς σαν άνθρωποι μέσα από αυτές. Τι πτυχές του εαυτού σου μαθαίνεις όταν συμπορεύεσαι με έναν άλλο άνθρωπο. Γιατί κάποιος σου βγάζει τον καλύτερο εαυτό σου και άλλος τον χειρότερο?

So you learn. You constantly learn, κυρίως τον εαυτό σου. Και θέτεις νέους στόχους, νέα standards ακόμα. Μαθαίνεις νέα πράγματα για σένα και επιβεβαιώνεις άλλα που ήξερες ήδη. Και σιγά σιγά μαθαίνεις πως όταν κάποιος σε θέλει πολύ, σε εκτιμά πολύ, θα κάνει αυτό το extra mile. Θα υπερβεί τον εαυτό του, όπως έκανες κι εσύ κάπου κάποτε.

And if not, maybe you shouldn't even bother. Και στην πορεία μαθαίνεις ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι εντάξει να μην σε πειράζει.

Good Nights End In The E.R.

2011-10-24T02:43:00.002+03:00

Αχάπαρη, παίρνω τη σκυτάλη που παρέδωσες στην μπλοκόσφαιρα για να εξομολογηθώ δημοσίως τα 5 δευτερόλεπτα που χρειάστηκαν για να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

(Not) A Good Night That Made Me An E.R.
Όπου E.R. σε αυτήν την περίπτωση stands for 'Eternal Retard'.

Πριν μερικούς μήνες που ήμουν με τον Κριό, πήγαμε ένα βράδυ στο σπίτι του δικηγόρου του που είναι και καλός του φίλος για να του δείξει (βλέπε 'brag endlessly') o Κριός ένα νέο super duper wow gadget που πήρε. Εγώ πρώτη φορά θα τον γνώριζα και ήθελα να κάνω καλή εντύπωση. (Little did I know).

Ο δικηγόρος/φίλος είναι σπίτι με τη σύζυγο και το μικρό του παιδάκι, κάθεται στο τραπέζι με ανοιχτό το laptop, δίπλα τα κινητά και μετά τα 'χαίρω πολύ', αρχίζουν να περιεργάζονται το νέο super duper wow gadget του Κριού.

Στο τραπέζι να σας πω, υπήρχε κι ένα ποτήρι με νερό.

Κι εγώ είμαι η πλέον άτσαλη γυναίκα του πλανήτη.

You get the picture.

Πάω να κάτσω στο τραπέζι, δεν προσέχω το ποτήρι με το νερό, and before I know it, all hell breaks loose. Το ποτήρι σπάει, πάνε γυαλιά ΠΑΝΤΟΥ και το νερό πάει πάνω στο laptop, τα κινητά και το super duper wow gadget του Κριού. Έγιναν όλα μούσκεμα. (Ο Κριός ισχυρίζεται πως πήγαν και γυαλιά από το ποτήρι πάνω στο παιδάκι but I resent that γιατί δεν το άκουσα να κλαίει).

Έχετε δει ποτέ άνθρωπο να θέλει να βάλει τις φωνές αλλά να συγκρατιέται και να χαμογελά τόσο σφιγμένα καθαρά για λόγους καλής συμπεριφοράς? Yeah, that was Mr Lawyer. Μου έλεγε 'Είναι εντάξει, μην το σκέφτεσαι' αλλά το έβλεπα στο μάτι του που ήθελε να μου ουρλιάξει "I'll sue you for damages".

Εγώ άλλαξα όλα τα χρώματα που βρίσκει κανείς στις παλέτες της Sherwin Williams και κυριολεκτικά ήθελα να κάνω 'undo' και να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Ευτυχώς το laptop και τα κινητά του Mr Lawyer γλύτωσαν από το τσουνάμι- Tinkerbell (και κατ' επέκταση εγώ την μήνυση). Κι από τότε, όποτε με έβλεπε ο Mr Lawyer μου έλεγε 'Δεν φαντάζομαι να διψάς σήμερα, έτσι?' και 'Ξέρεις να κάνεις εντυπωσιακή είσοδο' και τέτοια.

Όσο για το super duper wow gadget του Κριού? It wasn't that lucky.

Flat Line
Μια κολλητή μου είναι αυτό που λες a ceaseless hopeful believer in love. Όσο μαύρα να'ναι τα πράγματα, θα βρει κάτι, έστω και μικρό, για να βρει ελπίδα, αυτή τη μικρή αχτίδα φωτός γιατί 'love conquers all' και blah blah blah.

Χτες το βράδυ ανοίξαμε ένα μπουκάλι κρασί και λέγαμε τα νέα μας, how's work, how's life and how's the love life. Και μου πετάει στα ξαφνικά -κι εντελώς αναπάντεχα- "Σκέφτηκες ποτέ ότι αυτή η συνεργασία που έχεις με τη μαμά του Κριού να είναι karmic connection για να μη χαθείτε από τη ζωή ο ένας του άλλου?"

It is this sort of bullshit that screw women up.

There is no karmic connection, or cosmic coincidence in this case. Αν θέλαμε να μη χαθούμε από τη ζωή ο ένας του άλλου, δε θα χωρίζαμε in the first place.

Κι αν πρέπει σώνει και καλά να βρω μια καρμική εξήγηση για το πως βρέθηκα μπλεγμένη σε όοοοοολο αυτό, θα το ονόμαζα 'karmic debt': μάλλον πληρώνω τα κατάλοιπα των τάσεων φυγής μου με το να είμαι tied up in this. Ironic, isn't it?

Good Nights End In The E.R.
They do! They're designed that way. Είμαι σίγουρη πως αν κοιτάξετε στο παρελθόν σας, θα έχετε τουλάχιστον μια -κατά τα άλλα- υπέροχη, διασκεδαστική νύχτα που κατέληξε στις Πρώτες Βοήθειες για κάποιο χαζό λόγο. It's stuff you remember and laugh about, years later.

So, sometimes, good nights end in the emergency room. (Don't ask why I mention this).

Anyway, καλή (E.R.-less) βδομάδα!

Wish Upon A Star

2011-10-21T01:18:00.002+03:00

Βγήκα στη βεράντα μου νωρίτερα και μου άρεσε που ήταν αυτή η γλυκιά ψύχρα. (A good excuse to get a new pair of boots too). Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν που μπορούσα να δω τα αστέρια. Τόσο φωτεινά και τόσα πολλά. Λες και αλλάξα ουρανό και τον έβλεπα για πρώτη φορά.

It made me feel... safe.

Yeah, that's it.

Μου λένε πολλοί τελευταία ότι λάμπω. Με ρωτάνε αν άλλαξα τα μαλλιά μου. Αν ερωτεύτηκα. Αν έκανα κάτι πάνω μου. Μου λένε ότι άλλαξα και λάμπω. Τους λέω 'είμαι καλά' και νομίζω πρώτη φορά το εννοώ τόσο πολύ. Και μετά φτύνομαι. (Φτύστε με κι εσείς μια και το έφερε η κουβέντα).

Αλλά πέραν της πλάκας, δε φοβάμαι ότι θα με ματιάξουν. Λέω, έχω αρκετό positive energy to shield off any negativity anyone sends my way. I have enough goodness in me now to block any wickedness.

Με έπιασε κάτι τις προάλλες, που άνοιξα ντουλάπια, άδειασα ράφια και συρτάρια, και πέταξα τόσα πράγματα. Λες και I needed to cleanse myself by clearing out my space. Έσκισα bad memories, sad memories και κράτησα τα καλά. Διάβασα μια τελευταία φορά παλιά ημερολόγια μου και μετά τα πέταξα.

Because I no longer need them.

Είναι σπουδαίο πράγμα, πολύ ξεχωριστό και σχεδόν μαγικό όταν σε λέει κάποιος 'όμορφη'. Όχι 'ωραία', όχι 'σέξυ', όχι ΄κούκλα', αλλά 'όμορφη'. Έτσι με έλεγε ο Peter Pan. Μου το λέει ακόμα καμιά φορά που μιλάμε. Ότι παραμένω όμορφη.

Διάβαζα αυτά τα ημερολόγια και θυμήθηκα την αρχή στο love story μου με τον Peter Pan και I smiled to myself. Δεν απαιτώ να ξαναζήσω κάτι ανάλογο. Dare I say πως είναι αυτά που έρχονται once in a lifetime, κι αυτό πάλι παίζεται. Αλλά ναι, θέλω να με κάνει ο άλλος να νιώθω ότι I'm covered in fairy dust. Αυτό είναι non negotiable when it comes to love.

Επομένως, όχι, δεν θα συμβιβαστώ. Με ενοχλεί που έρχομαι αργά το βράδυ σπίτι και είναι άδειο και σκοτεινό. Θα μου άρεσε να υπάρχει κάποιος να με περιμένει. Αλλά δε θα συμβιβαστώ. I want it all.

So for now, I'll just look up at the stars, maybe wish upon a star and smile as they twinkle.

Staying Foolish

2011-10-18T00:14:00.002+03:00

Sociology 101
Καταλαβαίνεις πολλά για ένα κράτος, από τα άτομα που το εκπροσωπούν πιστεύω. Ας αφήσουμε στην άκρη λίγο τα πολιτικά μας πιστεύω και τις πολιτικές μας θέσεις και πεποιθήσεις και κοιτάξτε την εικόνα: Το ζεύγος Obama μοιάζει κέρινο και το δικό μας προεδρικό ζεύγος λες και μόλις έφυγε από την λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης.

*sigh*

Άσε που πιστεύω ότι πρέπει να μπει ανώτατο όριο ηλικίας για να είναι κανείς πρόεδρος. Who wants and/or needs a senior citizen president?

Μιλούσα με το sibling μου τις προάλλες και το ρώτησα αν θα έρθει στο νησί για τις γιορτές. 'Will there be an island by then?' he asked.

(Good point.)

Θα έρθει εν πάση περιπτώση. Τώρα παίζεται αν θα φύγω εγώ μαζί του on the way back.

Ζω πολλά χρόνια στην Κύπρο ωστόσο υπάρχουν πράγματα τα οποία ακόμα δεν καταλαβαίνω και δεν έχω συνηθίσει. Αλλά I'm not in the nagging mood κι ας είναι Δευτέρα.

Stay Hungry. Stay Foolish.
Είπαμε, το hungry το έχουμε. Το foolish is what needs some work. Εδώ και μερικές εβδομάδες έχω μια ιδέα μες το μυαλό μου που σιγά σιγά άρχισε να ψήνεται για τα καλά. Την έχω μοιραστεί με ένα δυο άτομα. Και όλοι είχαν την ίδια αντίδραση: they rolled their eyes.

That's how I know that it's gonna be great.

Δεν με πειράζει που δεν πιστεύουν οι άλλοι σε αυτό: μου αρκεί που πιστεύω εγώ. They roll their eyes γιατί τους ακούγεται κουφό. Όλες οι εκπληκτικές ιδέες, ακούστηκαν κουφές πριν υλοποιηθούν. Δεν φαντάζομαι να είπε κανείς στον Steve Jobs τα 70s 'A computer? In your garage? That's a fantastic idea! You'll conquer the world one day.'

They probably just rolled their eyes.

It Takes Two To Tango
Πάντα μου άρεσαν οι αθλητικοί τύποι. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πάντα I was drawn to guys who were into sports one way or another. Και μόλις γνώρισα ένα χορευτή. And damn he is hot. Είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση ο τύπος αν και ακόμα δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί η φάση.

Αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως ήταν πολύ refreshing η πρόταση του να πάμε για χορό, αντί για ένα ποτό.

I'm definitely not wearing my Pigalles on that date.

Καλή βδομάδα!

Seven Is Not An Even Number

2011-10-15T02:13:00.003+03:00

Ευχαριστώ πολύ την marcella και την Ina για την πρόσκληση μέσω τον blog τους στο παιχνίδι που κάνει τη γύρα του στην μπλοκόσφαιρα. 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα...

This will be fun.

Or scary.

Για να δούμε.

1. Τους πρώτους 9 μήνες της ύπαρξης μου με φώναζαν Αλέξανδρο γιατί η μαμά μου ήταν σίγουρη -μα τόσο σίγουρη- ότι ήμουν γιος. Μετά από 9 μήνες παρά μια βδομάδα, γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, minus a penis. Έτσι τις πρώτες 2 μέρες ζωής μου στον ανούσιο τούτο κόσμο λεγόμουν 'baby girl' μέχρι να μου βρουν όνομα οι γονείς μου.

2. Έχω τρομερή όσφρηση. Μπορώ να μυριστώ ΤΑ πάντα. Η επιστήμη ακόμα δεν έχει βρει εξήγηση για αυτό το φαινόμενο.

3. Πιστεύω πως έχω πάντα δίκαιο. Κι αυτό γιατί τις πλείστες φορές, έτσι αποδεικνύεται.

4. Με έχει σημαδέψει for life η πρώτη μου μέρα στο σχολείο εδώ στην Κύπρο. Δεν είχα στολή, δεν ήξερα κανένα, δεν μιλούσα καν τη γλώσσα και όλα τα παιδάκια με κορόιδευαν. And I had to deal with that alone στα έξι μου. Κι όποτε έχω να πάω κάπου που δεν ξέρω το χώρο ή δεν έχω κάποιους γνωστούς, I sometimes still get that same feeling.

5. Μου αρέσει να κοιμάμαι στην δεξιά μεριά του κρεβατιού και με δύο μαξιλάρια.

6. Θυμάστε εκείνη την ταινία με τον Jack Nicholson που υποδυόταν κάποιον με obsessive compulsive disorder? "As good as it gets"? Well, that's me, ίσως όχι σε τόσο κλινικό βαθμό αλλά yes, that is me. Γιατί κλειδώνω τις πόρτες/παράθυρα και κουνάω το χερούλι ξανά και ξανά 'just to make sure', θα αναβοσβήσω 2-3 φορές τα spotlights 'just to make sure' ότι σβήσανε, βάζω νερό πάντα στα τασάκια γιατί έχω αυτή την εμμονή ότι θα ανάψουν τα τσιγάρα και θα καούμε όλοι (κι ενώ έχει νερό το τασάκι, θα ξανακοιτάξω να δω ότι όντως έχει σβήσει το τσιγάρο 'just tο make sure'). Και ναι, κάποτε αποφεύγω να πατάω τις γραμμές στα πλακάκια όταν περπατάω στο πεζοδρόμιο. Και κοιτάζω 3 φορές ότι έχω ρυθμίσει σωστά το ξυπνητήρι πριν πάω για ύπνο.

7. Νέκρωσα (προσωρινά) ένα νευράκι στο πόδι μου and I could not feel a toe for 2 days μετά από ολονύχτιο χορό wearing my Pigalle Christian Louboutins. O γιατρός μου είπε να μην το ξανακάνω. I still wear my Pigalles every now and then.

October

2011-10-13T02:50:00.002+03:00

Πάντα μου άρεσε ο Οκτώβρης. Can't put my finger on exactly why, but I do like this month. Ίσως γιατί έχει ωραία χρώματα, ίσως τα ωραιότερα του χρόνου. Ίσως γιατί φέρνει το Halloween και έχω πολύ όμορφες παιδικές αναμνήσεις από αυτό.

Ίσως πάλι γιατί κάποια σημαντικά γεγονότα στην ενήλικη ζωή μου έγιναν Οκτώβριο. Έκλεισα το αυτοκίνητο μου Οκτώβριο, μετακόμισα στο σπίτι μου Οκτώβριο, βρήκα την πρώτη μου δουλειά Οκτώβριο.

Parla Con Me
Σήμερα το πρωί με ξύπνησε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μια βαθιά ανδρική φωνή. 'Ακούγεσαι πολύ cute άμα ξυπνάς' μου είπε. Κι άλλα μου είπε. Και με έπιασα να χαζοχαμογελάω ανάμεσα στο χουζούρεμα μου και να αναρωτιέμαι what the hell is going on here?!

Όχι πως παραπονιέμαι. Έχει καιρό να με ξυπνήσει τηλεφωνικά τόσο γλυκά κάποιος.

And I am a sucker for a deep male voice.

Πάρτα!
Σας ευχαριστώ γιατί μου αξίζουν. Γιατί η καλοσύνη και η βλακεία χωρίζονται από μια λεπτή -μα πολύ λεπτή- γραμμή. Μια γραμμή που I have crossed και μου λέω 'Πάρτα!'.

Έτυχε να κάνετε business με την πεθερά σας? Χμ... Με την πρώην 'πεθερά' σας?

Yeap.

Tinks, σκάσε και κολύμπα. Αυτό μου λέω. (Ανάμεσα στα 'Πάρτα!').

Don't get me wrong, μπορώ να είμαι 100% επαγγελματίας -and I am damn good at my job- αλλά it feels weird. She's a lovely lady αλλά seriously, νιώθω ότι είμαι στο δικό μου twilight zone.

Σκάσε και κολύμπα. It'll be over soon. To καλό μου, my situation amuses me beyond explanation.

Σαν Τότε
Δεν πιάνετε κάποτε τον εαυτό σας να κοιτάει πίσω και να νοσταλγεί μια φάση? Ένα συναίσθημα? Τον εαυτό σας κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες? Πέρασα πολυ καιρό αναπολώνοντας και ψάχνοντας το κορίτσι που ήμουν κάποτε. Υπήρξε φάση που ένιωθα 200 κιλά βαριά.

Κι απλώς πια ξεφόρτωσα. I let all the baggage go. Και μετά από πολύ καιρό, άρχισα να νιώθω ελαφριά πάλι. Σίγουρα, έχω πάλι τις ανησυχίες μου, το άγχος μου, τις σκέψεις μου, αλλά μέσα μου I'm light. Γελάω με chuckles. Σκέφτομαι θετικά. Και λέω 'ε δε γαμιέται' άμα λάχει και είμαι καλά. Γιατί δεν μπορώ να ελέξω τα πάντα, μόνο τον εαυτό μου και πως θα αντιμετωπίσω τις καταστάσεις.

Θέλω να είμαι σαν τότε, που I had a spirit made of steel.

(I think Pink makes the color pink that much cooler)

More Traveler's Thoughts

2011-10-11T02:14:00.005+03:00

Short but sweet. Δε θα με χάλαγε να είχα περισσότερες μέρες abroad αλλά ας είναι! Short but sweet and very much needed. Πρέπει να φεύγω πιο συχνά για να έρχομαι στα ίσα μου.

Οι Μάγκες Δεν Υπάρχουν Πια
Πρόσφατα, μου επέστησαν την προσοχή στο γεγονός ότι η ανεξαρτησία μου και το efficiency μου σαν άτομο λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας στον ανδρισμό ορισμένων ανδρών. Μεταξύ μας, I resent that, επειδή ένας άνδρας κατά τη γνώμη μου δε θα πρέπει να νιώθει μειονεκτικά αν εγώ αλλάξω τις λάμπες στο σπίτι και δεν ζητήσω την βοήθεια του, right? (Κι αν έχει τέτοια issues, χρειάζεται shrink κι όχι γκόμενα).

Anyway.

Έτσι για χάρη επιστημονικής έρευνας και προσωπικής περιέργειας, άρχισα να μου βάζω φρένο σε αυτά και να δέχομαι την ανδρική βοήθεια σε θέματα 'κατ'εξοχήν' (τάχα μου) ανδρικά.

Αλλά αυτό μου δίνει αυτομάτως το δικαίωμα να τα παίρνω σαν γυναικούλα όταν ένας άνδρας does not raise to the occasion. Έτσι όταν στο αεροπλάνο δύο άνδρες με κοίταγαν σαν χάνοι να προσπαθώ να βάλω την βαλίτσα μου στο compartment πάνω από το κάθισμα μου χωρίς να προσφέρουν την πολυπόθητη ανδρική βοήθεια τους (για να μην νιώσουν μειονεκτικά απέναντι στη γυναικεία και ανεξάρτητη φύση μου σύμφωνα με την κοινή γνώμη), κατάλαβα ότι romance is dead.

Και ότι καλά κάνω που μπορώ και αλλάζω τις λάμπες στο σπίτι και να φτιάχνω το καζανάκι της τουαλέτας.

Nervous Flyer
Seriously, αυτό το Discovery και το National Geographic με έχουν τσακίσει. Αν έχετε δει τα ντοκυμαντέρ τους, δε θες και πολλά για να σου μπουν ιδέες. And yeah, I know the stats και πως flying is safer compared to driving αλλά αυτά τα ντοκυμαντέρ σου ανοίγουν τα μάτια για το πως μπορούν να πάνε όλα λάθος, με ένα απλό λάθος χειρισμό.

Και δυστυχώς δεν μπορώ να το αποβάλω, ειδικά όταν πετάω.

Και ειδικά όταν πέσουμε σε turbulence.

Dear Mr Pilot take it from me: όταν κουνιόμαστε λόγω turbulence, είναι πολύ -μα πολύ- ακατάλληλη στιγμή να ανοίγεις τα μεγάφωνα και να λες το ύψος στο οποίο πετάμε (και σε μέτρα και σε πόδια) και να μας κάνεις διαφήμιση το website της αεροπορικής εταιρίας. Take it from me, right then and there, noone really cares. All we care about is you, flying the plane out of turbulence.

Thank you.

Actors. Singers. Pilots.
Τι κοινό έχει ένας ηθοποιός, ένας τραγουδιστής κι ένας πιλότος?

Πάντα τους χειροκροτάνε όταν ολοκληρώσουν το έργο τους.

Ανώμαλη Προσγείωση
Καλά καλά δεν έφτασα, κι ανέβασα πίεση από την νωχελικότητα και αδιαφορία που διακατέχει την κυπριακή πραγματικότητα. Ειδικά όταν μόλις έχεις επιστρέψει από κάπου όπου όλα λειτουργούν ρολόι, σου κακοφαίνεται και σου φαίνεται τόσο αχώνευτο όσο ένα στιφάδο τίγκα στα κρεμύδια και το λάδι.

Yeap, back to realities.

Καλή βδομάδα!

Traveler's Thoughts

2011-10-08T21:12:00.004+03:00

Στο Αεροδρόμιο

Γιατί δεν έκανα check in, online?! Γιατί, γιατί, γιατί??

Μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια αλλά αυτό το fuss που τα συνοδεύει δεν το μπορώ. It might be a good idea to start saving for a private jet. Θα μου πάρει πάνω κάτω 347 χρόνια αλλά χαλάλι: at least Ill be able to smoke on my plane.

On The Plane

Είναι στο δίαυλο απογείωσης το αεροπλάνο, παίρνει θέση, οι μηχανές του δουλεύουν και ξαφνικά αρχίζει ένας θόρυβος. Εσένα που δεν κατέχεις περί αεροπλανομηχανοκατάστασης, σου φαίνεται περίεργος αυτός ο ήχος. Κοιτάς τις αεροσυνοδούς, και είναι χαλαρές και χαρούμενες. Και δε γίνεται να μην ακούνε το θόρυβο.

Το αεροπλάνο παίρνει φόρα, αναπτύσσει ταχύτητα και απογειώνεται. Και ο θόρυβος συνεχίζεται. Και ενώ παίρνετε ύψος, ο θόρυβος αυτός, ο περίεργος, ο άγνωστος και ως ένα βαθμό, δυσοίωνος, συνεχίζει.

Και ξαφνικά σταματάει. Και συνεχίζετε να παίρνετε ύψος. Και οι αεροσυνοδοί, είναι ακόμα χαλαρές και χαρούμενες.

Κι εσύ το μόνο που θες είναι να ξανακούσεις αυτόν τον ήχο. Όσο περίεργος κι αν σου φαίνεται.

Με έχει καταστρέψει το καταραμένο το Discovery.

Into The Clouds

Λέμε την φράση 'πετάω στα σύννεφα' όταν είμαστε ευτυχισμένοι, πανευτυχισμένοι, τραλαλά, σωστά?

Well, now, I beg to differ.

Γιατί όταν πετούσα κι εγώ στα σύννεφα -quite literally- ένιωσα ένα άγχος. Όπου και να κοίταγες, τα πάντα ήταν άσπρα. Λες και πήρες ένα time out from real life και μπήκες σε ένα zone όπου δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε χώρος, ούτε τίποτα.

Είναι αξιοθαύμαστο το πως, ό,τι μου άρεσε και απολάμβανα ως παιδί, τώρα ως ενήλικας με φρικάρει.

Να το κοιτάξω?

Foreign Familiar Land

Axxxx επιτέλους!! Ευρωπαικός αέρας! Κοιτάς γύρω σου και αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι αλλού. Από τον καιρό, τους ανθρώπους, τα κτήρια, το πως όλα λειτουργούν ρολόι. Με το που έφτασα ένιωσα άνετα, Ι blended in σε αυτό το απέραντο άγνωστο and felt like home.

And I liked the way that felt.

Έχω ένα φίλο που μπορεί να μην έχει μια στην τσέπη, αλλά αν του δώσεις ένα εισιτήριο, θα το πάρει και θα πάει κάπου εντελώς άγνωστα, χωρίς πλάνο και πρόγραμμα και θα τα βγάλει πέρα. Το έχει κάνει ήδη δεκάδες φορές. And I really envy him. Γιατί he has gained so much life experiences through that. Στην θεωρία αυτό μου αρέσει, but I doubt I could do that: να πάω σε μια ξένη χώρα απένταρη, χωρίς ένα δωμάτιο να μείνω κτλ.

Ένα πράγμα που μου έμεινε από το speech που έδωσε ο Steve Jobs -που δημοσίευσε στο blog του ο Invictus- είναι το "Stay hungry. Stay foolish".

I've always been hungry. Maybe it's time to get foolish again.

Υπάρχουν τόσα υπέροχα μέρη να δει κανείς, so many fascinating places to go. Πραγματικά πιστεύω πως αν δεν είσαι λίγο aware είναι εύκολο να εφησυχαστείς στην Κύπρο και να πιστέψεις πως this is as good as it gets. Don't get me wrong, it's an alright place -ή τουλάχιστον ήταν πριν γίνουν τα τελευταία- και ο καιρός της είναι ασυναγώνιστος. But I'm still young and free: why would I settle even before settling down?

Definitely time for me to get foolish.

Καλό σαββατοκύριακο!

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα...

2011-10-03T00:55:00.003+03:00

...του Είναι
Δεν με πειράζει που είναι Κυριακή και αύριο Δευτέρα. Αλήθεια σας το λέω. Ούτε με πειράζει που έχω μια πολύ πολύ πιεσμένη και busy εβδομάδα. Καθόλου. Γιατί πάω για μίνι διακοπές in a few days. Κάτι που είχα τρομερή ανάγκη. Κάπου που είχα τρομερή ανάγκη. Και θα χωθώ σε μια τεράστια ζεστή αγκαλιά, που το έχω μεγάλη ανάγκη.

Υπό κανονικές συνθήκες, δε θα μπορούσα να πω ότι τα παρατάω όλα κι αφήνω εκκρεμότητες και υποχρεώσεις στην άκρη για λίγες μέρες για να πάω διακοπές. Αλλά έχω εγκαινιάσει πια την νέα, ανανεωμένη -και με γεύση μέντας, αν ήμουν οδοντόπαστα- Tinkerbell. Έτσι λέω screw them all, πόσο να πιέζομαι? Άμα έχω ανάγκη να κάνω κάτι, θα το κάνω για την πνευματική και ψυχική μου ηρεμία. Κι όσο κι αν αγαπάω τη δουλειά μου, I need to keep in mind ότι δεν είμαι μηχανή. I need a break too every once in a while.

Έχω βρει το inner zen μου κι αρνούμαι να το κάνω compromise για τον οποιοδήποτε και το οτιδήποτε. Είναι τόσο, μα τόσο απλό. It's just a state of mind.

...του Φτερωτού Θεού
Ένας γνωστός μου, πριν κάτι μήνες μου έκανε ερωτική εξομολόγηση. Και προχτές, τον είχα κουβέντα με μια κοινή φίλη μας. Η οποία μου είπε ότι της εξομολογήθηκε -πριν κάτι μήνες- πως του είμαι 'ερωτικό απωθημένο'. Something does not add up: Ή μου είπε εμένα μαλακίες ο τύπος για να με ρίξει στο κρεβάτι ή είπε μαλακίες στην φίλη μας για να δείξει μούρη.

Αλλά it got me thinking: σκέψου δηλαδή να μου άρεσε ο τύπος και όντως να ήθελα να κάνω κάτι μαζί του. Αν ισχύε το πρώτο version I'd only get my heart broken δεν είναι? Πόσο, μα πόσο εύκολο είναι τελικά να φάμε τα μούτρα μας? Σου λέει ο άλλος μια κουβέντα που ίσως έχεις ανάγκη να ακούσεις, σε γλυκαίνει, κάνει τα ωραία του και μετά Λούις! Μην τον είδατε. Και καθόμαστε εμείς οι γυναίκες μετά κι αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος.

Καλά το είπε η Σολωμού ότι δεν είναι όλοι οι άνδρες γουρούνια: υπάρχουν κι άλλα ζώα. Αλεπούδες, φίδια, σαύρες, μινώταυροι.

Τι να κάνω όμως? Εμένα μου αρέσουν τα λιοντάρια.

...of being Graceful
Το'χω ξαναπεί νομίζω, ότι μια από τις καλύτερες συμβουλές που μου δώσανε ήταν 'No matter what you do, do it gracefully'. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έκατσε. It stuck to me. Το'χω πάντα μες το μυαλό μου αυτό. Ίσως γιατί είμαι φοβερά περήφανος άνθρωπος κι έτσι being graceful για μένα είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Ίσως πάλι να φταίει που έχω αδικηθεί σε αρκετές περιπτώσεις στη ζωή μου και νιώθω την ανάγκη να μου αποδείξω εμένα πόσο graceful μπορώ να είμαι. Ότι όχι, δεν πέφτω τόσο χαμηλά όσο κάποιοι άλλοι. Ότι ναι, I'm better than that.

Είμαι και περήφανη.

Έτσι ναι, πήγα εκεί που είχα να πάω and I was graceful all the way. Κυρία. Επαγγεματίας.

Έτσι ναι, πήρα ένα τηλέφωνο και είπα μια καλή κουβέντα, έκανα πέρα όλα τα άσχημα που πέρασαν. Και την εννοούσα αυτήν την καλή κουβέντα.

Έτσι ναι, χωρίς να μου έχει αποδείξει κάποιος ότι το άξιζε, εγώ άπλωσα το χέρι μου και προσεέφερα βοήθεια. Και δεν ζήτησα αντάλλαγμα. Ούτε πικράθηκα όταν δεν άκουσα 'ευχαριστώ'.

Έτσι ναι, έκανα κάτι πολύ όμορφο και δεν είχα την ανάγκη να το αποκαλύψω σε όλους για να δείξω 'τι καλή που είμαι'. Μαλακίες. Στον εαυτό μας και τη συνείδηση μας μόνο είμαστε υπόλογοι στο τέλος της ημέρας.

Κι όλα αυτά, μόνο μέσα στους τελευταίους μήνες. Sometimes, being graceful isn't easy τελικά. Αλλά I wouldn't have it any other way.

...του Inner Zen.
Νιώθω ήρεμη μέσα μου, ενώ μια ζωή με θυμάμαι restless. Λες και νιώθω πιο comfortable in my skin. Λες και είμαι πιο aware για τα πράγματα γύρω μου, για εμένα την ίδια. Ίσως και για το αύριο. Ναι, τελικά η ποιότητα της ζωής μας εξαρτάται από την ποιότητα της σκέψης μας. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είναι φάση αυτό που περνάω τώρα, κι αν θα με βαρέσει το σκοτάδι πάλι. Αλλά λέω όχι, δεν θα το επιτρέψω. Ίσως γιατί πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται? Ίσως γιατί ξέρω ότι πρέπει να έχω το σωστό attitude για να έρθουν τα καλύτερα? I don't know... I'm still fuzzy on the details.

Δεν μου αρέσει να λέω ότι υπάρχουν χειρότερα. Γιατί με την ίδια λογική, υπάρχουν και καλύτερα, σωστά? Επομένως μου αρέσει να κοιτάω το που βρίσκομαι τώρα και να δω αν είμαι happy, content with that. If yes, great. If not, το αλλάζουμε. Και συχνά, είναι πολύ πιο απλό από ότι φανταζόμαστε.

Συχνά, it's just a state of mind.

Καλή βδομάδα.

Eyes Wide Shut

2011-09-28T21:28:00.002+03:00

Eyes wide shut. Shut shut shut. I squeeze them tight and keep them closed but I still cannot concentrate enough to fucking fall asleep.

Οι αυπνίες επέστρεψαν διψασμένες για αίμα και νυχτερινές ώρες ξύπνιου βίου and I am one step before going insane. Βλέπω που χαράζει και με πιάνει απελπισία. I feel exhausted. Τόσο, που νιώθω ότι θα βάλω τα κλάματα από την κούραση. Αλλά και πάλι να μην με παίρνει ο ύπνος.

Χτες, ήμουν σε κατάσταση αποσύνθεσης από την αυπνία και μετά από πολλές μέρες, ένιωσα -πριν τα μεσάνυχτα- αυτήν τη γλυκιά νύστα και πήγα για ύπνο. Και ξάφνου, ξύπνησα μέσα στην νύχτα, κι ενώ ένιωθα απολύτως ξεκούραστη, λες και είχανε περάσει άπειρες ώρες χαλαρωτικού ύπνου, βλέπω την ώρα στο κινητό και απελπίστηκα: είχα κοιμηθεί μόλις 1,5 ώρα.

This is NOT normal. I am not a freaking machine.

Ψάχνω λοιπόν στο google tips για ένα καλό ύπνο. This is what I came up with:

1. Just Do It.
Ότι και καλά η αποφασιστηκότητα σου για να κοιμηθείς, θα το κάνει πραγματικότητα. And I am nothing if not determined. Ωραία. Κλείνω τα μάτια. Σφιχτά. Παίρνω βαθιές ανάσες. Κρατάω σφιχτά τα μάτια μου κλειστά. Και προσπαθώ να με πείσω να κοιμηθώ. Στην πολλή ώρα, απλώς νιώθω ηλίθια, με σφιχτά κλειστά μάτια.

Who the hell am I kidding?!

2. Count Sheep or Anything
Το δοκίμασα παλιά να μετρήσω προβατάκια and it just won't work with me. Ας βρω κάτι άλλο σκέφτομαι. Κι αρχίζω να μετράω ελληνικά νησιά. Έφτασα μέχρι τα 32. Κι όχι μόνο δε νύσταξα, αλλά εκνευρίστηκα κιόλας γιατί είμαι σίγουρη ότι ξέρω περισσότερα και απ'την κούραση δε μπορούσα να τα θυμηθώ.

Αν δεν με παίρνει ο ύπνος απόψε, θα προσπαθήσω να μετρήσω όλες τις πολιτείες της Αμερικής. Με αλφαβητική σειρά.

3. Drink a Cup of Tea
Σιχαίνομαι το τσάι. Πολύ νερουλό πράγμα για τα γούστα μου. Αλλά στην ανάγκη -ή στα όρια απελπισίας- είμαι πρόθυμη να να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Φτιάχνω τσάι. Το πίνω -με όλες τις εμπλεκόμενες γκριμάτσες μη απόλαυσης- and I go back to bed. Χαλαρώνω, κλείνω τα μάτια και νιώθω όλο αυτό το νερό να κινείται μες το στομάχι μου. Άσε που μετά από λίγο σε πιάνει και συχνοουρία.

Την αυπνία μου μέσα!

4. Do Some Stretching in Bed
Οκ, μετά από τόσο tossing and turning σίγουρα χρειάζεται και λίγο τέντωμα έτσι? Χέρια, πόδια, πλάτη. Σβέρκο. Ξανά πόδια.

Τίποτα.

I'm wide awake σαν βρυκόλακας ακόμα.

5. Sing Your Favorite Song in Your Head
Πλάκα κάνεις έτσι? Αλλά I;m on the edge and I'll try anything. Αρχίζω. Το λέω. Λέω κι άλλο. Αλλάζω λίγο ρεπερτόριο. Λέω να ρίξω και κανένα διαφημιστικό break. Δε με βοηθάει ούτε αυτό.

Άσε που μου κόλλησε κι ένα κομμάτι and I couldn't get it out of my head. This totally backfired.

6. Pray (?!)
Please God, make me sleep. Please God make me sleep. Please God, please make me sleep.

God? Are you listening?

Δεν ξέρω τι θα γίνει αν πάει για πολύ ακόμα όλο αυτό. Είμαι στα όρια μου. Νιώθω τα μάτια μου να καίνε από την αυπνία και πονάνε τα χέρια και τα πόδια μου από την κούραση. Κι ενώ νιώθω την κούραση, δεν νιώθω υπνηλία. Είναι πρόβλημα, έχω θέμα, δεν το εύχομαι σε κανένα μα κανένα αυτό.

Νιώθω ότι έχω jet lag χωρίς να έχω αλλάξει time zone. This sucks.

And One For Love

2011-09-25T02:09:00.002+03:00

What is going on?? Έχω ακούσει για τόσους χωρισμούς τις τελευταίες εβδομάδες που με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχουμε out-of-love epidemic. Μόνο σήμερα παρηγόρησα μια φίλη και μια ξαδέρφη πάνω σε break up issues. What the hell is going on?!

Truth be told? He's just not that into you. Γιατί να σε αφήσει να φύγεις κάποιος άμα σε θέλει τόσο πολύ? Δε θα έκανε τα πάντα να σε κρατήσει?

True Love
Λένε πως άμα χωρίζεις, τότε είναι που δείχνεις το αληθινό σου πρόσωπο. Και πως η post-breakup φάση σε ένα ζευγάρι, περιγράφει τέλεια την σχέση που είχαν αυτοί οι δύο άνθρωποι.

Λένε επίσης πως δύο πρώην δεν μπορούν να μείνουν φίλοι γιατί πάντα θα υπάρχει το ερωτικό στη μέση. Δεν ξέρω αν φταίει που είμαι ισοπεδωτική και άμα τελειώσει κάτι, τελειώνει, never to be resurrected again, αλλά δε συμμερίζομαι αυτήν την άποψη.

Είχαμε καιρό να τα πούμε. 'Σε σκεφτόμουν πολύ τις τελευταίες μέρες' μου είπε.

Του είχα πει κάποτε 'Δε σε αγαπώ απλά, σε λατρεύω'. Και δεν είμαι άνθρωπος της μεγάλης κουβέντας, έτσι για να πω κάτι, πάει να πει ότι το εννοώ.

Κι όσο μου μίλαγε για ένα θέμα που τον προβληματίζει, τον πονάει και τον πικραίνει, με έπιασα να του μιλάω σχεδόν μητρικά. 'Let it go. You just have to let it go. Don't be bitter'. And I had tears in my eyes, γιατί τελικά ναι, άμα πω μια κουβέντα την εννοώ.

Και τώρα που all the bad feelings have faded away κι έχει περάσει καιρός, ξέρω πως -και πόσο- θα αγαπάω για πάντα τον Peter Pan. Κι ελπίζω, I really really do, μια μέρα να βρει την Neverland.

Λένε επίσης πως οι μεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό.

I'll have to agree on that one.

Κρύα Αντίδραση
Όταν χωρίζαμε με τον Κριό, ένα -από τα πολλά- που είπε ήταν 'Κι αύριο να βγεις, μπορείς να φύγεις με 4 τηλέφωνα άμα θέλεις'. Είμαι της σχολής ότι ο πραγματικός άνδρας θα το χαίρεται και θα το παίρνει επάνω του να κυκλοφορά με μια γυναίκα που την θέλουν οι άλλοι, όχι να νιώθει intimidated by it. Δεν το είχα καταλάβει ότι τον ενοχλούσε αυτό μέχρι που το είπε.

I felt sad by it until I realized: 'Fuck it, he is absolutely right'.

Κι αν δεν παθαίνεις την πλάκα σου για μένα, αλλά παθαίνεις πλάκα με το τί γίνεται με μένα, fuck it, you are just not good enough. (At least for me).

Show Me The Love
Και κατά παράδοξο τρόπο, έχω απίστευτο σουξέ, ειδικά post break up. Κι ενώ αρχικά I felt sad by it, σε ψυχολογία το τύπου 'γιατί να με θέλουν αυτοί και αυτός που θέλω όχι' και πάει λέγοντας, μπήκα στη συνέχεια σε ένα -πιο healthy- state of mind και συνήλθα.

Ναι, αυτό το μαγικό 'κλικ' δεν έγινε ακόμα, αλλά it is flattering άμα σε φλερτάρουν. In a nice decent way. Και εγώ αρνούμαι να κάνω μίζερες σκέψεις, αντιθέτως I'm keeping a positive attitude κι έχω βρει το inner zen μου. And I haven't felt lighter in my life.

A Smile On My Face
Χτες, δίπλα στη θάλασσα ένας άνδρας μου είπε 'Είσαι η πιο γυναίκα γυναίκα που ξέρω. Δεν ξέρω αν θηλυκότητα είναι τέχνη, εσύ πάντως πρέπει να την έχεις ταλέντο'.

Αλλά αυτό που με έκανε να χαμογελάσω ήταν η συζήτηση που είχαμε, about life in general and how 'the best part of falling down, is getting up again'.

And So The Quest For Happiness Continues
Πραγματικά, life is not worth living if you are not sharing it with someone that makes it all worthwhile. Αυτό δεν είναι που ψάχνουμε όλοι? Την ευτυχία μας? Αλλα ειδικά αυτήν την ευτυχία που πηγάζει από την αγάπη. Sure breaking up sucks, αλλά maybe it's also a blessing in disguise: αν κάποιος δεν σε έχει κορώνα στο κεφάλι του και κόρη των ματιών του, maybe you shouldn't settle. We really shouldn't settle with anything that doesn't make us go za-za-zoo.

Sometimes that quest is long. But some other times, it might be shorter than you expect.

E, σατσιήν!

2011-09-22T01:49:00.002+03:00

Κυπριακά 101
Όταν πριν λίγο καιρό άκουσα για πρώτη φορά αυτήν την λέξη, I laughed so hard. Γιατί είναι στην ουσία το 'enough is enough' with an edge. Κι οτιδήποτε έχει edge, well it's powerful and more interesting. Άσε που είναι τόσο χωριάτικη που παύει να'ναι χωριάτικη: είναι cult αυτή η λέξη.

Σατσιήν.

Το λες και γεμίζει το στόμα σου και τo χαίρεσαι. Έχω να ευχαριστηθώ τόσο -λεκτικά- από τότε που άκουσα πρώτη φορά το 'άτε ολάν'.

There's A Cock In Your Cocktail
Κι επειδή πια αποφάσισα ότι είμαι happy-go-lucky και μου βγαίνει, παίρνω μια φίλη το μεσημέρι για να βγούμε το βράδυ. Πόσο πια δουλειά-σπίτι-σπίτι-δουλειά. So what κι αν είναι Τετάρτη κι αν δουλεύουμε αύριο? Life is short and we live once.

Και πάμε σε ένα μπαράκι για cocktails. And just like there's a penis in happiness, έτσι ισχύει και το cock in a cocktail γιατί inevitably θα περάσει η κουβέντα στο κεφάλαιο 'άνδρες'. Ίσως πια οι γυναίκες να έχουμε κάποιες ακραίες απόψεις για το θέμα 'άνδρες' γιατί είδαμε ακραίες συμπεριφορές από αυτούς. Και καλές και κακές. Είναι απλά τα πράγματα: η δράση φέρνει αντίδραση και το αποτέλεσμα της εξίσωσης πάντα εξαρτάται από την ποιότητα της δράσης και της αντίδρασης.

Είναι όντως τόσο, μα τόσο απλό.

Δράση. Αντίδραση.
Τέσσερα cocktails αργότερα βρισκόμαστε στο δρόμο της επιστροφής και στα φανάρια του τρόμου: φανάρια στο κέντρο που take forever να ανάψει το πράσινο και με μαθηματική ακρίβεια θα βρεθεί κάποιος να σε κοιτάει επίμονα (ίσως και λίγο stalkerish) από το διπλανό αυτοκίνητο.

Έχουμε λίγο κάτω τα παράθυρα γιατί καπνίζουμε κι ένας τύπος στο διπλανό αμάξι λέει 'Πίνεις τον καλά'.

Euw. EUW. Euw euw euw!!! Gross! My God, what the fuck is some guys' problem?!

Αυτό σκέφτομαι.

Και γυρνάει η φίλη μου πολύ χαλαρά, τον κοιτάει και του λέει -πολύ matter of factly- 'Φκάλε φάουσα'. Και πεθαίνω στα γέλια. Τόσο, που hours later it still gives me the giggles.

"Έτσι είναι αγάπη μου. Μια τόσο χωρκάτικη προσέγγιση χρειάζεται μιαν ξενέρωτη απάντηση. Μόνο έτσι θα είσαι καλά" μου εξηγεί η φίλη μου.

I have very wise friends.

But man that response will amuse me for the rest of the week.

This Way Up

2011-09-21T00:44:00.004+03:00

Το αποφάσισα: θέλω διακοπές. Πρέπει να κάνω ένα ταξιδάκι αστραπή. Μη μου πείτε ότι δεν έχει ούτε μήνα που τέλειωσαν τα summer holidays γιατί θα σας θυμήσω ότι τις μισές μου διακοπές τις πέρασα in heaven και τις υπόλοιπες in hell (βλέπε break up). Επομένως ναι, μου χρωστάει το σύμπαν ένα μίνι break για την -καλοκαιρινή- ψυχική οδύνη.

Εντυπωσιακό το πως δεν νιώθω restless και άγχος and yet, οι αυπνίες μου τα βράδια συνεχίζονται. Εξού και η διάγνωση ότι χρειάζομαι ένα μίνι break. Μίνι break για μένα, έτσι απλώς γιατί γουστάρω στο κάτω κάτω. Μίνι break μακριά από όλους και όλα, μακριά από αυτό το αυτοκαταστροφικό νησί, μακριά από κινητά και emails.

Αλλά το παράδοξο (?) είναι πως είμαι καλά. Με ήσυχη τη συνείδηση όσο αφορά αποφάσεις που πήρα. Feeling content όσο αφορά το θέμα της δουλειάς. Έκλεισα λογαριασμούς που έπρεπε να κλείσουν κι άνοιξα την καρδιά μου σε αυτούς που θέλω να έχω κοντά μου. Όλα τα άλλα, κι όλοι οι υπόλοιποι, μου είναι απλώς αδιάφοροι. Όσο κάπως κι αν ακούγεται.

Πόσο καιρό είχα να βουρκώσω από χαρά? Τα γενέθλια μου δε μετράνε γιατί ισοπεδώθηκαν στην εβδομάδα κι αν εξαιρέσω το γάμο της κολλητής -και πια κουμπάρας μου- το καλοκαίρι, it's been months. Moooooonths. Και σήμερα βούρκωσα από χαρά. Έκλαψα μην σας πω, από χαρά. Έκλαψα γιατί I felt so happy for another person. A person που είναι βαθιά στην καρδιά μου. Κι ενώ ένιωθα αυτό το τεράστιο συγκλονιστικό feeling, σκέφτηκα ότι ναι, this is the kind of stuff that make life worth living and not just existing.

And it puts things into perspective. Πως μπορούν όλα να αλλάξουν, αν επιλέξουμε να δούμε λίγο πιο θετικά τα πράγματα. Αν αλλάξουμε το perspective που έχουμε εμείς στην ζωή μας. Things don't seem that bad from where I'm standing right now mentally.

Ι'm so glad I'm no longer bitter. I prefer me this way.

Saying 'No' And Not Caring

2011-09-19T02:20:00.002+03:00

Να πεις 'Όχι' είναι ίσως απλό στην τελική: it's just a word στο κάτω κάτω right? Wrong. Γιατί δεν είναι τελικά απλώς μια λέξη, αλλά μια λέξη με νόημα, βάθος και πολλά παρελκόμενα. Έτσι, μπορεί να είναι απλό να ξεστομίσεις ένα όχι, αλλά είναι δύσκολο να δεχτείς τα παρελκόμενα. And live with them without guilt.

Παλιά, I was such a stupid people pleaser, έβαζα τα αισθήματα των άλλων πάντα πάνω από τα δικά μου. Σε εγκληματικό βαθμό. Στο βαθμό που έκανα κάτι που δεν ήθελα, απλώς για να μην πληγώσω ή προσβάλω τον άλλο. Ασχέτως αν με πλήγωνα και πρόσβαλα εμένα στο τέλος της ημέρας.

Όπου ξύπνησα ένα πρωί, μου τη βίδωσε άγρια και το έκοψα. Κι άρχισα να λέω όχι. Και να μην νιώθω άσχημα κιόλας.

Σε κάποιες περιπτώσεις. Γιατί άλλες, αυτό το όχι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ωστόσο, I'm still guilty of sometimes not saying 'no' when I should and I end up feeling like a sucker and not liking myself.

Δεν έχω μετανιώσει όμως για κανένα 'όχι' που είπα μέχρι τώρα. Είτε στα επαγγελματικά μου, είτε στα προσωπικά μου, όσες φορές είπα όχι, I had a damn good reason to say it and stick to my guns.

Μερικές φορές, δείχνεις περισσότερο χαρακτήρα όταν πεις 'όχι'. Στον εαυτό σου κυρίως, όχι στους άλλους. Γιατί κάποτε, αυτό το όχι, είναι το δυσκολότερο πράγμα που θα κάνεις. Κάποτε αυτό το όχι δεν μπορεί να σου βγει αβιάστα, κάνεις κόπο να το πεις, μπορεί να το εννοείς αλλά από την άλλη όχι και τόσο.

Yeah, το 'όχι' κάποτε δεν είναι εύκολη υπόθεση.

I had to say no. I had to cut it short. Δεν είμαι υπόχρεα σε κανένα παρά μόνο στη συνείδηση μου. Δε χρωστάω σε κανένα, παρά μόνο στον εαυτό μου. Τα έκανα όλα πέρα για τους άλλους, maybe it's time I started doing that for myself too.

Ναι, το όχι δεν είναι εύκολη υπόθεση κάποτε. Αλλά κάποτε, είναι θέμα αρχής. It all comes down to that.

Κι στην τελική, αν δεν πεις μερικά 'όχι', πως θα έχει αξία εκείνο το 'ναι' που θα πεις όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή?

Καλή βδομάδα.

Impending Change

2011-09-17T03:33:00.002+03:00

Το νιώθετε κι εσείς δεν είναι? Ότι παίζει μια αλλαγή κάπου εδώ γύρω. Καλή? Κακή? Δεν ξέρω. Για καλό? Για κακό? Επίσης δεν ξέρω. Τo σκηνικό μοιάζει με καζάνι που βράζει. Από τη μια, εμείς μεταξύ μας τρωγόμαστε, κι από την άλλη, μια εξωτερική απειλή κάνει έντονη την παρουσία της και μας τρίζει τα δόντια.

Χα, κάτι μου θυμίζει αυτό.

History repeats itself, don't they say?

Αλλά και σε personal επίπεδο, δεν το νιώθετε ότi κάτι γίνεται? Ή ότι κάτι παίζεται τελοσπάντων? Or is it just me?

Μερικές φορές σκέφτομαι μια ημερομηνία στο άμεσο μέλλον, τι θα έχει γίνει ή μεσολαβήσει μέχρι τότε. Άλλες φορές κοιτάω πίσω και σκέφτομαι τι μεσολάβησε και τι έγινε από την τελευταία φορά που έκανα αυτή τη σκέψη.

Πολλά.

Σκέφτομαι πως φοβόμαστε ή πως μας αγχώνει η αλλαγή, ενώ είναι τόσο μέσα στη ζωή μας. Και συνήθως, it's a process: δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και κάποτε, γίνεται και ολοκληρώνεται η αλλαγή χωρίς καν να το καταλάβεις.

Καμιά φορά, σκέφτεσαι τα πράγματα και σου φαίνονται βουνό. Λες, πότε και πως θα γίνουν όλα? Πως θα τα φέρω βόλτα? Θα τα καταφέρω? Κι έρχεται μια μέρα που κοιτάς πίσω και συνειδητοποιείς πως έγιναν όλα, πως τα έφερες όλα βόλτα και πως ναι, τα κατάφερες.

Life is funny but it also has that magic way of working itself out.

Eventually.

You just gotta wait for all the pieces to come together I guess.

Καλό σαββατοκύριακο.

And That's How The Cookie Crumbles

2011-09-15T02:03:00.003+03:00

Big Dreams
Θυμάμαι τα όνειρα που έκανα στο σχολείο. Όνειρα που είχα από μικρή. Και πως αυτά έγιναν πια η παρούσα μου πραγματικότητα.

Θυμάμαι το πάθος και την επιμονή μου για να πετύχω αυτά τα όνειρα μου. Τη χαρά και αυτό το feeling of being content όταν τα πέτυχα.

Σήμερα ήταν μια μέρα που μου θύμησε γιατί ακριβώς έκανα αυτά τα όνειρα. Και πόσο όμορφο συναίσθημα είναι να βλέπεις ότι έκανες ακόμα ένα βήμα, ότι ανεβαίνεις ακόμα ένα σκαλάκι. I don't congratulate myself often. Αλλά σήμερα, θυμήθηκα όλη εκείνη την διαδικασία που πέρασα μετά το σχολείο, για να είμαι σήμερα εδώ που είμαι. Όλη εκείνη τη διαδικασία που πέρασα με την ευχή και το όνειρο να είμαι εδώ που είμαι σήμερα.

Homey Dreams
Άλλο όνειρο μου ήταν να κάνω το σπίτι μου. Θυμάμαι πως διάλεγα το κάθε τι με πολλή προσοχή και αγάπη. Τον ενθουσιασμό μου όταν αγόρασα την πρώτη μου 12αδα πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπήρουνα. Με πόση προσοχή διάλεξα πού και πώς θα έμπαιναν στα ντουλάπια. Πως έστησα φωτιστικά και μικροέπιπλα on my own. Πως μετά από 12ωρο δουλειάς, ερχόμουν στο άδειο διαμέρισμα με κιβώτια γεμάτα πράγματα, και παρά την κούραση καθόμουν με πολύ κέφι και χαρά να τα τακτοποιήσω.

I did it myself. Γιατί ήταν μια διαδικασία που ήθελα να κάνω αρχή-μέση-τέλος μόνη μου. Να λέω 'το σπίτι μου' και να το εννοώ με την κάθε έννοια. 'It's so you' έλεγε ο Peter Pan για το σπίτι μου. Ότι έχει το touch μου παντού. Μου άρεσε που το έλεγε αυτό.

Κλείνω τρία χρόνια εδώ σε μερικές μέρες. Το κοιτάω και μου αρέσει. I feel proud actually. Το έκανα όλο εγώ. Το θυμάμαι που ήταν άδειο ακόμα, καθόμουν στον πάγκο της κουζίνας -δεν είχα καρέκλες ακόμα- κι έκανα όνειρα. Τόσα όνειρα για αυτό το σπίτι.

And now it has memories.

That's a nice thought actually.

And That's How The Cookie Crumbles
Δεν είναι αστεία κάποτε η ζωή? Γιατί κάτι που πριν μερικούς μήνες ή χρόνια να ήταν such a big deal και όταν το πετύχεις, όταν το έχεις εντάξει στη ζωή σου, να χάνει λίγο από την αρχική του αίγλη? Ίσως γιατί ήταν ένας στόχος που πια έχει επιτευχθεί και ενταχτεί στη ρουτίνα της καθημερινότητας?

Αστείο δεν είναι?

Ironic, τουλάχιστον.

Δεν είναι ότι δεν το εκτιμάς πια, απλώς χαλάνε λίγο οι γωνίες του και δεν το αισθάνεσαι τόσο έντονα. Όσο κι αν το αγαπάς ακόμα.

Τι λες όταν η αλήθεια πια δεν ισχύει? When the cookie crumbles and you're left with crumbs? Time to make new dreams. Set new goals. And maybe a few years down the line, you'll look back and hopefully feel proud that you made them true too.

You Just Know, You Know?

2011-09-14T00:56:00.003+03:00

Ξυπνάς and you just know that it's gonna be one of those days. Το ήξερα, αλλά αρνιόμουν πεισματικά να το δεχτώ. Είμαι αισιόδοξη λέω, αρνούμαι να εκνευριστώ, να αγχωθώ και να χαλάσω τη ζαχαρένια μου. Ha-ha. God hates us all ήταν το μάντρα της ημέρας.

Η Καλή Μέρα Από το Πρωί (δεν μας χέζει?)
Πρωί πρωί meeting για ένα νέο project. Και πριν μπω στο meeting, με πιάνει κράμπα στο πόδι. Let me make that clear: ΚΡΑΜΠΑ. Σε βαθμό που δε μπορούσα να περπατήσω. Ήμουν σαν την σακατεμένη καμηλοπάρδαλη με το 10ποντο. Κι όταν πέρασε η κράμπα και μπήκα τελικά -στεκόμενη στο ύψος μου- για το meeting, βλέπω ότι αυτός που είχα να συναντηθώ ήταν ένας τύπος που στο λύκειο μου έκανε τη ζωή μαύρη. Let me make that clear: ΜΑΥΡΗ.

(Πρωί πρωί έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο great cosmic joke of Tuesday!)

Κοιτιόμαστε, αναγνωριζόμαστε και κάνουμε όλες τις -υπόλοιπες- επαγγελματικές συστάσεις. Το καλό του, μετά το meeting, μου απολογήθηκε για τις 'εφηβικές του πελλάρες'.

Α Sticky Situation
Κι επειδή εκτός από την καλή μέρα, και η busy μέρα φαίνεται από το πρωί, όταν ήρθε το μεσημέρι για να κάνω ένα mini break, I could not wait to have a relaxed breath and lunch. Και κάποιος φαίνεται πως είναι τελείως χώριατος και ασυνείδητος και έφτυσε την τσίχλα του στο parking. Δεν μπορούσε να βρει ένα χαρτάκι. Δεν υπήρχε ένας κάλαθος. Όοοοοχι, στο parking. Εκεί όπου βρίσκονται αυτοκίνητα. Correction: το δικό μου αυτοκίνητο. Και κάνω να μπω στο αυτοκίνητο και το ένα μου πόδι είναι κολλημένο στην άσφαλτο. Γιατί δεν ήταν τσίχλα τύπου ότι-να'ναι-να-περνά-η-ώρα, αλλά η super duper bubblegum που κάνει και για superglue.

How the fuck do you get a fucking bubblegum off your freaking shoe?!?!

Η απάντηση? You don't. Γιατί κολλάει, είναι αηδία και δε βγαίνει με τίποτα. Βρε τι χόρτα πάτησα, βρε τι νερό, βρε τι χώματα... Ακλόνητη η τσίχλα, κάτω από το παπούτσι μου.

Έρχομαι σπίτι με το παπούτσι στο χέρι -κυριολεκτικά- και τρίβω, κάνω, ράνω μπας και την βγάλω. Ha-ha. God hates us all.

There goes my appetite. And my lunch.

Poof!
Είναι πια βράδυ, επιστρέφω στο σπίτι and all I wanna do is kick back, lie on the couch and stare at the tv. And eat. Ha-ha. (You know the drill.) God hates us all.

Ανοίγω την πόρτα, ανάβω τα φώτα και poof, πάει το ένα spotlight του σαλονιού. Κι επειδή έχω ένα θέμα, δε μπορώ να αφήσω καμένες λάμπες (feng shui βλέπετε, I feel it's bad luck). Αλλάζω το spotlight.

Πάω μετά να κάνω ένα μπανάκι να χαλαρώσω, poof! Πάει και το spotlight του μπάνιου.

What. The. Fuck?!

This is not an apartment, this is where spotlights come to die!

Το αλλάζω κι αυτό.

Κι αφού τελειώνει όοοοοοολη η διαδικασία κάθομαι να κάνω ένα τσιγάρο. Και μου έχει μείνει μόνο ένα.

Γάμα και την αισιοδοξία και τη ζαχαρένια μου. Αφού δε μου βγαίνει αυτή η μέρα. Πια έχω εκνευριστεί.

You Just Know, You Know?
"When you see a ghost, you just know it. You can feel it. The hairs on the back of your neck stand up". Τι σας έλεγα ότι άρχισα να ταυτίζομαι παράξενα με το Sex and the City?

Πάω στο περίπτερο κι όπως βγαίνω από αυτό, νιώθω μια ανατριχίλα. Αυτό που σου σηκώνονται οι τρίχες στο σβέρκο? Που λένε ότι και καλά περνά κάποιος πάνω από τον τάφο σου?

Κι ασυναίσθητα γυρίζω να δω πίσω μου. And there he is. Μια γνώριμη φιγούρα. Κι ενώ δεν είμαι σίγουρη αν βλέπω καλά ή αν ο εκνευρισμός μου με κάνει να βλέπω φαντάσματα, πλησιάζω προς το μέρος του σαν υπνωτισμένη.

Και ναι. Αυτός είναι.

Ο Κριός.

Κι ενώ η λογική μου, μου έλεγε 'Get the hell out of there', μείναμε δεν ξέρω κι εγώ πόση ώρα και τα λέγαμε.

Sometimes you just know, you know?

But I still don't.

Take Me Back

2011-09-12T02:57:00.005+03:00

Βρήκα αυτή τη φωτογραφία online και με τράβηξε. Γιατί είναι τόσο απλή μεν, αλλά τόσο powerful δε. Δεν έχει δράση με την παραδοσιακή έννοια, αλλά there's so much going on. Τα μάτια του... δε μπορείς να σταματήσεις να κοιτάς τη φωτογραφία. Τα μάτια του δείχνουν ακριβώς τι γίνεται μες την ψυχή του. It portrays so much emotion... It is raw and real.

Just like life itself.

Falling Awake
Έβλεπα ένα πολύ έντονο όνειρο στον ύπνο μου χτες. Πολύ έντονο. Τόσο, που μπορώ να περιγράψω με πάσα λεπτομέρεια τα πάντα. Το θυμάμαι ξεκάθαρα. Και ήταν τόσο έντονο που ξύπνησα μέσα στη νύχτα και ήξερα ότι ήταν μήνυμα από το υποσυνείδητό μου. Sounds spooky, right?

Maybe it is in a way.

Wise Words
"Όσα δε φέρνει η ώρα, τα φέρνει η στιγμή". Αυτό λέει εδώ και μέρες μια φίλη μου, σε βαθμό που έχει καταντήσει το μάντρα της. Βλέπουμε ότι η ζωή μας είναι ένας ασταμάτητος αγώνας και μια ατελείωτη διαδικασία εξέλιξης, ανέλιξης κι αλλαγών. Κι όμως, she is right: κάποτε όλα ανατρέπονται σε μια στιγμή. Σε μια τόσο δα στιγμούλα όλα μπορούν να αλλάξουν και το σκηνικό της ζωής μας να μην είναι πια το ίδιο.

Είτε για καλό είτε για κακό.

Sometimes it only takes a moment.

Take Me Back
Μια στιγμιαία εικόνα, a muffled sound κι ένα γνώριμο feeling. There it was: my 'baby', still there, still strong. Still there.

Ο κύριος με ρώτησε γιατί χαμογέλασα ξαφνικά. Με ρώτησε αν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Του είπα πως "Είναι το μωρό μου. Και πάντα θα είναι".

I was there at its beginning but it will always be in my heart.

Κι όταν έφυγα και μπήκα στο αυτοκίνητο I felt so proud and overwhelmed. Even a little sad. Ξέρω πως ήταν μια εποχή στη ζωή μου όμορφη και ανεπανάληπτη. Και ναι, υπάρχουν φάσεις που μου λείπει πολύ έντονα. And that moment, took me back. Just for a moment. Maybe for a moment or so.

I smiled that great proud smile and shamelessly let the proud sad tears roll down my face.

Καλή βδομάδα.

End of Week Credits

2011-09-10T02:04:00.004+03:00

Τις τελευταίες δυο βδομάδες δεν καταλαβαίνω πότε περνάνε οι μέρες. Πάνε μήνες να το νιώσω αυτό. Δεν έχω παράπονο, αντιθέτως, I don't want to jinx it but things have started looking up. Φοβόμουνα πολύ το φετινό φθινόπωρο: απλώς νομίζω πως I'm too busy to worry about it right now.

You Suck.
Sorry κύριε πρόεδρε, αλλά you do. You suck at being a president. Απατημένος σύζυγος και χαζές δηλώσεις. Λες και μιλάμε για κάτι ασήμαντο ή δευτερεύον. Και αν όντως δεν ήξερες, πάλι you suck γιατί όφειλες να ξέρεις από φύση και θέση. Από φύση και θέση φέρει ευθύνη κατά την γνώμη μου. Great power comes with great responsibility you know. Σίγουρα έχει τα καλά της η καρέκλα, αλλά έχει και τα 'κακά' της, γιατί when shit hits the fan, you have to pick up the mess. You are the president εξάλλου.

Αν και γράφω με ψευδώνυμο, είμαι σίγουρη πως έχετε τρόπους να με βρείτε -μόνο τα πυρομαχικά δεν ξέρατε που ήταν, πως ήταν, γιατί ήταν κτλ κτλ. Αν και θέλω να πιστεύω πως η ελευθερία του λόγου είναι ακόμα δικαίωμα -κι όχι δώρο- επιτρέψτε μου να επαναλάβω το όλο μου point: you suck. Go home.

Ελεύθερη Πολιορκημένη- The Sequel
Ένας γνωστός μου, μου έκανε ερωτική εξομολόγηση πριν από μερικές ημέρες κι έπαθα την πλάκα μου. Γιατί δεν ήταν του στυλ 'μου αρέσεις' αλλά το στυλ του 'You're the one'. How can someone be the one if you haven't even taken them out for a 'test drive'? Είναι αυτό που λέμε 'love by grace'? Δεν το κατάλαβα ποτέ αυτό. Πώς γίνεται να είσαι τόσο σίγουρος για τα αισθήματα σου, όταν δεν έχεις μοιραστεί ποτέ κάτι ερωτικό με τον άλλο? Όταν δεν τον έχεις φιλήσει ποτέ ή όταν δεν έχει παιχτεί ποτέ τίποτα μεταξύ σας?

How can you be in love with someone, when you have never been that close with that someone? Εγώ πχ, μπορώ να κρίνω αν θα ταιριάξω με τον άλλο από το πρώτο φιλί. You just know. Αλλά πέρα από την πρώτη έλξη και τη χημεία, δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεσαι in love με κάποιον, χωρίς αυτόν τον κάποιον.

Τον κοίταγα σαν παλαβή όταν μου έλεγε πως από την πρώτη στιγμή που με γνώρισε 'he knew' και πως 'δεν θέλει να κοιμηθεί μαζί μου, αλλά να ξυπνά μαζί μου κάθε πρωί'. What. The. Fuck.

I've known him for years και ναι, ίσως σε κάποια φάση να ψιλιάστηκα ότι ίσως να του άρεσα -να του άρεσα, όχι να γίνει ο fucking Romeo with me- αλλά this really caught me off guard.

Και η ειρωνία? Ήθελα να του προξενέψω μια φίλη μου.

Thank God I'm not making a living out of match making.

Window Stopping
Ένα απόγευμα έκανα τη βόλτα μου στα μαγαζιά και περνώντας έξω από ένα κοσμηματοπωλείο, έπιασε το μάτι μου τα μονόπετρα. I hate to admit it αλλά yeap, Ι wanted one. One really big and shiny one. Yeap. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα αυτό το πράγμα: να δω μονόπετρα και να θέλω κι εγώ.

Το φιλοσόφησα λίγο γιατί this is unknown territory to me: και ανακάλυψα πως δεν θέλω μόνο ένα ακριβό λαμπερό κόσμημα στο τέταρτο μου δάκτυλο. I want what it represents: I want a commitment. Σίγουρα I'd love to have a man that will be willing to spoil me silly because he is nuts about me, αλλά it's not just that: I want that man to want me and only me.

Κι ενώ χάζευα τα μονόπετρα -και με το φως που βάζουν στις βιτρίνες, they do shine a lot- σκέφτηκα πως I can afford this myself. But that's not the point. It all comes down to what it represents: and that's what I want.

Signs Signs Everywhere
Σας το έχω ξαναπεί νομίζω ότι πιστεύω πολύ στα σημάδια. Και στα καλά και στα κακά. Κάποτε ζητάω ένα sign. Κάποτε έρχονται από μόνα τους. Αυτή η βδομάδα μου έφερε κάποια σημάδια. Απλώς δεν ξέρω ακόμα πως να τα εξηγήσω.

Αll I know is that I'm not feeling worried or restless lately.

Show Me Your Teeth

2011-09-06T02:19:00.002+03:00

Ένα πράγμα που μου έχει διδάξει η ζωή είναι δεν υπάρχει μη εγωιστική πράξη. Άλλες είναι καθαρά εγωιστικές, άλλες λιγότερο, ωστόσο, όλες, μα όλες οι πράξεις είναι στη βάση τους εγωιστικές. Think about it: ακόμα και το 5ευρω που δίνεις στον χ φιλανθρωπικό σκοπό, το κάνεις για να βοηθήσεις. Ναι, δεκτόν. Αλλά το δίνεις και για να έχεις τη συνείδηση σου καθαρή κιόλας.

Αποτελεσματικά, πάντα υπάρχει και η εκμετάλλευση. Είτε λίγο είτε πολύ, πάντα εκμεταλλευόμαστε τους άλλους, με τον ίδιο τρόπο που μας εκμεταλλεύονται κι εμάς.

Ωστόσο, και σε αυτόν τον κανόνα υπάρχουν όρια. Κι άμα ξεπεραστούν αυτά τα όρια, είναι στο χέρι μας πως θα πράξουμε: we either sit and sulk and feel sorry for our good little selves that got walked all over, or we can show our teeth.

Υπήρξε μια φάση που it really surprised me από το πόσο άδικη μπορεί να είναι η ζωή. Και από το πόσο selfish μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι. Νομίζω, όσοι καταλάβουν ότι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ και make their peace with this piece of information οδεύουν ένα βήμα πιο κοντά στην πνευματική και ψυχική τους γαλήνη.

Knowledge is power εξάλλου, έτσι δεν λένε?

H μαμά μου, μου έλεγε όταν ήμουν μικρή "Sticks and stones can hurt my bones, but words can never hurt me". Ακόμα ένα λανθασμένο παιδικό expectation that was embedded into my psyche και βγήκε άκυρο. Γιατί sometimes, some words can really hurt. Far worse that some measly sticks and stones. Και δε χρειάζεται να είναι ούτε βρισιές, ούτε προσβλητικές κουβέντες. But it all comes down to how much you'll let that affect you.

Opinions are like fingertips: everyone has one and they are unique. But it doesn't make them right or wrong. Γιατί, what is right and what is wrong anyways? Μπορεί κάποιος να απαντήσει με σιγουριά?

Didn't think so.

Αφορμή για το ποστ στάθηκε το τραγούδι της Lady Gaga που ακούγεται στο διαφημιστικό του Animal Planet για το shark week. Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Έτσι κάποτε, you just gotta show the world your teeth.

Αν μη τι άλλο, να ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν.

Κάπου Τώρα Ξημερώνει

2011-09-05T01:55:00.003+03:00

Τι κάνεις όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις? Νιώθω πως, αυτό που μου λέει το κεφάλι μου είναι λάθος, κι αυτό που μου λέει η καρδιά μου είναι biased. Και το ένστικτο μου κάπου μέσα μου κοιμάται και δε νιώθω τίποτα.

Κι έτσι, δεν ξέρω τι να κάνω. Time will sort this out, I know. Απλώς κάποτε αναρωτιέμαι αν θα είναι too late πριν it's sorted out.

Τι κάνεις όταν ξέρεις πως κάτι παίζεται πίσω από την πλάτη σου?

Τι κάνεις όταν, ενώ έχεις δώσει το λόγο σου under certain circumstances, πια δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις το οτιδήποτε?

Τι κάνεις όταν σου λείπει μια ιδέα?

Ενώ δεν ήμουν ποτέ θρήσκα, πίστευα σε μια ανώτερη δύναμη. Μα όταν πήγα στο dark side την αμφισβήτησα κι αυτήν. Ωστόσο τους τελευταίους μήνες, I'm seeking it; έχω ανάγκη να πιστεύω σε κάτι δυνατότερο, ότι υπάρχει κάτι όμορφο και γεμάτο αγάπη. Πες το όπως θες. Μια ανώτερη δύναμη στο λέω εγώ. Does it even matter what it's called?

Από μικρή πίστευα στους αγγέλους, ότι ο κάθε ένας από εμάς έχουμε ένα guardian angel right next to us from the moment we're born. In my head, it makes the lonely sad moments of life, a bit warmer. Να ξέρεις, ότι υπάρχει κάποιος, κάτι δίπλα σου. That you're not alone.

Έχω ανάγκη να ξέρω πως όλα θα πάνε καλά. Everything feels... unstable. Κι ενώ νιώθω ότι έχω τον έλεγχο μου τώρα, I'm worried that I might lose that at some point. Πέρα από τις πολλές σκέψεις που με βαραίνουν, είμαι ήρεμη, μετά από πολύ καιρό. And I can't help but wonder if it's the calm before the storm?

Βαθιά ανάσα.

Busy week ahead.

Even if things feel weird now, they're bound to feel better soon. Έτσι δεν είναι η ζωή? Μια πάνω, μια κάτω?

Καλή βδομάδα.

Back to Basics

2011-09-02T23:59:00.002+03:00

Άμα πιάσεις ένα άνθρωπο και τον ξεγυμνώσεις, του βγάλεις τα παπούτσια και τον κουρέψεις, what are you left with? A rather funny looking creature with bits hanging here and there. Αυτό είμαστε? Δηλαδή, αν βγάλουμε όλη μας τη βιτρίνα we are left with 'funny looking'? Κάτω από μια έννοια, I guess so, yes. Αλλά the beauty of humanity lies in things that do not meet the eye.

Αγάπη. Ιδέες. Συναισθήματα. Χιούμορ.

Ακόμα κι αν κάποιος σου βγάλει τα ρούχα και τα παπούτσια και σε κουρέψει, they cannot steal you, from you. They cannot capture the inner you. They cannot bare the inner you. They cannot expose the inner you.

Inside The Inner Me
Πόσες μέρες έχω να γράψω? Δεν είναι ότι δεν το επιχείρησα, αλλά κάτι δε μου έβγαινε. Άρχιζα να γράφω, έσβηνα, ξανάρχιζα μέχρι που I just gave up γιατί δεν μου έβγαινε κάτι ουσιαστικό να πω. Λες και δε μπορούσα να συντάξω αυτό που ήθελα να πω.

Περνάω τις μέρες χωρίς να σκέφτομαι ιδιαίτερα, I'm too busy, και το βράδυ που πάω για ύπνο, boy do the thoughts come with a vengeance. So many thoughts. Buzzing in my head. Γίνεται χαμός μες το κεφάλι μου τα βράδια.

Αλλά σε αντίθεση με άλλες φορές, είμαι ήρεμη. I don't feel restless, δεν με πιάνει αυτό το suffocating feeling. Somewhere inside of me, I am calm. Ίσως γιατί νιώθω ότι έχω τον έλεγχο του εαυτού μου.

September Silence
Δεν είχα την πιο ήσυχη και χαλαρή βδομάδα, έτσι ανυπομονούσα να φύγω από την πόλη και να έρθω εδώ. Κι ενώ το περασμένο σαββατοκύριακο γινόταν χαμός στη γειτονιά, τώρα, a mere 5 days later είναι λες και βρίσκομαι α million miles away from that.

Δε θα καταλάβω ποτέ αυτούς που με το που μπει ο Σεπτέμβρης, μπαίνουν αυτομάτως σε χειμερινό ωράριο. You're in Cyprus for crying out loud, not Alaska.

Screech
I had an interesting thought earlier. I heard the brakes of a car screeching. Και χωρίς να το θες, σταματάς ό,τι κάνεις και μέσα σου εύχεσαι να μην ακούσεις το μπαμ. Screeeeeeeeeeeeeech.

Pause.

Silence.

And then you exhale.

Αλλά every once in a while you get that bang.

Screeeeeeeeeeech -no pause- bang!

Έτσι δεν είναι και η ζωή? Κάποτε τη γλιτώνεις και κάποτε it crashes into you. Τη βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου, ασυναίσθητα κρατάς την ανάσα σου και τελευταία στιγμή τη γλιτώνεις. Και ξεφυσάς ανακουφισμένος.

Άλλες φορές απλώς ελπίζεις να ανοίξουν οι αερόσακοι.

Back To Basics
Τι είναι αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους? What is that ingredient that makes us feel content? Δεν είναι κάτι σταθερό τελικά: είναι ανάγκες που αλλάζουν ανάλογα με τον καιρό και τη φάση που είσαι.

It's that fine line that separates the needs from the wants. A fancy expensive toy can excite you, but it won't make you happy at the end of the day. It will thrill you, but it simply cannot fill the void.

So you gotta go back to the basics. The little things. The simple things. Those things that would mean nothing to anyone, but a lot to someone. Those itty bitty things that make you smile when you think about them at some random moment.

Those things that make you feel human. Loved. Appreciated.

Things that make you feel real.

Καλό μήνα.

You've Come A Long Long Way

2011-08-27T00:51:00.003+03:00

Χτες το βράδυ χάζευα εδώ στο blog μέχρι που άρχισα να διαβάζω με τη σειρά κάποια παλιότερα ποστ. Και τα διάβαζα με χρονολογική σειρά φτάνοντας μέχρι τα πιο πρόσφατα. And I could see the chain of events; the breakdown, the meltdown, the utter nothingness and then the glimmer of hope. Then the regaining of strength. Getting up on my two feet again. Walking. Maybe even running. And I realized something.

I don't want to stop walking ever again.

Let There Be Light In The Dark Side
Η ποιότητα της ζωής μας, εξαρτάται από την ποιότητα της σκέψης μας. Όσο αναλώνομαι σε μίζερες και μελαγχολικές σκέψεις, τόσο μίζερη και μελαγχολική θα'ναι η ζωή μου. Ναι, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Αλλά we still have a choice on how we can deal with any given situation.

Ναι, δε θέλω να πάω ποτέ ξανά στο dark side. It's a slippery slope though το καταλαβαίνω; άμα πέσεις και σπάσεις το πόδι σου π.χ. πάντα θα είναι πιο ευαίσθητο σε τραυματιμσούς εκείνο το πόδι, σωστά? Έτσι, καμιά φορά άμα στεναχωρεθώ με πιάνω να αμφιταλαντεύομαι. Αλλά αρνούμαι να υποκύψω κι αρνούμαι να υποπέσω. That's not who I am.

And that's not who I wanna be.

Παρεξηγήσεις
Είναι κάτι σαν τo communication equivalent of avalanches. Γιατί, αρχίζουν από κάτι πολύ μικρό, αποκτούν γρήγορα διαστάσεις και momentum, και πριν καν το καταλάβεις, you cannot stop them from creating a huge mess.

Παρεξηγήθηκα με την κολλητή μου για μια κουβέντα που είπα. Το παραδέχομαι, δικό μου ήταν το λάθος γιατί ξεστόμισα μια κουβέντα χωρίς να τη σκεφτώ στην ουσία.

Aaaand here comes the snow.

Το άσχημο είναι ότι δε μου το είπε. Δε μου το σχολίασε καν ότι την ενόχλησε όταν το είπα. Ούτε μου έδωσε να καταλάβω. Ούτε μετά μου το είπε. I was given the screening treatment (the technological equivalent of the infamous 'silent treatment') και άρχισα να παίρνω στροφές από κάτι καρφιά που έγραψε στο Facebook. (Take it from me, Facebook is the reason for the demise of decent human communication).

Εγώ λύνω τις παρεξηγήσεις μου στο 5λεπτο. Λέω φίλε μου, αυτό με ενόχλησε, έτσι κι έτσι και κλείνει το θέμα. Ίσως γι΄αυτό τα πάω καλά με τους άνδρες και πολύ δυσκολότερα με τις γυναίκες. Μούτρα και παράπονα και μαλακίες, δεν τα καταλαβαίνω. Φροντίζω να εξηγούμαι μια κι έξω και άμεσα.

I do feel bad για το distress που της προκάλεσα. I really do. And I apologized for it. Απλώς σκέφτομαι, τι θα γινόταν αν ας πούμε δεν έβλεπα τα διαδικτυακά καρφιά? I'm not a freaking mind reader στο τέλος της ημέρας.

Λένε πως η σιωπή είναι χρυσός.

Εγώ πάλι επιμένω πως ο καυγάς είναι πλατίνα.

Ολα Καλά
'Don't sweat the petty things. And definitely don't pet the sweaty things'

Life's too short. We don't have to be bitter.

Τι Λένε Τα Ζώδια?
Ερμής ανάδρομος. Που φέρνει παρεξηγήσεις, ασυννενοησίες, καθυστερήσεις κτλ κτλ

Εμένα μου έφερε ένα χωρισμό, μια παρεξήγηση με την κολλητή μου και μια εξαφανισμένη κράτηση σε ένα -κατά τα άλλα- respectable ξενοδοχείο.

Next time που θα έχουμε Ερμή ανάδρομο πέστε του 'Δώσαμε' (και με το παραπάνω). Να πάει αλλού.

My Inner Peace
Δεν είναι λίγο ironic που βρίσκω το inner peace μου, outside? Όσο είμαι κλεισμένη σε 4 τοίχους νιώθω ότι πνίγομαι και τώρα που κάθομαι έξω αισθάνομαι ότι παίρνω σωστές, καθαρές ανάσες οξυγόνου.

I've realized that I need to love me. I need to take care of me. I need to demand more for me. Δεν το κάνω αυτό γιατί ίσως τελικά κάπου μέσα μου να νιώθω ότι δεν το αξίζω. Όσο και να το θέλω. Βάζω στην ουσία τρικλοποδιές στον εαυτό μου and I need to work on that.

Το συνειδητοποίησα όταν με άκουσα να λέω 'Μου αρέσει που μένω μόνη μου'. Ήταν στο πλαίσιο μιας συζήτησης περί συγκατοίκησης κτλ. Το τι ήθελα να πω ήταν ότι μου αρέσει που πια δε μένω με τους γονείς μου, όχι απαραίτητα ότι μου αρέσει που μένω μόνη μου.

Και σοκαρίστηκα που μόλις χτες -κι εντελώς τυχαία- το συνειδητοποίησα. Με άκουσα. And I didn't like what I heard.

Πόσο καιρό κάνω τελείως λάθος ασυναίσθητες υποβολές στον εαυτό μου?

So yes, I need to love me. I need to take better care of me. I need to demand more for me.

And I need to talk to me better too.

Wednesday Night Thoughts

2011-08-25T01:27:00.004+03:00

Έχω μια σειρά από τέτοιες φωτογραφίες. Καλλιτεχνικοί πειραματισμοί της εφηβείας. Και λες wow, είναι τόσο καλλιτεχνική η φωτογραφία κτλ, αλλά δε σκέφτεσαι ότι μπορεί να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον που this might be your life. Καλά στο λένε ότι η τέχνη αντιγράφει την ζωή (or is it the otherway around?). Αλλά έχει σημασία? Αυτό που σκέφτομαι καμιά φορά είναι ότι δε μας προετοιμάζει κανένας for life; just for living. Στο σχολείο σε πρήζουν να μάθεις 100,000 πράγματα και πληροφορίες που chances are, θα θυμάσαι το 1/6 τους μέχρι το πρώτο school reunion (and then numbers just drop from there). Δε σε μαθαίνει κανείς -στο σχολείο τουλάχιστον- πως να αντιμετωπίσεις τη ζωή, έστω κι αν inevitably, at some point, you'll have to deal with it.

Δε σε προετοιμάζει κανένας για αυτό. Κι αν δεν είσαι λίγο προνοητικός (ίσως και λίγο απαισιόδοξος) you're in for a big surprise.

So yeah, teacher, leave the kids alone.

Who Needs Friends When You Have A Therapist
Δε θεωρώ το να πηγαίνει σε ψυχολόγο κανείς κακό πράγμα. Έστω κι αν για κάποιους το θέμα είναι καθαρά taboo. Αυτό που θεωρώ κάπως creepy είναι κάποιος να πηγαίνει σε ψυχολόγο με τη διάθεση ότι 'Πάντα υπάρχει κάποιο issue που πρέπει να λύσεις'.

Ίσως φταίει η αντίληψη μου ότι για να πας σε ψυχολόγο, σημαίνει ότι αντιμετωπίζεις κάτι που δε μπορείς να χειριστείς μόνος σου and you need some help. Που δεν είναι καθόλου κακό. Αν με πονάει το δόντι μου, θα πάω στον οδοντίατρο για να με βοηθήσει να λύσω το πρόβλημα και τον πόνο μου.

Τώρα, να είσαι σε μια οκ κατάσταση κι απλώς να πηγαίνεις σε therapist για personal growth and awareness είναι σαν να πηγαίνεις κάθε εβδομάδα για αιματολογικές εξετάσεις. Λες και θες επιβεβαίωση ότι όλα είναι καλά. Ή ότι αδυνατείς να αποστασιοποιηθείς και να κάνεις την αυτοκριτική σου. Αρνούμαι να δεχτώ ότι όσοι δεν έχουν έναν therapist στο speed-dial δεν είναι completely aware των δυνατοτήτων τους γιατί απλώς κάποιος με ένα χαρτί δε συμφώνησε μαζί τους.

Σίγουρα κάποτε χρειάζεσαι απλώς κάποιον να σε καταλάβει. Αλλά κανείς δε μπορεί να σε καταλάβει καλύτερα, από τον ίδιο σου τον εαυτό. Κι αν δε μπορείς να καταλάβεις από μόνος σου τον εαυτό σου, και χρειάζεσαι μεσολαβητή, τότε μάλλον εκεί είναι το πρόβλημα.

Αλλά what do I know? I'm not in therapy afterall.

Λογική Και Ευαισθησία
Όταν κάποιος προσπαθεί να εκλογικεύσει συναισθήματα, θέλω να τον πατσίσω. Γιατί άλλο σκέψη, άλλο συναίσθημα. Είναι σαν το νερό με το λάδι: they just don't mix. Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν κατά βάση με τη λογική. Άλλοι με το συναίσθημα κατά κύριο λόγο. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε αυτήν την περίπτωση. Οφείλω όμως να σας πω πως δεν θα καταλάβουν ποτέ ο ένας τον άλλο.

Ανήκω στην ομάδα του αισθήματος εγώ. Δεν προσέξατε καμιά φορά ότι είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις ένα συναίσθημα και να μεταδώσεις σε κάποιον, όλη την ένταση του με λόγια και λέξεις? Ακριβώς. Επειδή τα συναισθήματα τα νιώθεις, δεν τα εξηγάς.

I'm feeling a lot these days. Κανένας δε μπορεί να τα εξηγήσει. Μπορεί εξηγήσει το λόγο που νιωθω αυτά τα feelings, αλλά δε μπορεί να τα εξηγήσει τα feelings καθ'αυτά. And it's ok, I know they just have to run their course.

Say Hello To Goodbye
Ξέρω πως να του μιλήσω ή να τον δω, δε θα με κάνει να νιώσω καλύτερα για την ώρα. Αλλά μου λείπει. Στα μικρά πράγματα κυρίως. Στα απλά. Ο γείτονας που σχολιάζαμε φαίνεται πως βρήκε -επιτέλους!- γκόμενα and I can't share that with him.

Κοιτάω αυτήν την κάρτα που μου έγραψε για τα γενέθλια μου και μπλοκάρω: I love my friends to bits και πάλι τέτοια κάρτα δε θα τους έγραφα. Κι σε αντίθεση με τον Κριό, εγώ πολύ εύκολα θα βάλω κάτω τα αισθήματα μου και θα τα καταγράψω.

Κι ενώ ήταν το ωραιότερο πράγμα που έλαβα ποτέ, πια την κοιτάω κι αναρωτιέμαι αν υπήρξα loveable ή απλώς ηλίθια.

Είμαι Καλό Παιδί
Κατά γενική ομολογία and unless provoked to prove otherwise (κι αυτό μετά δυσκολίας). Κι αυτό γιατί θεωρώ ότι στη ζωή μας we need to pass only the good things forward, and leave the shit behind. Let bygones, be bygones. Κι έτσι λέω, αν δεν δώσω πρώτα εγώ αγάπη και κατανόηση, πως γίνεται να έρθουν αυτά να με βρουν εμένα?

Καλώς ή κακώς (συχνότερα όπως αποδεικνύει η ζωή) δεν ξέρω να κρατάω πισινές. Δίνομαι. Σε ό,τι κάνω, όχι μόνο στις σχέσεις μου. Δεν έμαθα να περιμένω πρώτα από τον άλλο. Αν έπαιζα μπάσκετ, θα ήμουν σίγουρα playmaker. Κι ενώ μπορεί να φαίνομαι απρόσιτη, είναι ίσως επειδή στον πυρήνα μου είμαι πολύ προσιτή. And that comes with a price, όπως κατάλαβα.

Ναι, είμαι καλό παιδί. Κυρίως γιατί έμαθα πως να μην είμαι bitter. Έμαθα να αποβάλλω αυτό το feeling γιατί είναι απαίσιο. Δε θέλω να είμαι bitter με κανένα και για κανένα. Ούτε κακίες κρατώ. Κι ούτε ανησυχώ αν θα έρθει η ζωή να ζητήσει ρέστα από κάποιον που με αδίκησε ή πλήγωσε. Does it even matter εξάλλου?

Στο τέλος της ημέρας, είμαστε υπόλογοι μόνο στη συνείδηση μας.

This song really puts me in a good mood. Κι έτσι θέλω να πάω για ύπνο.

Inhale

2011-08-22T00:14:00.003+03:00

Υπάρχουν στιγμές που αντιλαμβάνεσαι συγκεκριμένες δραστηριότητες του ανθρώπινου οργανισμού, οι οποίες είναι σχεδιασμένες να γίνονται χωρίς να τις σκέφτεσαι. Πχ breathing. Κι όταν έρθουν αυτές οι στιγμές κατά τις οποίες σκέφτεσαι αυτές τις -κατά τα άλλα involuntary- δραστηριότητες, you know that something ain't right.

Συνειδητοποιώ ότι έχει σχεδόν όλη μέρα που σκέφτομαι ότι I have to breathe. Κι ενώ παίρνω βαθιά ανάσα, την νιώθω τόσο επιφανειακή... λες και δεν φτάνει να κατέβει στους πνεύμονες μου.

I'm sad I have to admit I'm sad.

Κοσμικό Χαστούκι 101
Ο ξανθός γαλανομάτης turned out to be just that: ξανθός και γαλανομάτης. Other than that, δεν έχω κάτι περισσότερο να πω. Και δεν έχει να κάνει με αυτόν, αλλά με το γεγονός ότι we have absolutely nothing in common. Υπήρχαν στιγμές που κοιτιόμασταν σαν χάνοι. Και με κράταγα με νύχια και με δόντια για να μην αρχίσω να μιλάω για τον καιρό.

Όταν είπα στον κολλητό μου ότι είχα date, μου είπε 'You need to grieve, not get an ego fix'. I hate to admit it, αλλά ναι, it was a fucking ego fix. Και το χειρότερο είναι πως, όχι μόνο δεν ήταν fix, αλλά it actually made me feel lousier στην πορεία.

Έφυγα από το date feeling relieved and reminiscing.

And it stung like a motherfucker.

Someone Out There Must Really Hate Me
Αναγκαστικά I had to spend the night somewhere. Έτσι πήρα τηλέφωνο το Χ ξενοδοχείο κι έκανα κράτηση 'for SATURDAY night'. Apparently, Saturday stands for Sunday άμα δεν το έχεις το αγγλικό. Ή το ελληνικό. Έτσι φτάνω στο ξενοδοχείο μόνο για να μου πουν ότι 'Oops, κάναμε την κράτηση για Κυριακή βράδυ και δεν έχουμε άλλα δωμάτια'.

What. The. Fuck.

Μετά από -αρκετά- τηλεφωνήματα βρήκα ένα δωμάτιο σε άλλο ξενοδοχείο. And I should have known better πριν κάνω χαρούλες. Γιατί βρήκα δωμάτιο στο dark side. Well, ένα dark δωμάτιο. Κυριολεκτικά. Γιατί πέρα από ένα φωτάκι που είχε στο διάδρομο, δεν είχε άλλο φως. Ούτε πορτατίφ, ούτε στην οροφή, τίποτα.

I was completely in the dark. Κυριολεκτικά. Ε, και μεταφορικά.

Ήθελα να αποφύγω το dark side δεν σας έλεγα? Όπως καταλαβαίνετε, it caught up with me. And they didn't even have cookies.

Little Words. Ugly Truths.
Λένε πως actions speak louder than words. And I completely agree with that. Ωστόσο, έρχονται στιγμές που οι πιο απλές λέξεις, ισοπεδώνουν τις οποιεσδήποτε πράξεις προηγήθηκαν. Το είδα στα μάτια του ναι, υπάρχουν πράγματα you just can't fake, αλλά τον θεωρώ τόσο βλάκα που δεν ξέρει τι του γίνεται ή τι θέλει?

Έχει φάσεις που με πιάνει το παράπονο κι άλλες τα νεύρα. Yes, I do need to grieve τελικά. Everytime we came closer, he pushed me away. Και εγώ ο μάγκας, η hopeless believer να το παλέψω, να είμαι δυνατή, να το ένα, να το άλλο... Να στα μούρα μου τελικά. Γιατί ένα όμορφο βράδυ απλώς μου τα ισοπέδωσε όλα.

And I felt completely exposed.

Και πια δεν θέλω να παλέψω άλλο. Γιατί what he said, was low. And I didn't deserve it.

Ίσως η ανάγκη μου να νιώσω και να βιώσω αυτό το feeling να ήταν τόσο μεγάλη, που I dreamed a man and everything in between. Yeah, aha, αυτό έμεινε να ακούσω πια.

Ελεύθερη Πολιορκημένη
Δεν έχετε προσέξει πως άμα αρχίσετε να βγαίνετε με κάποιον, ξαφνικά σας την πέφτουν περισσότεροι? Εμένα φαίνεται πως μου συμβαίνει το ανάποδο. I don't care που χτυπάει το τηλέφωνο γιατί δε χτυπά από αυτόν που matters. Or at least, mattered. (Note to self: να χρησιμοποιώ πια αόριστο, όχι ενεστώτα). I don't want an ego fix. I don't want any sort of fix. Ι just want to feel like myself again.

It just needs its time.

Όταν κλείνει μια πόρτα..

2011-08-19T15:18:00.003+03:00

Λένε πως όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Η ερώτηση μου αυτές τις μέρες -το'χω αναφέρει και σε ένα προηγούμενο ποστ- είναι, τι στο καλό ανοίγει άμα κλείσει κι αυτό το γαμημένο το παράθυρο.

Πια, έχω την απάντηση. Δεν ανοίγει τίποτα. Απλώς χτυπάει το τηλέφωνο.

Out Of The Blue
Και όπως γίνεται στις ταινίες, out of the blue χτυπάει το τηλέφωνο. Και είναι η αδερφή του Κριού. Και θέλει να πάμε έξω για ποτό. Σαφώς και η περιέργεια χτυπάει κόκκινο, περνάνε χιλιάδες σκέψεις από το μυαλό σου και σχεδόν καίγεσαι να πας just to find out what that's all about.

Out Of The Blue (δις)
Κι όπως -και πάλι- γίνεται στις ταινίες, εκεί που είσαι σε μια φάση χωρισμού, που αναθεωρείς όοολα σου τα καλά ως γυναίκα, χτυπάει το τηλέφωνο. Well, μήνυμα. Από ένα φίλο του αδερφού μου που έχει μήνες να μιλήσουμε και μου λέει ότι he finally got the courage and would I like to go out with him?

And suddenly, things are looking up.

Έχω Απόψε Ραντεβού
Well, όχι απόψε, αλλά το Σάββατο. Ραντεβού με έναν ξανθό γαλανομάτη που επιτέλους βρήκε το θάρρος όπως λέει να μου ζητήσει να βγούμε. Με κολακεύει το γεγονός. Μετά από μια βδομάδα με κάνει και πάλι να χαμογελάσω γιατί μου βγαίνει. It's a good reason to dry the tears from my eyes.

Μπορεί να μην βγει πουθενά, μπορεί μπορεί μπορεί. Αλλά το παίρνω ως σημάδι ότι yeah, you never know, so you can't lose your hope. Ever.

Έχω Απόψε Ραντεβού (δις)
Και χτες, βγήκα με την αδερφή του Κριού. Είναι υπέρ της που δεν μου τον πέταξε στα 10 λεπτά της συνάντησής μας αλλά στην μια ώρα. 'Θεωρείς ότι ο Κριός είναι δύσκολος?' με ρώτησες.

Και τι ρωτάς φιλενάδα όταν έχω ήδη πάνω μου ένα cocktail και μια βδομάδα μοιρολόι.

Δύσκολος δεν είναι. Well, για μένα τουλάχιστον. Γιατί complicated individuals, understand other complicated individuals. Και οκ, δέχομαι ότι δεν είναι λίγα αυτά που πέρασε, κι ότι περνά μια δύσκολη φάση στη ζωή του, αλλά το ένα δεν έχει να κάνει με το άλλο. Δεν φταίνε αυτά, για το ότι κάτι δεν του βγαίνει μαζί μου, σωστά?

Αλλά έφυγα από το μπαράκι feeling... sad. And overwhelmed. Ένιωσα μια μικρή πίκρα για το why things turned out the way they did. Maybe it's for the best?

I guess we'll never know.

Όταν Κλείνει Μια Πόρτα
Ανοίγει ένα παράθυρο. Κι άμα κλείσει κι αυτό, θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Κι αν στο κόψουν και δεν χτυπάει, θα σου έρθει email. Και μετά θα ανοίξει πάλι μια πόρτα. Και πάει λέγοντας. We can be in a rut forever ή μπορούμε να έχουμε ανοιχτό μυαλό -και καρδιά- και να κοιτάξουμε τα σημάδια γύρω μας. Δεν είναι πάντα εύκολο, δεν είναι πάντα απλό, κάποτε it takes some time, other times, it might require more.

Το σημαντικό είναι να μην είμαστε bitter. Ούτε με τον εαυτό μας, ούτε με κανένα. Αυτό έμαθα από το dark side: it's not worth being bitter about anything. Γιατί αργά η γρήγορα you'll get better and all that bitterness will just rust your soul. So why bother?

And...?

2011-08-17T02:19:00.002+03:00

Νομίζω αυτό που δεν υποφέρω από τα break ups -πέρα από το feeling ότι your heart was ripped out of you, hit on a brick wall, left for hours in the sun to dry and given back to you in shreds- είναι η σύγχυση. Πάντα νιώθω συγχυσμένη μετά από ένα χωρισμό. Συγχυσμένη παντώς είδους: κυριολεκτικά, του τύπου 'Πού είμαι?', αφαιρετικά, του τύπου 'Πού πάω?', αγχωτικά, του τύπου 'Τι θα κάνω?' και συναισθηματικά, του τύπου 'What the fuck?!'.

Yeap, η σύγχυση σε όλο της το μεγαλείο. I cannot keep track of my feelings αυτές τις μέρες. Το ψυχολογικό αλαλούμ σε ταράζει και σε βάζει σε default mode μέχρι νεοτέρας. Μετά από 2 μέρες πλήρης αυπνίας και νηστείας, χτυπήθηκα στο γυμναστήριο για ένα δίωρο -χωρίς να λιποθυμήσω- κι έφυγα με περισσότερη ενέργεια.

This. Is. Not. Normal. I'm not a fucking machine for crying out loud.

Προσπαθώ να κρατάω το μυαλό μου απασχολημένο γιατί the moment I stop, the real thoughts butt in my head. Δεν ψάχνω απαντήσεις, δεν ψάχνω λύσεις, I completely understand that the only way out of this, is through it.

In the meantime, προσπαθώ να σκεφτώ όλα όσα με ενοχλούσαν επάνω του, those little things you just wanna pick at για να τον κατεβάσω από το mental βάθρο στο οποίο -αναπόφευκτα- τον έβαλα και να αρχίσει η απομυθοποίηση. Γιατί έτσι είναι οι σχέσεις: όνειρο. Κάνουμε σχέσεις με την ίδια λογική που αγοράζουμε λαχείο: με την ευχή να μας κάτσει το καλό το νούμερο. Κι άμα χωρίζουμε, συνήθως είμαστε πιο απογοητευμένοι με την αποτυχία του ονείρου, ότι κάποιος μας στέρησε την ελπίδα και το όνειρο της σχέσης, παρά με την αποτυχία της ίδιας της σχέσης.

Άσε που σε πιάνει και το εγωιστικό σου. (Εκεί είναι που αρχίζουν τα προβλήματα).

Επομένως, άμα τα δεις τόσο flat τα πράγματα, ε, δε γαμιέται λες, θα περάσει κι αυτό.

(Θα περάσει γαμώτο, που θα πάει.)

Επίσης, επιτρέπεις στον εαυτό σου να αισθανθείς γυναίκα.. από άλλους. Ναι, με κολάκευσε που μου έστειλαν λουλούδια. It sucks που δεν ήταν από τον συγχωρεμένο, αλλά δε θα κλείσω ως γυναίκα because of that. Δε θα πας να πηδηχτείς ή να κάνεις σχέση με τον πρώτο που θα σκοντάψει επάνω σου αλλά it's good to know that you've still got it. Κι ότι love still might be just around the corner.

I've been to the dark side long enough to know that I don't want to go there ever again. Με καμία δύναμη and under no circumstances. And yes, breaking up sucks, and yes, it hurts. But I realize that I have a broken heart; not a broken spirit. All I need now is just a little faith.

10,000 spoons

2011-08-15T00:13:00.002+03:00

Τι να τα κάνεις 10,000 κουτάλια when all you need is a knife, right? Yeah, life and its crippled sense of humor and its ironic ironies. Λένε πως άμα κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Η ερώτηση μου εμένα είναι, άμα κλείνει αυτό το γαμημένο το παράθυρο, τι ανοίγει στη θέση του?

Νο Limits
Really, αν δεν έχεις όρια, πότε ξέρεις when 'enough is enough'? Πότε ξέρεις ότι you crossed the line? And how can you possibly realize that you gotta draw the line if you have no limits? My eternal mistake.

Κάποτε, η γραμμή που χωρίζει το σωστό από το λάθος είναι τόσο λεπτή και τόσο θολή που σχεδόν δεν μπορείς να τη διακρίνεις. Κάποτε πάλι, το σωστό δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. I guess I was too scared to go back to my misery; η αμφιβολία μπορεί να πονάει, αλλά πονάει πολύ λιγότερο από το τέλος. Κάποτε η ελπίδα μας, μας θολώνει το τοπίο ώστε να μην μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρά. Κάποτε πάλι, η ελπίδα μας φαίνεται δυνατότερη από την αλήθεια.

Αλλά έρχονται στιγμές που ενώ είναι βράδυ, είναι λες κι ανάβει ένα δυνατό φως και δεν μπορείς να αγνοήσεις τα γεγονότα και να τα δεις κατάματα: όσο κι αν σε πονάει αυτό το δυνατό φως.

Κι ενώ είναι Αύγουστος, ενώ είμαι παραλιακά, εκείνο το πρωί που έφυγα από το σπίτι του, ο ουρανός ήταν γκρίζος και φυσούσε ένας πολύ δυνατός και δροσερός -σχεδόν κρύος- αέρας. Και σκέφτηκα ότι έστω ο καιρός συμπάσχει μαζί μου.

August Full Moon
Λένε πως τη νέα σελήνη αρχίζει κάτι νέο ενώ με την πανσέληνο κλείνει ένας κύκλος. And life is all about timing eh? Μετά από πολλά χρόνια, βρέθηκα σε ένα παρκάκι χτες και κάθισα στις κούνιες. And I just sat there, all alone and yes there were tears. Lots of them. Γιατί πέρασα a few of the loneliest days of my life. I felt helpless and hopeless, όσο pathetic κι αν ακούγεται. Yes, it blew up in my face and it hurt. Και κοίταγα αυτό το τεράστιο φωτεινό φεγγάρι κι ένιωσα τόσο μόνη μου, it broke my heart. Ένιωθα σαν μια τόσο δα κουκίδα, σε ένα απέραντο σκηνικό.

Και το πιο sad part αν με ρωτάτε, είναι πως it felt so familiar αυτό το συναίσθημα. Γιατί δεν είναι ο πρώτος δεκαπενταύγουστος που με βρίσκει έτσι. Ελπίζω πια, να είναι ο τελευταίος.

Τhe Silence Is Deafening
Ευτυχώς που πριν χρόνια αγόρασε ο πατέρας μου αυτό το σπίτι στη θάλασσα. Κι ευτυχώς είχα μαζί μου τα κλειδιά μου. Κι ευτυχώς που έφερα laptop και προπληρωμένο internet. Θα μου είχε στρίψει.

Κι όμως in a way νιώθω ότι δε με χωράει ο τόπος. Επικρατεί απέραντη φασαρία στη γειτονιά και απέραντη ησυχία σε αυτό το σπίτι. Ίσως γιατί γελούσαμε ασταμάτητα τις τελευταίες μέρες, αυτό το δυνατό γέλιο with chuckles, που ακούγεται λες και κάνεις γαργάρα?

Boy, did I manage to pull the fucking 180 of the decade.

Και το πιο δύσκολο από όλα was lying to my parents. Βρίσκονται στο εξωτερικό για διακοπές and I'd be damned αν τους το χαλούσα one bit με το να με ακούσουν στεναχωρεμένη. Ι gritted my teeth and looked up to the sky to stop the tears running down my face and gave the performance of my lifetime.

Make Your Peace
Φυσικά και πέρασα από τη φάση του feeling sorry for myself. Αυτό το ποστ is dripping in self pity. Και να σκεφτείς ότι σήμερα είμαι καλύτερα. Απλώς κάποτε πρέπει να ξέρεις when to let go. Και νομίζω πως αυτό είναι δύσκολο γιατί letting go means, falling into new territory και πάντα το άγνωστο συνοδεύεται από τον παράγοντα φόβο, ή τουλάχιστον, ανησυχία.

Μου λέω ότι έχω περάσει χειρότερα και κατάφερα στο τέλος να βρω το φως στην άκρη του τούνελ. I'm not thrilled I'm facing this, but I'll figure it out. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Life is always going to throw hot potatoes at us: we can either drop it, or juggle it from hand to hand until it cools down and eat it.

Πάνε μέρες να κοιμηθώ και να φάω φυσιολογικά, βρίσκομαι σε μια κατάσταση ψυχικής αποχαύνωσης αλλά λέω στον εαυτό μου to get my shit together and get moving. Everything else will follow, eventually.

Καλή μας βδομάδα.

Summer Session 101

2011-08-10T15:54:00.005+03:00

What really ticks me off about summer vacations is that a) they come once a year and b) they don't last long. Which is kind of annoying and unfair if you ask me, because how in hell are two measly little weeks able to make up for an entire year? Out of 52 weeks of the year, you only get 2 weeks off: that is something around 3.84% of an entire year. 3.84% of a fucking whole year. Even a bank gives you better interest.

So yeah, I just needed to share that with someone.

The Little Things Make All the Difference
True. And usually it's the little things that are tremendously vital as well. Think about it: what would life be without tweezers? (If you are not a woman, do not answer that: it's a 'no vagina, no opinion' sort of issue). I had my full body service (aka body wax, facials, pedicure, manicure, hair coloring etc etc) prior my holidays but somehow the Hu.S.S.(Humidity, Sea, Sun) just have to spoil all the fun. And so out of nowhere, a little hair pops, then another one, then a third one and it just drives you insane.

Insane, I tell you!!

And it's too tiny to pluck it with your fingernails and you cannot seem to be able to ignore it and before you know it, it takes over all your reason and turns out into a full blown obsession. Must get rid of that bloody stupid hair.

If I had to live on a desert island (dumb question, I know, but what the hell) I'd definitely take my tweezers with me.

Doggie Style
Ha ha I like the way you think, but come on, it's 4 o'clock in the afternoon, would I really be writing about sex positions right now?

I've never owned a dog and yet yesterday I happened to be dog siting: this gorgeous three month old puppy and I spent the entire day with him. And I've never realized how dog unfriendly the island of Cyprus is. Because yeah, apparently not a lot of people will want to come and kick your dog, but still dogs are not allowed anywhere; if you're a dog owner, you're treated like a leper. You're not allowed to go to restaurants or cafes or stores (thankfully, they allow you to walk on the sidewalk), having your puppy on your lap in the car lets say, is frowned upon and generally, they consider you dirty, filthy and stinky.

And that's not cool.

Wish Upon A Star
When you look at the stars, you are kinda like looking into the past. Probably the stars we are seeing in the sky no longer exist because their light takes years to reach us as they are so so far away.

So last night when I looked up at the stars, I remembered this little piece of information I heard so so long ago at school and felt so small, like a tiny little dot on a huge piece of paper. They looked so beautiful, twinkling in the dark night sky and I couldn't help but wonder, does anything really matter when it's compared to eternity? Whatever little or big problem or issue we are facing, when you look at the bigger picture, you know that it won't last forever, and at some point it won't even matter anyways.

Yeah, I've just re-read this and it feels quite depressing. But really, it's not: that's just how things are. Sometimes you gotta look into the past, to understand your present and plan your future.

Does anyone on the radio play Simply Red anymore? I was looking up the song above and bumped into this one as well. Haven't heard it in years. Try enjoying it with a cool cocktail in a bikini.

It is time for a ...... (fill in the blank) revolution

2011-08-08T22:13:00.003+03:00

Just like New Years, birthdays are a great opportunity to think big, be positive and actually believe that this coming year is gonna be something special. Και με αφορμή τα γενέθλια μου, νιώθω όπως και τη φετινή πρωτοχρονιά: απαιτώ από το σύμπαν να μου δώσει σημασία και όσα μου χρωστά. Ό,τι, δηλαδή, μου στέρησε τα τελευταία χρόνια.

It is time for a love revolution
Όταν σκέφτομαι τα φετινά μου γενέθλια, I smile to myself. Γιατί ήταν lovely in the sweetest way possible. Και δεν θα ήταν έτσι αν δεν ήταν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Δεν ήταν τίποτα μεγάλο, τίποτα κραγμένο ή τίποτα εξεζητημένο. Αλλά it was real. Κι αυτό ακριβώς ήθελα και είχα ανάγκη: να είμαι ο εαυτός μου, να κάνω αυτά που θα έκανα normally, nothing special or anything, and yet feel covered in fairy dust.

I have new respect for tennis
Το τένις δεν ήταν ένα άθλημα που είχε ιδιαίτερα την εκτίμηση μου. Δεν το παρακολούθησα ποτέ, δεν μου τράβηξε ποτέ το ενδιαφέρον και γενικώς μου φαινόταν λίγο boring and dull. Μέχρι που μου είπε ο Κριός να πάω να τον δω να παίζει τένις. Οκ, ήξερα ότι έπαιζε τένις και ότι he is presumably pretty good at it, και I thought it would be nice to go, όχι για να εκτιμήσω το άθλημα, αλλά για να στηρίξω τον Κριό.

Και. Έπαθα. Την. Πλάκα. Μου.

Γιατί όχι μόνο he is damn good at it, he looked damned good while being damned good at it, if you know what I mean. Δεν ξέρω τι γινόταν στο άλλο μισό του γηπέδου γιατί δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από επάνω του. I was actually mesmerized, by him.

I no longer consider tennis a supersized version of ping pong.

No hard feelings
Με πήρε ο Peter Pan για να μου ευχηθεί για τα γενέθλια μου. Δεν ήξερα αν το περίμενα ή όχι αυτό το τηλεφώνημα. Αλλά I'm glad he called. Γιατί μιλήσαμε as if there is no bad blood between us. Μου θύμισε κατακρίβεια παλιές καλές εποχές όταν ήμασταν αυτό που ήμασταν, όταν υπήρχε μόνο αγάπη και εκτίμηση μεταξύ μας, πριν γίνουν όλα σκατά και μουνί. Του είπα για τον Κριό. Well, μέσες άκρες ήξερε ήδη αλλά του μίλησα για αυτόν σε αυτό το τηλεφώνημα. And he seemed genuinely happy for me.

I hope so. Because I am genuinely happy for him too.

Meet the Parents
Πάει κι αυτό. Ένα όμορφο ήρεμο απόγευμα, όπου γίνονται οι κατάλληλες συστάσεις και οι κατάλληλες -και επιθυμητές- πρώτες εντυπώσεις. (Thank God). Γιατί δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας είχε περισσότερο άγχος, εγώ ή αυτός. Αλλά ήταν υπέροχο το feeling όταν μετά και οι δύο πλευρές ήταν τόσο excited with each other.

One thing less on my To Do List.

It is time
Αυτά τα μάτια, αυτό το όμορφο χαμόγελο... It makes me feel so special. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που καταλαβαίνω γιατί είμαι κάποτε τόσο hopeful. Κάποιες στιγμές που there's that moment of clarity and everything makes sense. Yes, I've been through a lot. Και με καταλαβαίνω που κάποτε μπορεί να φοβάμαι ότι this might blow up in my face. Αλλά το ζω, το απολαμβάνω και I'm hoping for the best.

Κυρίως γιατί το θέλω τόσο πολύ. Αλλά και γιατί το αξίζω.

The best things in life

2011-08-05T02:44:00.003+03:00

I've just remembered why they say that the best things in life are free. It's stuff you can't buy, they don't come often, but man when they do, they're really something.

People keep asking what I want for my birthday. I say a pet lion. But just for fun. Because what I really want, what I truly, madly, deeply want -and need- is all of the above.

They are priceless. And nothing beats that.

I read the sweetest card of my life. Small, simple words that seemed huge and dear to me. Saw that twinkle in his eye. And that smile, that laughter that came after some punchline I blurted out. Again and again.

It was the first birthday in years that I was tearing out of sentiment and not despair. And if I had one wish, it would be to bottle this feeling and keep it forever.

Στο κόκκινο

2011-08-03T22:47:00.003+03:00

Προχτές έπιασα τον εαυτό μου να λέει πως 'ό,τι νιώθω, το νιώθω στην υπερβολή του'. Και νομίζω πως είναι καλή πρόταση για να με συνοψίσει: ότι κάνω, ότι νιώσω, συνοδεύται από ένα 'πολύ'. Υπάρχουν και περιπτώσεις που συνοδεύονται από το 'πάρα πολύ'.

Drama Queen
Ίσως κάποιος να πει ότι δεν είναι ιδιαίτερα healthy ή καλό αυτό. Ίσως πάλι απλώς να μην το καταλαβαίνουν αυτό το approach της ζωής. Δεν είναι κάτι που το ελέγχεις εδώ που τα λέμε, είναι απλώς κάτι που σου βγαίνει -ή όχι. Έτσι, άμα αγαπάω, αγαπάω πολύ, άμα γελάω γελάω πολύ κι άμα πονάω, πονάω πολύ.

Το intensity ορισμένων καταστάσεων ή συναισθημάτων μερικές φορές καταντά overwhelming, αλλά honestly, I wouldn't have it any other way. Βαριέμαι αλλιώς, μου είναι αδιάφορο αλλιώς. Θέλω να ζω κι όχι απλώς να υπάρχω. Να δημιουργώ κι όχι απλώς να διεκπεραιώνω.

Ίσως γι'αυτό τα αγαπημένα μου χρώματα να είναι το κόκκινο και το μαύρο. Το κόκκινο της υπερβολής και το μαύρο του απέραντου. Ή του τελειωτικού. Γιατί έτσι είμαι: ύψος ή βάθος. Anything in between just feels suffocating for me.

Vanity is my vice
Or at least, one of them. Οι γυναίκες λίγο ή πολύ είμαστε ένοχες -κάποτε και θύματα- της φιλαρέσκειας μας, αλλά δεν το βρίσκω κακό to be honest. There is nothing wrong με το να είσαι -τουλάχιστον- προσεγμένη. Έτσι, μου έκατσε κάπως όταν έβγαλα σπυράκι right on my chin παραμονές γενεθλίων μου. Κι αρνούμαι αρνούμαι αρνούμαι πεισματικά να δεχτώ ότι συμβαίνει αυτό: out of 365 days, my body decides that now is the appropriate time to produce extra hormones and pop out a fucking spot?!

Σιγά που θα το άφηνα έτσι. Ένα από τα γνωστότερα home remedies είναι να βάλεις στο -καταραμένο- σπυράκι οδοντόπαστα. Την κλασσική οδοντόπαστα, όχι αυτή που είναι τζελ γιατί δε γίνεται τίποτα. Και να την αφήσεις 20 λεπτά.

Σιγά που θα με άφηνε έτσι ο Μέρφι και ο -καταραμένος- νόμος του. Με παίρνει ο ύπνος μπροστά από τον καναπέ, έκαψα το δέρμα μου και το πιγούνι μου είναι πρησμένο λες κι έφαγα μπουνιά.

Τουλάχιστον εξουδετέρωσα το σπυράκι.

Louder. Stronger. Better. Higher.
Τα περί υπερβολής μου τα αναλύσαμε παραπάνω. Έτσι, όταν άκουσα αυτό το κομμάτι, ταυτίστηκα πλήρως. Και νομίζω πως είναι 4 λέξεις που θα θέλω από δω και πέρα να με χαρακτηρίζουν, κι εμένα και τη ζωή μου. Και ξέρω πως είναι 4 λέξεις που απαιτώ από το σύμπαν να συνομωτήσει και να κάνει τα μαγικά του, τα βουντού του ή δεν ξέρω κι εγώ τι είναι αυτό που κάνει, για να τις κάνει πραγματικότητα. Τη δική μου πραγματικότητα.

Blank Page

2011-08-01T02:58:00.002+03:00

Είχα ανάγκη να έρθει ο νέος μήνας. Λες κι έτσι θα ξορκίσουμε ό,τι άσχημο έφερε ο προηγούμενος. Αφού από την αρχή του ο Ιούλιος ξεκίνησε στραβά and it didn't stop there. Και ναι, ίσως φανεί προληπτικό ή σαν lame prejudice αλλά είχα ανάγκη να φύγει αυτός ο μήνας και να έρθει ο καινούργιος με την ευχή ότι θα είναι καλύτερος.

Like a blank page: κάτι νέο, κάτι φρέσκο και hopefully, κάτι καλύτερο.

Σήμερα ξύπνησα και είχα ένα τεράστιο reality check μέσα στο κεφάλι μου, λες και το έβλεπα στον ύπνο μου. Κι έτσι η μέρα πέρασε με διάφορες ψυχολογικές διακυμάνσεις -not pleasant στην πλειοψηφία τους. Σήμερα, ήταν μια μέρα που the world almost felt hurtful για κάποιο λόγο. Λες και οι ευαισθησίες μου έγιναν μεγαλύτερες ή πιο ευάλωτες και ένιωθα πολύ vulnerable και fragile.

Περιττό να πω ότι I hate it when I'm feeling like this.

Ι felt better όταν τον είδα. Όταν με πήρε αγκαλιά. Και που έχει μείνει η μυρωδιά του πάνω στα ρούχα μου. Και μου λέω ότι όχι, δεν πρέπει να βρίσκω τόσο comfort -και παρηγοριά ακόμα- σε κάποιον, γιατί δεν ξέρεις ποτέ, everything might blow up and get messy and who's gonna take my distress away then?

But for now, θέλω να σκεφτώ ότι όλα είναι σαν μια απέραντη κενή σελίδα, ότι αρχίζει μια νέα εποχή, καλύτερη, ομορφότερη, πιο ήρεμη και κυρίως δικαιωμένη. Ότι αυτός ο μήνας θα είναι όμορφος και χαρούμενος για όλους μας. Όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και γενικά. Γιατί κακά τα ψέματα, ο φετινός Ιούλιος, μας πλήγωσε όλους, one way or another.

Καλό μήνα να έχουμε.

Ζέστη, αυπνίες και ψυχολογικά

2011-07-29T02:36:00.004+03:00

Η μαμά μου με ρώτησε σήμερα τι δώρο θέλω για τα γενέθλια μου. Fuck, they're almost here. Ναι, έχω γενέθλια σε λίγες ημέρες και ούτε καν το σκέφτηκα with all that's going on. Ίσως και γιατί τα τελευταία χρόνια τα γενέθλια μου άρχισαν να εξελίσσονται -ή να μοιάζουν τελοσπάντων- με τα Χριστούγεννα: they suck.

Τις 2 τελευταίες χρονιές they were borderline awful γι' αυτό δε με αδικώ που σκέφτομαι μπας και πάει για τρίτωμα η μαλακία. Έτσι όταν με ρώτησε τι δώρο θέλω, την κοίταξα στα μάτια και της είπα 'I want to feel safe'.

Γιατί I don't feel safe. I don't feel secure. I'm actually feeling very insecure and I hate it.

Απλώς νιώθω -ίσως εντονότερα από ποτέ- ότι δεν ξέρω πραγματικά τι μου ξημερώνει αύριο. Yes, I'm healthy, yes I am strong(er) αλλά I'm still scared shitless: θα έχουμε δουλειές το φθινόπωρο? Ποιος μου εγγυάται ότι δε θα γίνει καμιά στραβή και θα τρέχουμε με χειρότερα? Και θα μου πεις, ίσως άδικα κάθεσαι και αγχώνεσαι. Ίσως να έχεις δίκιο. Ίσως, πάλι όμως?

Και με τον Κριό ακόμα νιώθω ανασφάλεια. Βασικά, με όλα νιώθω ανασφάλεια lately. Κι επειδή είναι κάτι που είχα πολύ έντονα στη ζωή μου σε μια φάση, θέλω να το ξεφορτωθώ. Και φαίνεται -για την ώρα τουλάχιστον- αδύνατο.

Τις τελευταίες 10 μέρες τουλάχιστον δεν κοιμάμαι καλά. Λίγο το άγχος, οι σκέψεις, λίγο η ζέστη, κατάντησα να βλέπω το ξημέρωμα κάθε πρωί (και stupid re-runs on tv, και πρέπει να πω ότι η εκπομπή 'Κους Κους' έχει το πιο κακιασμένο σπαστικό πάνελ ever).

Την ημέρα, όλοι λίγο ή πολύ βιώνουμε την ταλαιπωρία, τη ζέστη που σε αποβλακώνει κι αναρωτιέμαι 'ως πότε'. Ως πότε θα πάει αυτό? Ως πότε θα το αντέξω?

Ξέρω πως είμαι δυνατή. Αν μη τι άλλο, I'm too proud to not be strong. Ακόμα κι αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, θα το αντιμετωπίσω. Yeah, I am brave. Απλώς δε θέλω να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, αυτό είναι το θέμα μου. Θέλω ηρεμία. Να έρθουν όμορφα πράγματα. Να γίνουν όμορφα πράγματα. Να βλέπω χαμόγελα αντί σκυθρωπά πρόσωπα.

And yes, I do have a birthday wish. Δεν την έχω πει σε κανένα. Ούτε πρόκειται. Το κρατάω για μένα. Αλλά η ψυχούλα μου το ξέρει πόσο το θέλω, μα κυρίως, πόσο ανάγκη το έχω. See if it comes true this year.

That funny little thing called life

2011-07-27T00:37:00.002+03:00

Life is all about choices, έτσι δεν λένε? Καμιά φορά όμως αναρωτιέμαι αν όντως κάνουμε εμείς τις επιλογές ή αν κάτι άλλο μας σπρώχνει προς μια κατεύθυνση χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Και τελικά η ζωή είναι θέμα επιλογών, ή μήπως και θέμα timing? Το πιο πρόσφατο μου παράδειγμα είναι ο Κριός: τον γνώρισα Σάββατο βράδυ έξω. Ένα Σάββατο βράδυ που ήμουν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση, ήμουν κουρασμένη από τη δουλειά και τα people skills μου ήταν κάτω του μέτριου. Ένα βράδυ που ήθελα απλώς να έρθω σπίτι, να γίνω λαχανικό στον καναπέ και να φάω κουπέπια (που έμειναν από το μεσημέρι). Η παρέα θα έβγαινε, τους είχα πει εγώ ότι όχι, δεν θα ακολουθήσω, είχα μαζέψει κιόλας τα πράγματα μου και τελευταία στιγμή μου λέει η Ε. 'Έλα ρε εσύ, έστω για μισή ώρα'. Και το είπε τόσο ειλικρινά και με τόσο φιλότιμο που λέω στον εαυτό μου 'Fuck it, go for an hour and then leave''.

Within the hour, γνωρίζω τον Κριό, παθαίνω την πλάκα της ζωής μου και άλλαξαν όλα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Και μετά σου λένε για πεπρωμένο. Αν δε γνώριζα πχ τον Κριό, πού θα ήμουν σήμερα? Θα τύγχαινε να τον γνωρίσω κάπου αλλού, σε κάποια άλλη χρονική στιγμή (αν πάρουμε ως δεδομένο τον παράγοντα 'πεπρωμένο')? Ή θα γνώριζα κάποιον άλλο που θα μου πέταγε η ζωή και πάλι όλα θα ήταν μέλι γάλα ή whatever?

Οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που έρχονται στη ζωή μας είναι απλώς random? Ή έχουν ένα σκοπό, μια κοσμική ίσως αποστολή να φέρουν εις πέρας? Κι ακόμα δεν ξέρω τι ακριβώς θα γίνει με τον Κριό, αλλά so far το'χω να το λέω ότι he snapped me out of something really dark.

Άρχισα πραγματικά να πιστεύω πως ό,τι κι αν μας συμβαίνει, έχει το λόγο και το σκοπό του. Και κατά κύριο λόγο, γίνεται για το καλό μας. Έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε right here, right now.

And looking back, a lot of things have started making sense.