Stop Crying Your Heart Out

Ξέρω. H κάθε συνεργασία έχει τα πάνω και τα κάτω της... 

Αλλά αυτή έχει μόνο θόρυβο.

Έχω κουραστεί.

Αρχικά, έχω συζητήσει. Πολλές φορές.

Υποτίθεται, έχω συνεννοηθεί. Εξίσου πολλές φορές.

Και τούμπαλιν.

Να ζω το ίδιο σενάριο κάθε βδομάδα.

Έχω νευριάσει. Τύπου, πήρα ανάποδες και δε συμμαζεύεται. 

Με αποτέλεσμα, να έχω φωνάξει. Λίγες φορές, αλλά έγινε και αυτό.

Και έχω σ κ ε φ τ ε ί. Πολύ. Πάρα πολύ. Και από την καλή, και από την ανάποδη.

Μπορώ να ζυγίζω υπέρ και κατά για ώρες.

Κάτι, που επίσης έκανα.

Αλλά στο τέλος της μέρας, η ερώτηση που οφείλω να μου κάνω είναι μια. Και είναι πολύ απλή. 

Όπως επίσης απλή πρέπει να είναι και η απάντηση.

Επομένως, here I go....

"Is it really worth it Tinks?"

.....

.....

.....

Όχι.

Αγγούρι.

 

Οι τελευταίες ημέρες έχουν διογκώσει ορισμένες φοβίες μου. Οι συνειρμικές σκέψεις μου δεν είναι ευχάριστες. 

Σκεφτόμουν αυτά τα δύο παιδιά στη Σάμο που πέθαναν στο σεισμό, ενώ παράλληλα σήμερα βρέθηκε μετά από τόσες μέρες ζωντανό ένα κοριτσάκι στα χαλάσματα στην Τουρκία. Με τρομάζει το randomness της ζωής, του σύμπαντος, της στιγμής. Μου προκαλεί από άγχος και δυσφορία μέχρι τρόμο.

Και τι στο καλό με όλα αυτά τα τρομοκρατικά χτυπήματα?? Guys, τι στο καλό γίνεται??

Συνειρμικά σκέφτομαι, πώς φέρνει κανείς παιδί σε ένα τέτοιο κόσμο? Και μου κάνω αυτήν την ερώτηση πολύ συχνά. Και δεν έχω να μου δώσω απαντήσεις. Κάτι που επίσης μου προκαλεί άγχος και δυσφορία.

Και γιατί έχει κόσμο που ακόμα θέλει να σου κάνει χειραψία? Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πανδημίας, γιατί, γιατί επιμένουν μερικοί να μην εννοούν να καταλάβουν τι στο καλό συμβαίνει?

Θέλω να σώσω όλα τα ζώα. Αυτό. Μόνο τα ζώα μου δίνουν χαρά τελευταία. Θέλω μόνο να προσφέρω στα ζώα. Η ανθρωπότητα με τρομάζει και με έχει απογοητεύσει. 

Ένα κερί.

Απορώ, πραγματικά σας το λέω απορώ, πώς γίνεται ένα τόσο μικρό μέρος, να χωράει τόση ξεφτίλα, διαφθορά και ανωμαλία.

Ένα κράτος που αποδίδει προεδρική χάρη σε παιδεραστή, όπου η εκκκλησία κάνει κουμάντο και είναι υπεράνω του νόμου, με ένα τόσο βρώμικο πολιτικό σύστημα που ούτε κατσαρίδα δεν θα έμπαινε, απορώ πραγματικά γιατί μου κάνουν εντύπωση τα όσα ακούμε πλέον.

Τι εννοείς είναι 'παιδιά' όσοι έκλεψαν, παγίδευσαν σε σακούλες για ένα βράδυ ζώα, με σκοπό να τα πετάξουν από τα μπαλκόνια του σχολείου? Τι 'έθιμο' τάχα? Αρρώστησα όταν το είδα. Και στο δικό μου μυαλό, φαντάζει ηλίθιο το ότι συζητάμε - χτυπώντας το στήθος μας και διαρρηγνύοντας τα ιμάτια μας εννοείται - για τους πίνακες κάποιου καθηγητή ότι μας προσβάλλει το ήθος και την αισθητική, ενώ έχουμε μουντζώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και κοινή λογική εδώ και χρόνια!

Φτάνει πια με την κάθε κομπλεξική νοοτροπία. Ό,τι μας θίγει το θεαθήναι το καίμε στο πυρ το εξώτερον ενώ τελικά είναι ο καθρέφτης που μας δείχνει τι ακριβώς είμαστε. Και δεν το αντέχουμε. 

Δεν θέλω αυτά τα 'παιδιά' να φάνε πρόστιμο. Ούτε να πάνε φυλακή. Βάλτε τους παραδειγματικά, να κάνουν κοινωνική εργασία. Σε φιλοζωικές οργανώσεις ας πούμε. Να κάνουν κάτι με ουσία και σκοπό, να τους γίνει μάθημα. Να τους ξυπνήσει μέσα τους κάτι, κάτι ουσιαστικό.

Ενσυναίσθηση. Ας τη βάλουμε επιτέλους στη ζωή μας. Στα σχολεία μας. Στην νοοτροπία μας. Στην πολιτική και την νομοθεσία μας. 

Αρρώστησα με όσα είδα. Δεν θέλω να συνυπάρχω με αυτά εδώ. 

Να ανάψω ένα κερί? 

Μα με τα χάλια μας, θα ντραπεί πρώτα αυτό και θα σβήσει.

Είμαι Εκείνη η Περίεργη

Είμαι εκείνη η περίεργη που φοράει μάσκα στους 40 βαθμούς. Ναι, είναι uncomfortable, ναι νιώθω λίγο ούφο, αλλά έχουμε π α ν δ η μ ί α  and I'm not taking my chances.

Όχι μόνο για μένα, πάντα σκέφτομαι τους δικούς μου. Ειδικά τους γονείς μου. Καλώς ή κακώς στο πλαίσιο της δουλειάς μου συναντώ κόσμο, πώς θα ένιωθα αν -άθελα μου και χωρίς να το ξέρω- μεταδώσω κάτι στους γονείς μου που και λόγω ηλικίας είναι πιο ευπαθείς? 

Ναι, είμαι εκείνη η περίεργη που φοράει μάσκα στο φούρνο και το σουπερμάρκετ.

Ναι, η περίεργη που σε κοιτά περίεργα όταν στην ουρά κολλάς πάνω μου λες και δεν υπάρχει αύριο.

Είμαι εκείνη η περίεργη που σου προσφέρει αντισηπτικό για να χέρια, όχι γιατί είσαι βρώμικος αλλά γιατί με τις συνθήκες που έχουμε και βιώνουμε it's the nice and considerate thing to do.

Απολογούμαι που δεν σου πιάνω το χέρι για χειραψία, είμαι σίγουρη όμως ότι διαβάζεις τις ειδήσεις. Θα κάνω πλάκα όμως και θα γελάσουμε όταν σου προσφέρω τον αγκώνα μου ή το πέλμα μου. 

Δεν είμαι διατεθημένη να πάρω οποιοδήποτε ρίσκο, απλώς για να μην κατεβάσει τα μούτρα του κάποιος. 

"Γιατί, έσhιες τίποτε κορωνοϊό?" ρωτάνε τόσο αυθάδικα. 

Κι αν έχω? Θέλεις ακόμα να είσαι μέσα στα μούτρα μου να μου μιλάς? Και χωρίς μάσκα?

Would you take the chance?

Επομένως, ναι, ας είμαι εκείνη η περίεργη αρκεί να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και κυρίως, τους δικούς μου καλά.

This Funny Little Thursday

Πώς ξέρεις αν μια απόφαση που πήρες ήταν η σωστή?

Ή αν ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιχειρήσεις κάτι?

Κι ενώ πιστεύω πως ό,τι δίνεις παίρνεις σε αυτή τη ζωή, κάποτε σκέφτομαι -με τα όσα βλέπω να γίνονται γύρω μας- ότι είναι τελικά χάος το σύμπαν και δεν υπάρχει καμία λογική συνοχή ή εξήγηση για πολλά.

Guarantee? Δεν υπάρχει. Εκτός κι αν αγοράζεις ψυγείο.

Άρα?

You take a leap of faith.

Κοιτάς τον ουρανό, κλείνεις το μάτι, βάζεις ένα ποτήρι κρασί κι αυτό στο repeat.

Άνοιξη

Πόσο όμορφες οι τελευταίες ημέρες..! Κάπου ανάμεσα στο lockdown και τον ιό μας βρήκε η άνοιξη. Τόσο όμορφη αυτή η εποχή.

Να πω την αμαρτία μου  α π ό λ α υ σ α  το lockdown. Πραγματικά βρήκα την ηρεμία μου. Ηρέμησε η μούρη μου, κοιμάμαι τόσο ήσυχα.

Μέσα σε όλα αυτά συνειδητοποίησα πολλά πράγματα. Μοναδικό δώρο ο χρόνος.. Κι ας λένε ότι time is money. Μαλακίες.... Time is precious.

Κυρίως όμως συνειδητοποίησα ότι I am exactly where I want to be at this given moment. Και είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.

Δεν ξέρω τι μας περιμένει, τι μας ξημερώνει, πώς θα είναι το καλοκαίρι και πως θα διαμορφωθεί η νέα κανονικότητα μας, αλλά right here, right now, με το απογευματινό φως και τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές, είμαι καλά και χαρούμενη.

Αλοίμονο σε αυτόν που θα επιχειρήσει να ταράξει το νεοσύστατο μου inner zen.

Υ.Γ. Τα blues ακούγονται εξίσου απολαυστικά κι όταν είσαι καλά

Stay Home Stay Safe Day 4

Δεν υποβαθμίζω την σοβαρότητα της όλης κατάστασης. Γιατί τα πράγματα είναι σοβαρά. Και είμαι σίγουρη ότι μάλλον έχετε εντοπίσει ήδη τις δυσκολίες που έχει αυτό το "stay home". Όπως κι εγώ.

Αλλά είμαι αισιόδοξη από την φύση μου επομένως επιλέγω να φοκάρω στα θετικά.

* Δουλεύω από το σπίτι και ήδη έχω κερδίσει 45 λεπτά ύπνου. Καθημερινά.

* Έχω χρόνο να βάλω πλυντήριο πριν αδειάσουν οι ντουλάπες.

* BRA-LESS DAYS!!!!

* Αποφεύγεις με προεδρικό διάταγμα όσους δεν γουστάρεις να βλέπεις.

* It took a virus αλλά επιτέλους οι Κυπραίοι έμαθαν και τηρούν το personal space.

* More time with my cats.

* Και έχω χρόνο να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να νιώσω.