If a writer falls in love with you, you can never die.

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2021

Στο Δρόμο.

Υπάρχει μια σημαντικά μεγάλη -και ολοένα αυξανόμενη όπως φαίνεται- μερίδα οδηγών που ονομάζω Fuck-You-Drivers.

Είναι οι οδηγοί που οδηγούν με τρόπο και mentality ότι είναι μόνοι τους στο οδικό δίκτυο. Συμπεριφέρονται λες και ο δρόμος τους ανήκει. 

Αδυνατούν να σεβαστούν οτιδήποτε, από τον κώδικα οδικής ασφάλειας μέχρι το common sense. Το οδήγημα τους αποπνέει γενικότερα ένα άρωμα 'fuck you' και όποιον πάρει.

Εξαιρετικά παραδείγματα αυτής της θλιβερής ομάδας, είναι αυτοί που έρχονται σφίνα από την διπλανή λωρίδα και θέλουν σώνει και καλά να μπουν μπροστά σου για να κόψουν δρόμο. Επειδή παραείναι ντεκαντάς να περιμένουν στην μεγάλη ουρά όπως εσένα.

Ή αυτοί που κυριολεκτικά θα κόψουν το δρόμο-ή τη λεωφόρο, δεν τους πολυνοιάζει- για να παρκάρουν απέναντι, έξω από το μαγαζί που θέλουν. Ενώ εσύ, θα κάνεις το γύρω του τετραγώνου απλώς για να είναι στη μεριά σου εκεί που θες να πας ή να παρκάρεις.

Κι ενώ με εξοργίζει αυτή η αναιδέσταση εως και επικίνδυνη συμπεριφορά, νομίζω αυτό που μου χτυπά πιο πολύ στα νεύρα με αυτούς τους τύπους είναι η συνειδητοποίηση ότι μάλλον, η συμπεριφορά τους αυτή δεν περιορίζεται στο δρόμο και μόνο.

Πραγματικά τους ταυτίζω με τον αγενή τύπο που μπαίνει σε μια υπηρεσία και δεν μιλά στον απέναντι του στον πληθυντικό, με τον ενοχλητικό γείτονα που πετάει τα σκουπίδια τους έξω από τον κάλαθο 'γιατί έτσι', με το συνάδελφο που θα σου παίξει πουστιά πίσω από την πλάτη σου ή το συγγενή που θα επιχειρήσει να σου γελάσει στα κληρονομικά.

Επειδή αν είσαι τόσο παρτάκιας στο δρόμο, αδυνατώ να φανταστώ πως έχεις την ικανότητα να είσαι κόσμιος και δίκαιος αλλού. 


Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021

Διακοπές Με Φίλους.


No.

Nope.

Never EVER again.

Δεν έχω κάνει ποτέ διακοπές με -πολλούς- φίλους. Μια δυο φίλες το πολύ, και φτάνω το limit μου. Γιατί είμαι έτσι σαν άνθρωπος. Ανέκαθεν.

Για μένα οι διακοπές είναι ιερό πράγμα. Και οφείλεις να δώσεις απλόχερα στον εαυτό σου αυτό που έχει ανάγκη: στη δική μου περίπτωση some god damn peace and quiet.

Ακόμα κι όταν συνυπάρχω σε ένα σύνολο, έχω ανάγκη να απομονωθώ, δεν είμαι καλά όταν νιώθω ότι δεν έχω το 'my space' μου. Έστω για λίγο.

Επομένως, όταν φέτος πήγαμε διακοπές με φίλους ήμουν για να πηδήξω από την ταράτσα. 

Αγοράζω πάντα έτοιμα κομμένα χόρτα για σαλάτα, μου αρέσει να μην κάνω over-complicate τη ζωή μου και βρέθηκα ξαφνικά στις διακοπές μου, στις 10 το βράδυ να κόβω μαρούλια (!!) για 14 άτομα και σκέφτηκα 'This is sooo not what I signed up for'.

Αγοράσαμε με τον άντρα μου τα κρέατα και όλα τα σχετικά για τα φαγητά, ποτά, πάγο, κάρβουνα και πραγματικά ένιωσα ότι έπεσε πάνω μας το βάρος της οργάνωσης γιατί κανένας άλλος δεν έπαιρνε πρωτοβουλία για κάτι. Ασυνεννοησία στο χίλια. Κι επειδή δεν έχουμε παιδιά, θεωρώθηκε πως μας παίρνει να μεν πνάσουμε τίποτε.

*κοίτα με που σε βλέπω τόσο στραβά*

Επομένως όταν -ενώ δεν έχω κόψει ποτέ ολόκληρο μαρούλι στη ζωή μου- βρέθηκα να κάνω αυτό ακριβώς στις διακοπές μου, ήταν αναμενόμενο ότι θα μου καθόταν στραβά. 

Σε κάποια φάση ο άντρας μου με απήγαγε και με πήγε στην αγαπημένη μας παραλία, μόνοι μας, τα δυο μας, μακριά από όλους. Κάτσαμε στα κρεβατάκια και δεν είπαμε κουβέντα για πολλή ώρα. Στα πολλά μου λέει "Αγαπώ τους φίλους μου, αλλά αν σου ξαναπώ να πάμε μαζί διακοπές, beat me up and divorce me".

Τον αγαπώ. 


Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2021

Αποσύνδεση.


Δεν μπορώ να κατανοήσω κάποια συναισθήματα μου τελευταίως.

Και κάποιες σκέψεις μου, δυσκολεύομαι να τις βάλω σε μια σειρά, σε λέξεις και προτάσεις.

Δεν καταπιέζομαι ή κάτι, απλώς νιώθω ένα πράγμα... φλατ. Μια ξενέρωτη, αδιευκρίνιστη αποσύνδεση.

Λες και μου λείπει ξαφνικά ένα σημαντικό καλώδιο που ενώνει τον άυλο εαυτό μου με τον υπόλοιπο εαυτό μου που έρχεται σε επαφή με το περιβάλλον και με ανθρώπους.

Λες και κάτι, κάπου, κάπως, χάνεται στη μεταφορά και περιμένει υπομονετικά στο 'drafts' folder.



Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021

Almost.

Συνειδητοποίησα ότι μας κόβω όλους ένα χρόνο τελευταία. Εντελώς ασυναίσθητα. 

Λες και δεν το μετράω το 2020. Δεν έγινε register μες στο μυαλό μου. Λες και δεν έγινε ποτέ.

Και που έγινε, τι σκάτα καταλάβαμε θα μου πείτε και δεν θα έχετε και άδικο. 

Κι εγώ αυτό σκέφτομαι.

Επομένως, γι'αυτό και μας κόβω ένα χρόνο φαίνεται.

Αλλά ό,τι και να κόψω, αυτός ο χρόνος έγινε, πέρασε και τον φορτωθήκαμε στην πλάτη, άσχετα αν τον μετράμε ή όχι.

Δεν νιώθω ότι είναι Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Οι μπαλκονόπορτες είναι ανοιχτές, έχει μια γλύκα το βράδυ και λείπει αυτή η συνήθης βαριά ατμόσφαιρα που κουβαλά η μέρα. Ή μήπως όχι? 

Αναρωτιέμαι αν αισθάνομαι έτσι γιατί τους τελευταίους μήνες επικρατεί γενικότερα μια βαριά ατμόσφαιρα. Με τα όσα περνάμε, τα όσα βιώνουμε, ακόμα και τα όσα ακούμε. Πάει πάνω από ένα χρόνο που ζούμε με αυτή τη πανδημία. Αυτή η κούραση, το ξενέρωμα, η ύπαρξη μες την αβεβαιότητα. Ότι, είμαστε ήδη βαριοί, είτε το αντιλαμβανόμαστε ή όχι, επομένως δεν μας κάνει τόση αίσθηση μια τέτοια μέρα?

Ακούω jazz, με κρασί και τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές και σκέφτομαι όλα όσα θα ήθελα να βιώσω σύντομα, αυτούς που έχω καιρό και επιθυμώ όσο τίποτα να δω, τα μέρη, τις μυρωδιές, τις αγκαλιές που αγαπώ. 

Καλή ανάσταση.


Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

True Story


Έχω ένα χαρακτηριστικό που δεν ξέρω αν μου αρέσει ή όχι τελικά. 

Είμαι πολύ κυρία.

Κι ενώ πιστεύω ότι υπάρχουν καταστάσεις όπου κάποιους ανθρώπους πρέπει να τους στέλνεις στο διάολο και να το ξέρουν κιόλας, εντούτοις όταν βρεθώ σε αυτή τη θέση, μπαίνει το 'φίλτρο κυρίας' και αδυνατώ να ρίξω επίπεδο.

Ακόμα κι αν με έχουν αδικήσει και έχω όλα τα δίκια με το μέρος μου, η αντίδραση μου είναι πάντα ψύχραιμη και ευγενική.

Ενώ τους αξίζει ένα χεσίδι, δεν μου βγαίνει! Αντιθέτως, τους μιλάω και στον πληθυντικό. 

Φόβος, ντροπή, ανατροφή, αδυναμία? Δεν ξέρω. Ενστικτωδώς μπαίνω σε lady mode, και δεν με πιάνεις. Αλλά damn Ι guess it would feel good to say to someone 'eat shit and die' ας πούμε.

Αλλά όοοοχι, 'Μάλιστα, σας ευχαριστώ, έχετε κάτι άλλο να μου πείτε?'.

Λέω τους και ευχαριστώ φίλε!!

Εν λίο messed up εννέ?

Κι ενώ υποθέτω πως θα πρέπει αισθάνεσαι ωραία εκείνη τη στιγμή, να εκτονώνεσαι έστω με ακραίο τρόπο, στο τέλος της ημέρας σκέφτομαι, θα αλλάξει κάτι? 

Και πρέπει να πω πως looking back, I feel good με το πως έχω αντιδράσει σε τέτοιες καταστάσεις, πραγματικά νιώθω ότι τους σοκάρει παραπάνω αυτή η αντίδραση μου, αλλά σκέφτομαι τελικά, πόσοι μπορούν να εκτιμήσουν ωραίες συμπεριφορές? 

Επίπεδο, ευγένεια, σεβασμός, αξιοπρέπεια.

Άγνωστες λεξούλες. Άγνωστο το τοπίο.

Τα σκέφτομαι αυτά τώρα γιατί τελευταία έχουν συμπεριφερθεί πολύ σκάρτα σε κάποιες φίλες μου στο χώρο εργασίας τους και βλέπω τις δικές τους αντιδράσεις, τι είπαν, πως το χειρίστηκαν και λέω "ναι girl, πες τους τα!" και θαυμάζω αυτήν την εκτόνωση! Και τη μικρή αυτή δικαίωση κατά κάποιο τρόπο που διεκδικούν, λέγοντας το στα μούτρα του άλλου.

-'Πώς πάει η ζωή σου, όλα καλά?'

-'Μια χαρά'

-'Ωραία' *σαρδόνιο χαμόγελο* 'Απολύεσαι'

-'Μάλιστα. Ευχαριστώ. Έχετε κάτι άλλο να μου πείτε?'

True story. Burned into my mind. Κι ας έχουν περάσει χρόνια.

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Το'χω.


Νιώθω περίεργα τις τελευταίες βδομάδες. Χωρίς να έχει γίνει κάτι. Και δεν έχω συνέλθει ιδιαίτερα.

Και πραγματικά δεν έχω κανένα απολύτως λόγο ούτε να παραπονεθώ ούτε να μουρμουρίσω. 

And yet... αυτό το περίεργο συναίσθημα. Σαν ανικανοποίητο, σαν μικρή στεναχώρια, σαν ένα παράξενο restlessness.

Μετά κάπου είδα το παραπάνω και πραγματικά ταυτίστηκα.

Χα... Pandemic fatigue... 

It's a thing and I have it. 


Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2020

Μικροανασκόπηση 2020

Boy did we not see this one coming!

Κάπως έτσι πρέπει να μπήκε η ανθρωπότητα στο 2020. 

Ξεκίνησε σαν τριτοτέταρτο θέμα στις ειδήσεις για μια επιδημία σε μια πόλη της Κίνας που δεν είχαμε ξανακούσει, ακούγαμε lockdown και κοιτάγαμε με περιέργεια αλλά και σχετική αδιαφορία γιατί, σιγά, τι μας νοιάζει εμάς, είναι τόσο μακριά.

Χα. Xα.

Κι ενώ συνεχίζαμε κανονικά τις ζωές μας και ο κάθε ένας από εμάς σχεδίαζε το αύριο, ήρθε και μας βρήκε. Και η καθημερινότητα μας μεταμορφώθηκε σε μια αλληλουχία από....


.... και...

.... και...

Τα σχέδια μας μπήκαν στον πάγο, το 'θα δούμε' ήταν η ατάκα της κάθε ημέρας και το κάθετι είχε ένα 'αν' μπροστά του.

Εγώ το πήρα ψύχραιμα το όλο lockdown, μην σου πω μου άρεσε κιόλας.


Κι ενώ συνέχιζα να δουλεύω κανονικά, η καραντίνα ήταν κι ένας τρόπος για να κάτσω λίγο επιτέλους και να ηρεμήσω. Και πέρασα ωραία! Δεν σκοτώθηκα ούτε και μια φορά με το σύζυγο...


... έκανα το spring cleaning του αιώνα....


(έχετε κι εσείς τις ντουλάπες με τα ρούχα τακτοποιημένα ανά χρώμα και όλα τα βιβλία ταξινομημένα σε αλφαβητική σειρά?!?)

Και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό το work-from-home concept είναι τέλειο! Γιατί δουλεύεις - χωρίς να ξυπνάς πιο νωρίς, να τρέχεις στους δρόμους, να κολλάς στην κίνηση, να σκοτώνεσαι να βρεις parking - και βάζεις και κανένα πλυντήριο ταυτόχρονα. Loved it!


Εννοείται δεν έχω ξεπεράσει ακόμα την απύθμενη όπως φαίνεται ανθρώπινη βλακεία και την έκταση των θεωριών συνωμοσίας που μπορεί να γεννήσει ένας νους. Παιθκιά, κουλάρετε λίγο και ανοίξτε ένα βιβλίο και διαβάστε λίγη ιστορία, για τους κύκλους άλλων πανδημιών ας πούμε. Noone wants to change your fucking DNA!!

Τι μασώνους, τι 5G, ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ έχω ακούσει / διαβάσει / υποστεί αυτόν τον χρόνο δεν μπορώ να περιγράψω. Ευτυχώς, υπάρχει το unfollow, block και το social distancing.


(Αλλά σε περίπτωση που παίζει το σενάριο με το DNA, μπορώ να έχω την μύτη της Jolie?)

Επομένως ναι, νιώθω ότι ήταν αναπόφευκτο η χρονιά σε προσωπικό επίπεδο να χρωματιστεί από αυτό το παγκόσμιο γεγονός, με αποτέλεσμα να φαντάζει λίγο φλατ μες το μυαλό μου.΄Ούτε κατάλαβα πότε ήρθαν οι γιορτές. Μια χρονιά που η κάθε μέρα της ήταν on loop.


Μέσα στην καραντίνα βρήκα χρόνο να δω σειρές και ταινίες που ήθελα, αλλά επίσης ξαναεπισκέφτηκα αγαπημένες ταινίες από τα παλιά. Και μια από αυτές ήταν το "Forrest Gump". Και πραγματικά μου έχει μείνει αυτή η ταινία φέτος, γιατί όντως, life IS a box of chocolates, and you never know what you're gonna get.

Επομένως, αν μου έμαθε κάτι αυτή η χρονιά είναι να παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται, και να είσαι ευγνώμων, no matter what. Να έχεις καλή καρδιά, ακόμα και σε αυτούς που φαινομενικά δεν τους αξίζει, γιατί συνήθως είναι αυτοί που το έχουν περισσότερο ανάγκη.

Να λες στους δικούς σου, πόσο σημαντικοί είναι, ακόμα κι αν το ξέρουν, γιατί δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά που μπορείς να τους το πεις. 'Ή να τους δεις. Ή να τους αγκαλιάσεις. Κι αυτό είναι ασήκωτο βάρος και μεγάλη πίκρα.

Θα πιω στην υγεία μας και φέτος...


... μακάρι το 2021 να μας βρει με όσους αγαπάμε και να είναι λίγο πιο εύκολο και ευχάριστο από τη χρονιά που φεύγει.


Μακάρι να είναι η χρονιά που θα κάνουμε όλα τα ταξίδια -μεταφορικά και κυριολεκτικά- που έμειναν πίσω και να μας δώσει όμορφες εμπειρίες από τις οποίες θα βγούμε καλύτεροι, δυνατότεροι και πιο σοφοί.

*Βαθιά ανάσα*

Και πάμε!


Καλή χρονιά!