Days Go By

I put my face in the water. I love how the sounds get muffled. How all you see is blurry blue. A while later I have to face the world again. I gasp for air and then put my head back in the water. But it's not good enough.  I eventually immerse myself completely in the water. Feet, knees, groin, waist, chest, neck and finally my head. I sink as far as I can go; I look up and the world seems so blurry and far far away. It's quiet down here. Wet -that's for sure!- but so quiet. You can't even tell I'm crying.

I feel as if I'm underwater lately. Holding my breath. Κινήσεις νωχελικές. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Κι απλώς υπάρχεις, επιπλέεις, χωρίς σκοπό ή κατεύθυνση.

I've been to my crying room a lot lately. I'm tired. This sadness seems to emerge from inside of me, oozing out of my pores. Engulfing me. Παλιές πληγές άνοιξαν, νιώθω ότι σταμάτησε ο χρόνος κατά κάποιο τρόπο, ή τουλάχιστον για μένα πάγωσε, έμεινε σε μια ημερομηνία και ό,τι μεσολάβησε από εκείνη τη μέρα μέχρι τώρα είναι... τίποτα. I'm underwater. I'm not sinking. I'm not drowning. I'm simply on hold. Of what, I do not know. I'm lingering and I hate it.

That's how days go by for me lately. They just go by. Τρόμαξα όταν είδα την ημερομηνία σήμερα. Έμεινα κάπου στο Μάιο εγώ. Δεν έχω απαντήσεις σε τίποτα, δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω κιόλας τι να περιμένω. I can't sleep, and when I do, I wake up in the middle of the night.

I'm underwater.

And then comes today. A day that brought a 'yes'. A day that I got accepted. A dream I had is coming true. And. I. Can't. Feel. It.

It's right there, staring at me with all its glory, I've wanted this, worked hard for it, it validates me and proves I'm worth of something and I can't feel it. Σχεδόν δεν χάρηκα, όχι γιατί δεν το θέλω αλλά γιατί I'm feeling so lousy lately. So sad. Disappointed actually.

I'm underwater. Days go by and I'm underwater.

But this will be the day I got accepted. I'm making bubbles underwater. I'm sure I'll be feeling it once I come out for air.

The Urban Myth

I don't think I ever believed in the traditional concept of heaven and hell. Mainly because I believe that this world we live in is heaven and hell. "Η κόλαση είναι οι άλλοι" λέει ο Σάρτρ. And I couldn't agree more. So, it all comes down to us, our choices, our ways, our actions to determine whether we end up in heaven or hell.

And at times in limbo, where that's where someone can currently find me.

You know that too-good-to-be-true quality my exes have to say about me? Although it seems to get me into emotional trouble (and heartache) for some reason it translates beautifully with my friends. They feel comfortable to talk to me, confide in me, tell me anything, their deepest, darkest secrets and then ask for my advice.

You know those movies or tv shows, where you see a person in love with someone, but are in a relationship with another person? I thought it was a dramatic gimmick, you know, something to heighten the viewer's excitement before love came rushing in and conquered it all. Bullshit. The world is made up of two types of people: the ones that believe in love and those who don't. Some never did, some others stopped and gave up after some emotional hiccups. The point is, everyone wants someone to love and love them back. But sometimes, getting those two synced is quite the challenge.

Three friends of mine have told me that they are not happy with their person, mainly because it's not za za zoo. But they're not willing to break up because "it's ok". They're not having a bad time. Just an ok one. They'd love to have a great time. But they're settling for ok. They have been in love in the past, you see their eyes sparkling when they describe the emotion they shared with that person, and yet they don't seem eager to have that again. They settle for ok.

I find it weird and disturbing. But I can't help but wonder, are they on to something? Am I juvenile and naive to still believe in the concept? That you find that certain someone that gives you butterflies and live happily ever after? Should you measure the worth of your relationship by how many boxes a person ticks? Even without the butterflies? Is it even possible to have both? Nicely ticked boxes and butterflies? Or is that just a myth and Disney should be sued for false projections of reality?

No wonder I have so much drama; I refuse to settle. No wonder I stay single for so long; I don't do crutch relationships, I don't like being with someone until someone better comes along.

Or do I really have my expectations all screwed up?

But on the other hand, I see happy couples. Not many, that much I can tell you, but there are a few that do seem to have that thing; that sparkle, those butterflies and ticked boxes. Lucky timing? Refusal to compromise? I don't know, but somehow they have been blessed with everything their heart desired.

I don't know who's right or wrong or who has it better. What I do know, is myself. What I want and what I need from my life. How I'd like my life to be. So yeah, there are hiccups, there are tears and heartache. There's doubt and pain and lonely nights. But I do believe in love. I really do. Inspite of my cynicism, I do believe in love. No matter how stupid, naive or outdated it seems to certain people. I really believe in love. And in the power it carries.

So you can tick all the boxes you like, but if it ain't love, I ain't buying it.

Detached

Remember that post I wrote a while back, about how I would always be graceful, even when all I wanted to say was "Fuck you"?

Scratch that. I have officially entered a new phase.

Ο Ταύρος τα άκουσε. Και τα 'fuck yous' και τα 'I hate yous' και τα 'what the fuck is wrong with yous'. I screamed, I cried, I yelled and broke anything I had in sight -and arms reach. I only stopped when he started coughing out blood.

And frankly, at some level, it gave me some sort of comfort, that he was in pain too. It's horrible of me, I know. But I lashed out and it was ugly. And it just got uglier.

Καταλήγει αυτός στο νοσοκομείο κι εγώ με τα ηρεμιστικά.

Really, all this hoo ha about love is making me sick.

Έτσι πέρασα μια βδομάδα on autopilot. Όλα γίνονταν εντελώς αυτόματα και by default. Δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν με ένοιαζε τίποτα, δεν ένιωθα και τίποτα. Just a huge void. And confusion. I'm still confused actually. Κυρίως για το πώς με έχει γαμήσει τόσο πολύ αυτή η κατάσταση. Οι φίλοι μου με ρωτάνε 'what's wrong' και δεν ξέρω πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.

I'm detached. I'm lingering somewhere in emotional limbo. For better or for worse. I'm confused. I just know that my wounds run a lot deeper than what I would even like to admit. And they're open now, and everything is rushing out.

I had to do it; I had to see it with my own eyes. Feel it with my gut. I knew where to find him, and I wanted to see his genuine instant reaction. That's how I would know. Πήρα την κολλητή μου και πήγαμε. I watched him like a hawk. I saw him. Tired. Με μια σκιά στο μάτι. Wandering around. Αλλά όταν με είδε.... oh God that smile. Δεν είχε σημασία πια ούτε το πού, ούτε το πώς, ούτε που είχε τόσο κόσμο. He broke away from his form and smiled. At me. Nodded at me. Looking at me straight in the eye. Smiling. The world just fade away, it didn't matter. We were completely exposed but it didn't matter. He was looking at me. And I was looking at him.

Όταν ήρθε κοντά μου, με πήρε αγκαλιά and I just melted. Melted into him. Έχωσα το πρόσωπο μου στο λαιμό του and he held me. And I thought 'friends don't look at each other like that'.

Walking to the car, η κολλητή μου could not stop saying 'Μάνα μου τον ρε' και πως 'I shouldn't be so hard on him'. Σταμάτησα μες τη μέση του δρόμου, άναψα τσιγάρο, ρούφηξα μια τζούρα and I said to her 'Νιώθω ότι he's the one. And it's fucking me up'.

Saying it out loud, τόσο αβιάστα. Χωρίς να σκέφτομαι αν ακούγομαι ηλίθια ή παράλογη. I said it and everything made sense.

For now I'm in repair mode; I'm not together, but I'm getting there. I think.

Unhold Me

Έβαλα ζακέτα, γιατί νιώθω πως κρυώνω. Δεν είναι από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα, it's coming from inside of me.

When did things get so complicated? When did it all become so confusing? When did I become cold again?

I can't see through the tears. And I have a mind-splitting headache from too much thinking? From crying? Does it even matter why I have a god damn headache? Fact is, I have it.

Ήταν εδώ and I felt nothing. No, I actually felt helpless. Helpless, that's it. It was the only thing I felt. Helpless. Shit hit the fan. Το γάλα χύθηκε. Damage is done. So I'm feeling helpless because I cannot undo all this. I cannot fix this.

Με άγγιξε and I felt nothing. Δεν υπάρχει κάτι όρθιο μέσα μου, κάτι λειτουργήσιμο, αυτήν την στιγμή για να νιώσω κάτι. Ι only feel helpless. I don't dare say hopeless; I'm hoping that this won't be another sleepless night, I'm hoping this will be over soon, I hope I'll be feeling like myself again soon. So for now, I'm just helpless.

Helpless against the facts. Helpless against my feelings. Just helpless.

So unhold me, please. That space in my heart? Give it back, please. Those feelings? Undo them. Please. I can't find any comfort here right now.

You said I shine. You've said that for years. That I shine. That I'm made that way. Look at me now. Tarnished. And definitely not shiny.

So unhold me please. I'm tired.

Doubt

Για το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρη, είναι το πόσο όμορφο είναι το Παρίσι. Ειδικά από ψηλά. Ειδικά το βράδυ. Όλα τα υπόλοιπα είναι υπό αμφισβήτηση.

Doubt. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την αμφιβολία. It can eat you inside out. Αυτή η μόνιμη αμφισβήτηση για τα πάντα. Να μην ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι όχι. Πού ξεκινούν τα facts και πού αρχίζει η μαλακία. Να μην μπορείς να διακρίνεις τι στέκει και τι όχι. Μια μόνιμη θολούρα. Η αμφιβολία είναι σαν την ομίχλη: βλέπεις, αλλά στο περίπου. Προχωράς, αλλά στο περίπου. Περπατάς, δεν βλέπεις καλά και υποθέτεις ότι πας σωστά. Ή μηπώς όχι?

Δεν είναι γκόμενα. Or so he says. He's not sleeping with anyone else. Or so he says. Τον κάνω χαρούμενο. Or so he says. Πώς μπορώ να πιστέψω ότι θα μου έκανε κάτι τέτοιο. Or so he says.

Everything has a god damned "or so he says" attached to it now.

Είδα οικειότητα. Για αυτό είμαι σίγουρη. Τίποτα ενοχοποιητικό. Αλλά, και τίποτα ελαφρυντικό.

Μετά το αρχικό σοκ -και το χοντρό hangover μου- πέρασα από στάδια. Που συνεχίζω να τα περνάω, μην νομίζεις ότι είμαι καλά. Έβλεπα ένα μολύβι στην δουλειά και το σκεφτόμουν καρφωμένο στο μάτι του (κατσαβίδι right in his heart, κουζινομάχαιρο στην πλάτη, a chainsaw, οι παραλλαγές του σεναρίου δεν έχουν τελειωμό!). Και μετά ήμουν στο πάτωμα της κουζίνας. Motionless. Then I was angry again. Πάνω κάτω πάνω κάτω στο σαλόνι. Και μετά στο πάτωμα να κοιτάω τον τοίχο.

Σκέφτηκα να κάνω μιμηθώ την Samantha, και για να δεις ότι είμαι στον πυρήνα μου καλό πλάσμα, I even picked a nice picture. Αλλά πάλι δεν έκανα τίποτα.

Όταν μιλήσαμε, το μόνο που άλλαξε ήταν ότι δεν έκανα πια visualize μολύβια καρφωμένα στο μάτι του. Γεγονός, δεν τον έχω για κωλόπαιδο. Τον ξέρω πολλά χρόνια και δεν τον έχω για μαλάκα. Αλλά μπορείς ποτέ να ξέρεις πόσο twisted είναι μέσα στο μυαλό του κάποιος? Μπορείς να είσαι σίγουρος about it τελικά? Κι ό,τι κι αν λέχθηκε, καταλήγω πάλι στο ίδιο θέμα: who is that person and why didn't I know about her? Μου απάντησε και στα δύο ερωτήματα, αλλά how can I take his word for it? Should I take his word for it?

See? I don't know. I have doubts.

Μου είπε ότι I made life look beautiful again. Αλλά το είπε after things got ugly. Άρα, στέκει το statement? Ή όχι?

Έγραψα τα highlights της συνομιλίας μας σε ένα χαρτί, γιατί ήξερα ότι σε κάποια φάση θα αρχίσω να αμφιβάλλω και για αυτό. Αν θυμάμαι καλά.  Αν όντως είπε αυτό, εκείνο και το άλλο ή αν το φαντάστηκα.

Ι have doubts. And I'm confused. I don't know. Sometimes I feel hurt and then I think that I'm hurt over something that I doubt is even real. Which makes me even more confused. And it really sucks.

Time. I just need some time.

It Was What It Was

Τις μέρες που σε σημαδεύουν -for better or for worse- somehow τις θυμάσαι από κάτι άσχετο που έγινε στη μέρα. Well, κάτι άσχετο και μικρό, πριν γίνει εκείνο το μεγάλο πράγμα που θα χαράξει την ημερομηνία ανεξίτηλα στο μυαλό σου.

I cried that morning. Άνοιξα τα μάτια μου και ήδη έκλαιγα. Το βρήκα πολύ περίεργο, "bloody hormones" σκέφτηκα. Μέχρι την ώρα που σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο να πλύνω τα δόντια μου, they were gone.

Ο Ταύρος, όντας Ταύρος, είχε γενέθλια αυτές τις μέρες. Του είχα πάρει ένα πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό δώρο, first edition copy of a book he loves -which was close to impossible to find, αλλά τα κατάφερα- και μια custom made κάρτα. Φτιαγμένη στο χέρι, με πολύ λεπτομέρεια και ακόμα περισσότερη αγάπη.

I wanted to surprise him.

Guess who got surprised.

Παρκάρω έξω από την πολυκατοικία του, ίσα που προλαβαίνω να τραβήξω το χειρόφρενο και τον βλέπω να βγαίνει. Με κάποια. Αγκαλιά. Body language that cannot be misinterpreted. Αυτό το "Δεν είναι αυτό που νομίζεις" είναι πάντα αυτό που νομίζεις και κάτι παραπάνω.

Δεν με είδε. Αλλά εγώ τα είδα όλα. My blood ran cold. Έτρεξε μόνο ένα δάκρυ, από το δεξί μου μάτι. A big fat tear that ran all the way down my face. Αλλά αυτό ήταν. Μόνο.

Είχα χρόνια να νιώσω τόσο σκάρτη. Χρόνια να νιώσω τόσο κορόιδο, τόσο χώμα, τόσο μικρή. Ένιωσα τόσο ηλίθια. Τα έβαλα μαζί μου. That the one time, after so many years, I let my guard down, I let someone in and he fucks me over.

This person came in my house, looked me in the eye, and lied to me? He was with me and had another at the same time? Or was I the little dirty secret? How sick is he? We've known each other for years, how could he be so heartless? How could he do this to me? How could he lie? Why did he lie?

Το άξιζα αυτό? Έκανα κάτι, του έκανα κάτι που να το άξιζα αυτό? Δεν είπε κάτι, δεν είπε τίποτα, τίποτα που να μπορούσε να άφηνε κάποιο υπονοούμενο, κάτι που να μου βάλει ψύλλους στα αυτιά. How could I be so foolish? How could he do this to me?

I'm so emotionally exhausted, I cannot even cry. My tears, they ran out. Years ago. I've given so many pieces of myself over the years, it's amazing how I'm still here.

Τον αποφεύγω. Του είπα ότι θα λείπω εκτός πόλης το weekend. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Δεν θέλω να τον αντιμετωπίσω ακόμα. Είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν είμαι καν θυμωμένη. Ούτε λυπημένη. Τίποτα. Δεν νιώθω τίποτα. Πήρα τον κολλητό μου και ήρθε από το σπίτι και έγινα λιώμα από τα cocktails. Ah! The amazing feeling of numbness! The unbelievable relief of disconnect from reality!

Κοιτάω το δώρο του, την κάρτα του, και νιώθω τόσο ηλίθια. Maybe I'm not made for love. Maybe it's not for me. Δε μου βγαίνει. Μου αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. And a hole in my heart. Ίσως πρέπει να γίνω κωλόπαιδο, να λέω ψέματα, να βγαίνω με 100 ταυτόχρονα και να μην με ενδιαφέρει κανένας τους.

*sigh*

I don't know. Θα την βρω την άκρη. Someday. Somehow. Hopefully.

That's so 90s

Σας έτυχε ποτέ, ενώ είστε καλά καλούλικα (λέμε τώρα) εν έτη 2013, στο σήμερα, για μια στιγμή, τόσο δα στιγμούλα, να νιώσετε ότι είστε σε μια παλιότερη εποχή? Λες και διακτινίζεσαι στο παρελθόν. Λες και παίζει παιχνίδια το μυαλό σου, γιατί για εκείνη ακριβώς την στιγμή, εκείνη την δα στιγμούλα, πραγματικά νιώθει το μυαλό σου και πιστεύει ότι είναι στο 'τότε'.

It's so weird! It feels so real κι αυτό είναι που το κάνει τόσο weird.

Just for a moment, a split second, πήγα πίσω. Και λέω second γιατί τόσο σου παίρνει να καταλάβεις ότι αυτό δεν είναι δυνατόν, ότι το τώρα είναι 2013 κι όχι 2000, 1995 ή 1990. Αλλά για μια στιγμή, είναι το πιο αληθινό feeling που έχεις νιώσει.

Νιώθεις συναισθήματα που ένιωθες τότε, σκέψεις που έκανες τότε είναι στο προσκήνιο. For a split second, you are actually there.

Boy I missed the 90s.