If a writer falls in love with you, you can never die.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ενηλικίωση

Έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή που ενηλικιώνεσαι.

Όχι απαραίτητα στα 18.

Όχι απαραίτητα άμα αποφοιτήσεις από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο.

Ούτε καν όταν παντρευτείς ή κάνεις δικό σου παιδί.

Σίγουρα για τον καθένα μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό, να το αντιλαμβάνεται αλλιώς.

Μέχρι τώρα θεωρούσα ότι ενηλικιώθηκα όταν απέκτησα το πρώτο μου σπίτι.

Τελικά, σήμερα ενηλικιώθηκα.

Όταν κατάφερα να κοιτάξω τον πατέρα μου στα μάτια, αυτή τη μορφή που από μικρή μου έβγαζε ένα authority που αδυνατούσα να αντικρούσω and stand up to.

Για κάτι τόσο μικρό και χαζό, ένιωθα να δημιουργείται ένα γνωστό ταλαίπωρο pattern, που το βίωσα χρόνια. Αλλά, σήμερα, τον κοίταξα στα μάτια και με πολλή αγάπη και κυρίως, μια εσωτερική ηρεμία και δύναμη, του είπα "You don't talk to me like that in my house".

Έφυγε.

Πιο μπερδεμένος παρά θυμωμένος.

Σήμερα νομίζω κατάλαβε ότι έχασε το κοριτσάκι του.

Απλώς ακόμα δεν κατάλαβε ότι τώρα έχει μια γυναίκα he's proud of.

Και συνειδητοποιήσα κι εγώ ότι άλλαξα και ίσως τελικά να ενηλικιώθηκα.

Εκεί την βρίσκεις την ζωή, στα απλά.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Sunday Night Note To Self


Out of focus.

Think.

Long and hard.

Regain objective.

Focus.

Go get 'em.


Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Something's Gotta Give



Sometimes, the best are saved for last.

Sometimes the best are just a moment.

And you owe it to yourself to indulge and treasure it.

Be present with it.

Feel it.

Be brave to face it.

'Something's gotta give' I kept thinking to myself.

The last weekend of the summer was just that.

I looked up at the starry night, winked and felt thankful and content.

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Gone Baby Gone

I stay there for a while. I like it here. I actually close my eyes and feel -for the first time in a really long time- at peace.

I love the roof.

So I sit of the sill and I blow my cigarette smoke towards the waning moon creating little clouds around it.

Makes it more dramatic I guess.

I remember all the nights we spent up here. Literally, and with you simply crystallizing from my thoughts and yet, it's probably the first time I don't want you here.

An unfamiliar time.

I feel better on my own tonight.

I feel disconnected.

From you. Us. The world.

It's another sleepless night, and I can't put my finger on what's keeping me up again.

My finger isn't that big afterall.

So I enjoy my cigarette on the roof in complete mental silence.

And. It. Is. Awesome.

I throw my cigarette butt down the busy street below and jump off the sill and back to safety.

Next thing I know, I'm in my kitchen, burning old diaries in Pyrex bowls in my underwear, doors and windows wide open to get the smoke out, while sipping white wine and listening to my Ray Charles record until everything is gone, burnt to ashes.

It's actually funny when you think of it.

I think I actually have a little chuckle with myself.

Imagine the neighbors call the fire department and they barge in my house with their hoses and helmets only to find me having a little "clearout".

But not, it's funny really.

It's so you. So us.

Graspless.

How that pile of pages upon pages of emotions once felt, are nothing but a black stack of something, and once you try to grab it, let alone touch it, it falls apart into nothing.

I don't know how to handle myself on sleepless nights.

And thank God the neighbors are away.

But I think I'll sleep like a baby tonight.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Δια(πο)κοπές

Ναι, δεν αντιλέγω, πέρασα κι εγώ εκείνη τη φάση που μετράς αντίστροφα τις μέρες και τις ώρες που θα σταματήσεις να υπάρχεις μέσα στην τυπική συνηθισμένη ρουτίνα σου και θα κάτσεις να πνάσεις όσες μέρες μπορείς.

Ανυπομονούσα φοβερά φέτος για τις διακοπές.

Ένιωθα ότι είχα ανάγκη να ξεκουραστώ.

Και όταν επιτέλους φτάνουν, αντιλαμβάνεσαι πόσο διαφορετικά έχεις ανάγκη να τις βιώσεις.

Φέτος.

Με τα δεδομένα του τώρα και του σήμερα.

Ακόμα δεν κατάφερα να διαχωρίσω τον κυνισμό από την ωριμότητα but it really doesn't matter.

What matters is, your current situation, και να μπορείς να αποδεχτείς αυτό το current situation, όποιο κι αν είναι αυτό.

Μόλις έσβησα τις μηχανές και πέρασαν μια-δυο μέρες, μου βγήκε μια σωματική και πνευματική (μην σου πω και ψυχική) εξάντληση που ούτε καν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσα να βιώσω σε αυτή τη φάση και ηλικία.

What the fuck little fairy?!

Επομένως, ενώ άλλα ήθελα και νόμιζα ότι είχα ανάγκη για τις φετινές μου διακοπές, αυτό που κατάλαβα είναι ότι έχω ανάγκη να αποκοπώ: από τη ρουτίνα μου, το drama των άλλων, την κούραση και την πίεση.

Hell, να αποκοπώ και από το ίδιο μου το μυαλό, να ξεκουραστώ και να επιστρέψω στις υποχρεώσεις μου like the mean lean, bad-ass machine I am.

Αλλά μέσα από την κατά τα άλλα αποχαύνωση και απόλυτη χαλάρωση δεν-κάνω-τίποτα-άστε-με-όλοι-ήσυχη φάση που περνάω, έκανα και κάτι που, ούτε το είχα προγραματίσει αλλά και που ούτε μου είχα το θάρρος να το πραγματοποιήσω.

Ίσως μαζί με τα υπόλοιπα, πρέπει να αποκοπώ και από κάποιους φόβους μου.

Χμ...

Ίσως.

Right now, I'm too tired to even fight against it.

Καλές διακοπές guys and gals!


Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Under The Influence

Δεν ξέρω πως.

Δεν ξέρω πότε.

Δεν ξέρω καν πώς μου ήρθε απόψε.

Αλλά.

Και πάρε το σαν απειλή*.

Μια μέρα, εντελώς σκνίπα, θα σ'το τραγουδήσω αυτό στο αυτί (ή και σε karaoke για να γίνουμε εντελώς ρόμπα δεν έχει σημασία).

Απλά γιατί έτσι.

Γιατί κάτι έχει η νύχτα σήμερα.

Και μου'ρθε.



*Απειλή, γιατί Adele σίγουρα δεν με λες.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Το Κείμενο Είναι Αποκύημα Φαντασίας.

Δε θέλουμε να μας ακούσει κάποιος ή να μας καταλάβει. Θέλουμε να έχουμε δίκιο. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να έχουμε δίκιο παρά να βρούμε τους κατάλληλους κώδικες επικοινωνίας με αυτούς που κατά τα άλλα αγαπάμε.

Γιατί θέλουμε να μας αγαπάνε μεν, το απαιτούμε κιόλας, αλλά κι εμείς δεν αγαπάμε τόσο γενναιόδωρα τελικά.

Γιατί εμείς έτσι είμαστε, και ο άλλος οφείλει να το καταλάβει και να κόψει το λαιμό του να αλλάξει αυτός.

Λέμε συγνώμες πεταχτές, σαν αυτά τα αεράτα φιλιά που ρίχνεις με αυτούς που δεν συμπαθείς ιδιαίτερα όταν βρεθείτε κάπου τυχαία με κόσμο. Και μετά μουρμουράμε σε φίλους, γνωστούς ή και μόνοι μας για το πόσο μαλακισμένα καταντήσαμε να είμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Ότι χάσαμε τις αξίες. Την ουσία.

Κι όλα αυτά, ενώ κουνάμε το δάκτυλο και τα χέρια στα μούτρα του άλλου σαν πέρδικα σε οίστρο, χωρίς να αναρωτηθούμε κατά πόσο ίσως, ίσως λέω, κάπου να αδικούμε κι εμείς τους άλλους.

Επειδή όλοι περάσαμε δύσκολα και προδοθήκαμε και πικραθήκαμε και πληγωθήκαμε, άρα αποφοιτήσαμε από το σχολείο της ζωής και δεν έχουμε να μάθουμε τίποτε άλλο, κλείσαμε. Επομένως ο άλλος φταίει που ακόμα δεν έμαθε και δεν κατάλαβε το μεγαλείο της μαλακίας που μας έδειρε και δέρνει.

Ο άλλος οφείλει να καταλάβει ποιοι είμαστε, να καταλάβει τι σκεφτόμαστε και τι αισθανόμαστε γιατί κατά τα άλλα, είμαστε ανοιχτά βιβλία και hello, αφού ξέρεις με!

Αλλά by the way, οι επικοινωνιακές μας δεξιότητες παραμένουν σε μορφή νεάντερταλ γιατί φωνάζουμε, μουγκρίζουμε και κατεβάζουμε μούτρα, κι ενώ παίζει να μιλάμε τουλάχιστον 2 γλώσσες, αδυνατούμε να εκφραστούμε ξεκάθαρα με λέξεις σε σωστή σειρά και νορμάλ ντεσιμπέλ.

Κι αναρωτιόμαστε βραδιάτικα πώς κατάντησε έτσι ο κόσμος και γιατί κανείς δεν μας καταλαβαίνει.