If a writer falls in love with you, you can never die.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Ένα κερί.


Απορώ, πραγματικά σας το λέω απορώ, πώς γίνεται ένα τόσο μικρό μέρος, να χωράει τόση ξεφτίλα, διαφθορά και ανωμαλία.

Ένα κράτος που αποδίδει προεδρική χάρη σε παιδεραστή, όπου η εκκκλησία κάνει κουμάντο και είναι υπεράνω του νόμου, με ένα τόσο βρώμικο πολιτικό σύστημα που ούτε κατσαρίδα δεν θα έμπαινε, απορώ πραγματικά γιατί μου κάνουν εντύπωση τα όσα ακούμε πλέον.

Τι εννοείς είναι 'παιδιά' όσοι έκλεψαν, παγίδευσαν σε σακούλες για ένα βράδυ ζώα, με σκοπό να τα πετάξουν από τα μπαλκόνια του σχολείου? Τι 'έθιμο' τάχα? Αρρώστησα όταν το είδα. Και στο δικό μου μυαλό, φαντάζει ηλίθιο το ότι συζητάμε - χτυπώντας το στήθος μας και διαρρηγνύοντας τα ιμάτια μας εννοείται - για τους πίνακες κάποιου καθηγητή ότι μας προσβάλλει το ήθος και την αισθητική, ενώ έχουμε μουντζώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και κοινή λογική εδώ και χρόνια!

Φτάνει πια με την κάθε κομπλεξική νοοτροπία. Ό,τι μας θίγει το θεαθήναι το καίμε στο πυρ το εξώτερον ενώ τελικά είναι ο καθρέφτης που μας δείχνει τι ακριβώς είμαστε. Και δεν το αντέχουμε. 

Δεν θέλω αυτά τα 'παιδιά' να φάνε πρόστιμο. Ούτε να πάνε φυλακή. Βάλτε τους παραδειγματικά, να κάνουν κοινωνική εργασία. Σε φιλοζωικές οργανώσεις ας πούμε. Να κάνουν κάτι με ουσία και σκοπό, να τους γίνει μάθημα. Να τους ξυπνήσει μέσα τους κάτι, κάτι ουσιαστικό.

Ενσυναίσθηση. Ας τη βάλουμε επιτέλους στη ζωή μας. Στα σχολεία μας. Στην νοοτροπία μας. Στην πολιτική και την νομοθεσία μας. 

Αρρώστησα με όσα είδα. Δεν θέλω να συνυπάρχω με αυτά εδώ. 

Να ανάψω ένα κερί? 

Μα με τα χάλια μας, θα ντραπεί πρώτα αυτό και θα σβήσει.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Είμαι Εκείνη η Περίεργη

Είμαι εκείνη η περίεργη που φοράει μάσκα στους 40 βαθμούς. Ναι, είναι uncomfortable, ναι νιώθω λίγο ούφο, αλλά έχουμε π α ν δ η μ ί α  and I'm not taking my chances.

Όχι μόνο για μένα, πάντα σκέφτομαι τους δικούς μου. Ειδικά τους γονείς μου. Καλώς ή κακώς στο πλαίσιο της δουλειάς μου συναντώ κόσμο, πώς θα ένιωθα αν -άθελα μου και χωρίς να το ξέρω- μεταδώσω κάτι στους γονείς μου που και λόγω ηλικίας είναι πιο ευπαθείς? 

Ναι, είμαι εκείνη η περίεργη που φοράει μάσκα στο φούρνο και το σουπερμάρκετ.

Ναι, η περίεργη που σε κοιτά περίεργα όταν στην ουρά κολλάς πάνω μου λες και δεν υπάρχει αύριο.

Είμαι εκείνη η περίεργη που σου προσφέρει αντισηπτικό για να χέρια, όχι γιατί είσαι βρώμικος αλλά γιατί με τις συνθήκες που έχουμε και βιώνουμε it's the nice and considerate thing to do.

Απολογούμαι που δεν σου πιάνω το χέρι για χειραψία, είμαι σίγουρη όμως ότι διαβάζεις τις ειδήσεις. Θα κάνω πλάκα όμως και θα γελάσουμε όταν σου προσφέρω τον αγκώνα μου ή το πέλμα μου. 

Δεν είμαι διατεθημένη να πάρω οποιοδήποτε ρίσκο, απλώς για να μην κατεβάσει τα μούτρα του κάποιος. 

"Γιατί, έσhιες τίποτε κορωνοϊό?" ρωτάνε τόσο αυθάδικα. 

Κι αν έχω? Θέλεις ακόμα να είσαι μέσα στα μούτρα μου να μου μιλάς? Και χωρίς μάσκα?

Would you take the chance?

Επομένως, ναι, ας είμαι εκείνη η περίεργη αρκεί να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και κυρίως, τους δικούς μου καλά.



Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

This Funny Little Thursday

Πώς ξέρεις αν μια απόφαση που πήρες ήταν η σωστή?

Ή αν ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιχειρήσεις κάτι?

Κι ενώ πιστεύω πως ό,τι δίνεις παίρνεις σε αυτή τη ζωή, κάποτε σκέφτομαι -με τα όσα βλέπω να γίνονται γύρω μας- ότι είναι τελικά χάος το σύμπαν και δεν υπάρχει καμία λογική συνοχή ή εξήγηση για πολλά.

Guarantee? Δεν υπάρχει. Εκτός κι αν αγοράζεις ψυγείο.

Άρα?

You take a leap of faith.

Κοιτάς τον ουρανό, κλείνεις το μάτι, βάζεις ένα ποτήρι κρασί κι αυτό στο repeat.


Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Άνοιξη


Πόσο όμορφες οι τελευταίες ημέρες..! Κάπου ανάμεσα στο lockdown και τον ιό μας βρήκε η άνοιξη. Τόσο όμορφη αυτή η εποχή.

Να πω την αμαρτία μου  α π ό λ α υ σ α  το lockdown. Πραγματικά βρήκα την ηρεμία μου. Ηρέμησε η μούρη μου, κοιμάμαι τόσο ήσυχα.

Μέσα σε όλα αυτά συνειδητοποίησα πολλά πράγματα. Μοναδικό δώρο ο χρόνος.. Κι ας λένε ότι time is money. Μαλακίες.... Time is precious.

Κυρίως όμως συνειδητοποίησα ότι I am exactly where I want to be at this given moment. Και είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.

Δεν ξέρω τι μας περιμένει, τι μας ξημερώνει, πώς θα είναι το καλοκαίρι και πως θα διαμορφωθεί η νέα κανονικότητα μας, αλλά right here, right now, με το απογευματινό φως και τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές, είμαι καλά και χαρούμενη.

Αλοίμονο σε αυτόν που θα επιχειρήσει να ταράξει το νεοσύστατο μου inner zen.

Υ.Γ. Τα blues ακούγονται εξίσου απολαυστικά κι όταν είσαι καλά


Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

Stay Home Stay Safe Day 4

Δεν υποβαθμίζω την σοβαρότητα της όλης κατάστασης. Γιατί τα πράγματα είναι σοβαρά. Και είμαι σίγουρη ότι μάλλον έχετε εντοπίσει ήδη τις δυσκολίες που έχει αυτό το "stay home". Όπως κι εγώ.

Αλλά είμαι αισιόδοξη από την φύση μου επομένως επιλέγω να φοκάρω στα θετικά.

* Δουλεύω από το σπίτι και ήδη έχω κερδίσει 45 λεπτά ύπνου. Καθημερινά.

* Έχω χρόνο να βάλω πλυντήριο πριν αδειάσουν οι ντουλάπες.

* BRA-LESS DAYS!!!!

* Αποφεύγεις με προεδρικό διάταγμα όσους δεν γουστάρεις να βλέπεις.

* It took a virus αλλά επιτέλους οι Κυπραίοι έμαθαν και τηρούν το personal space.

* More time with my cats.

* Και έχω χρόνο να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να νιώσω.



Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

It Mattered.


Λίγα πράγματα με πληγώνουν τόσο βαθιά όσο να βλέπω ζώα να υποφέρουν.

Δεν θυμάμαι να έχω πάει κάπου στο εξωτερικό και να δω πεθαμένο ζώο στο δρόμο. Οι δικοί μας δρόμοι είναι γεμάτοι κουφάρια.

Και στα πάρκα, καταφύγια, Facebook, βουνά, τρανές αποδείξεις εγκατάλειψης.

Ουφ, δυσανασχετώ και μόνο που το γράφω, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα μας.

Πιστεύω ότι ένα κράτος χαρακτηρίζεται κυρίως από το τι κάνει ή προσφέρει στους λιγότερο τυχερούς και από το πώς συμπεριφέρεται στα ζώα. Δυστυχώς στην πλειοψηφία, το κράτος είναι αντανάκλαση των πολιτών του. Ή μήπως το ανάποδο?

Ξέρω, είναι αφελής σκέψη αλλά θα ήθελα αν μπορούσα να σώσω όλα τα ζώα.

Πονώ να το βλέπω πατημένο στο δρόμο.

Και πες πάει αυτό, τέλειωσε.

Πονώ να βλέπω ζώα που τα έχουν εγκαταλείψει. Δηλαδή, του είχες δώσει ένα σπίτι, μια οικογένεια, με τι καρδιά το αφήνεις μετά μόνο του όπου να'ναι και ξεμπέρδεψες? What the fuck is wrong with you ας πούμε?

Τι έλλειψη κουλτούρας δέρνει αυτόν τον τόπο?

Τον κύριο από τον Δήμο τον έχω στο speed dial πια. Δεν το κάνει η καρδιά μου να το αφήσω εκεί μες τη μέση του δρόμου. Το πιάνω για να το βάλω στην άκρη του δρόμου, προσεχτικά, ναι ξέρω, δεν πονάει, είναι νεκρό, αλλά οφείλω, έστω και τώρα, να του δείξω λίγο σεβασμό. Cause it mattered. Cause it existed για όσο and it mattered.

Έρχομαι σπίτι και πιάνω τα μικρά μου σφιχτή αγκαλιά, τόσο που τα εκνευρίζω, και κλείνω τα μάτια μου θέλοντας να κρατήσω έξω την ασχήμια και τους heartless μαλάκες που δεν σέβονται τα ζώα.

Ας μην τα αγαπάς. Οφείλεις όμως να τα σέβεσαι.


Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2019

Μικροανασκόπηση 2019

Εδώ είχαμε μείνει σωστά?


Από την αρχή του χρόνου ένιωθα διαφορετικά, ότι λες και κάτι ωραίο ήταν στη γωνία και με περίμενε. Ήξερα ότι το σύμπαν ήταν με το μέρος μου: είχα βρει εξάλλου το φλουρί της βασιλόπιτας!


Εξοπλισμένη με την κοσμική χρυσόσκονη του φλουριού το οποίο με επέλεξε, είπα στον εαυτό μου ότι χρειάζομαι τώρα λίγη τύχη και λίγη πίστη. Κοίταξα τον ουρανό και έδωσα στον εαυτό μου μια υπόσχεση.


(But not in such a scary way)

Σκέφτηκα ότι αν αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και βλέπω τα πράγματα, και κατ'επέκταση πως αντιδρώ στα πράγματα, ίσως τα πράγματα αρχίσουν να αλλάζουν.

And it worked.


Ήταν αναμφίβολα χρονιά επίτευξης αρκετών στόχων, πολλής δουλειάς κι ακόμα περισσότερης κούρασης, αλλά έχω χρόνια να νιώσω τόσο ευτυχισμένη, ήρεμη και πλήρης.



Η κοινωνική μου ζωή όμως αναγκαστικά επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό. Κάποτε ένιωθα -και νιώθω ακόμα- ενοχές ότι είμαι κακή φίλη, κακή αδερφή, κακή κόρη, κακή σύντροφος.

"Better time management" είναι σίγουρα το resolution μου για το 2020.


Αλλά αν είμαι ταπεινά ευγνώμων για κάτι, είναι οι σχέσεις μου. Οι άνθρωποι που με περιβάλλουν με νοιάζονται πραγματικά, με κατανοούν, με αγαπάνε. Και το απέδειξαν φέτος ειδικά με πολλούς τρόπους. Θέλω να είμαι κι εγώ αντάξια της αγάπης τους.


Κι ενώ υπάρχω μέσα σε δεκατετράωρα δουλειάς, ταυτόχρονα οργανώνω και το γάμο μου, ανάμεσα σε lunch breaks και μεταμεσονύχτια emails. Δεν είχα την πολυτέλεια του χρόνου να γίνω picky και μαλακίες, I was to the point, let's get this done kind of a bride.

And it worked, just fine.


Δεν μπορώ όμως να πιστωθώ τίποτα, γιατί αν δεν ήταν ο ψηλός μου, αυτός ο υπέροχος άνδρας, σίγουρα θα λείπανε πολλά χρώματα από την παλέτα της χρονιάς.

Και της ζωής μου.


Φεύγει λοιπόν το 2019, μια χρονιά που μου φέρθηκε πολύ γενναιόδωρα και μου πρόσφερε πολλή χαρά. Μια χρονιά που νιώθω ότι με ξαναβρήκα, εμένα έτσι όπως με θυμόμουνα κάποτε, with an open heart, πάντα αισιόδοξη, με λιγότερες φοβίες, τολμηρή και θαραλλέα.


Εύχομαι το 2020 να σας κάνει τα όνειρα πραγματικότητα, τις χαρές μεγάλες και ζωηρές, να είστε καλοί με τους εαυτούς σας αλλά και με τους άλλους. Από κει ξεκινάνε όλα. Μέσα στην αγάπη και την καλοσύνη. Να βρίσκετε πάντα κάτι μέσα στην μέρα σας που να σας δίνει χαρά κι ευγνωμοσύνη.

Φυσικά θα πιω στην υγειά σας...


...εύχομαι ο δρόμος της ζωής να σας στέλνει πάντα τον κατάλληλο συνοδοιπόρο...


...και ανθρώπους τρελούς και μοναδικούς που μοιράζονται τη χαρά σας λες και είναι δική τους...


...and may 2020 be like


Καλή χρονιά!