If a writer falls in love with you, you can never die.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Something's Gotta Give



Sometimes, the best are saved for last.

Sometimes the best are just a moment.

And you owe it to yourself to indulge and treasure it.

Be present with it.

Feel it.

Be brave to face it.

'Something's gotta give' I kept thinking to myself.

The last weekend of the summer was just that.

I looked up at the starry night, winked and felt thankful and content.

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Gone Baby Gone

I stay there for a while. I like it here. I actually close my eyes and feel -for the first time in a really long time- at peace.

I love the roof.

So I sit of the sill and I blow my cigarette smoke towards the waning moon creating little clouds around it.

Makes it more dramatic I guess.

I remember all the nights we spent up here. Literally, and with you simply crystallizing from my thoughts and yet, it's probably the first time I don't want you here.

An unfamiliar time.

I feel better on my own tonight.

I feel disconnected.

From you. Us. The world.

It's another sleepless night, and I can't put my finger on what's keeping me up again.

My finger isn't that big afterall.

So I enjoy my cigarette on the roof in complete mental silence.

And. It. Is. Awesome.

I throw my cigarette butt down the busy street below and jump off the sill and back to safety.

Next thing I know, I'm in my kitchen, burning old diaries in Pyrex bowls in my underwear, doors and windows wide open to get the smoke out, while sipping white wine and listening to my Ray Charles record until everything is gone, burnt to ashes.

It's actually funny when you think of it.

I think I actually have a little chuckle with myself.

Imagine the neighbors call the fire department and they barge in my house with their hoses and helmets only to find me having a little "clearout".

But not, it's funny really.

It's so you. So us.

Graspless.

How that pile of pages upon pages of emotions once felt, are nothing but a black stack of something, and once you try to grab it, let alone touch it, it falls apart into nothing.

I don't know how to handle myself on sleepless nights.

And thank God the neighbors are away.

But I think I'll sleep like a baby tonight.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Δια(πο)κοπές

Ναι, δεν αντιλέγω, πέρασα κι εγώ εκείνη τη φάση που μετράς αντίστροφα τις μέρες και τις ώρες που θα σταματήσεις να υπάρχεις μέσα στην τυπική συνηθισμένη ρουτίνα σου και θα κάτσεις να πνάσεις όσες μέρες μπορείς.

Ανυπομονούσα φοβερά φέτος για τις διακοπές.

Ένιωθα ότι είχα ανάγκη να ξεκουραστώ.

Και όταν επιτέλους φτάνουν, αντιλαμβάνεσαι πόσο διαφορετικά έχεις ανάγκη να τις βιώσεις.

Φέτος.

Με τα δεδομένα του τώρα και του σήμερα.

Ακόμα δεν κατάφερα να διαχωρίσω τον κυνισμό από την ωριμότητα but it really doesn't matter.

What matters is, your current situation, και να μπορείς να αποδεχτείς αυτό το current situation, όποιο κι αν είναι αυτό.

Μόλις έσβησα τις μηχανές και πέρασαν μια-δυο μέρες, μου βγήκε μια σωματική και πνευματική (μην σου πω και ψυχική) εξάντληση που ούτε καν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσα να βιώσω σε αυτή τη φάση και ηλικία.

What the fuck little fairy?!

Επομένως, ενώ άλλα ήθελα και νόμιζα ότι είχα ανάγκη για τις φετινές μου διακοπές, αυτό που κατάλαβα είναι ότι έχω ανάγκη να αποκοπώ: από τη ρουτίνα μου, το drama των άλλων, την κούραση και την πίεση.

Hell, να αποκοπώ και από το ίδιο μου το μυαλό, να ξεκουραστώ και να επιστρέψω στις υποχρεώσεις μου like the mean lean, bad-ass machine I am.

Αλλά μέσα από την κατά τα άλλα αποχαύνωση και απόλυτη χαλάρωση δεν-κάνω-τίποτα-άστε-με-όλοι-ήσυχη φάση που περνάω, έκανα και κάτι που, ούτε το είχα προγραματίσει αλλά και που ούτε μου είχα το θάρρος να το πραγματοποιήσω.

Ίσως μαζί με τα υπόλοιπα, πρέπει να αποκοπώ και από κάποιους φόβους μου.

Χμ...

Ίσως.

Right now, I'm too tired to even fight against it.

Καλές διακοπές guys and gals!


Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Under The Influence

Δεν ξέρω πως.

Δεν ξέρω πότε.

Δεν ξέρω καν πώς μου ήρθε απόψε.

Αλλά.

Και πάρε το σαν απειλή*.

Μια μέρα, εντελώς σκνίπα, θα σ'το τραγουδήσω αυτό στο αυτί (ή και σε karaoke για να γίνουμε εντελώς ρόμπα δεν έχει σημασία).

Απλά γιατί έτσι.

Γιατί κάτι έχει η νύχτα σήμερα.

Και μου'ρθε.



*Απειλή, γιατί Adele σίγουρα δεν με λες.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Το Κείμενο Είναι Αποκύημα Φαντασίας.

Δε θέλουμε να μας ακούσει κάποιος ή να μας καταλάβει. Θέλουμε να έχουμε δίκιο. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να έχουμε δίκιο παρά να βρούμε τους κατάλληλους κώδικες επικοινωνίας με αυτούς που κατά τα άλλα αγαπάμε.

Γιατί θέλουμε να μας αγαπάνε μεν, το απαιτούμε κιόλας, αλλά κι εμείς δεν αγαπάμε τόσο γενναιόδωρα τελικά.

Γιατί εμείς έτσι είμαστε, και ο άλλος οφείλει να το καταλάβει και να κόψει το λαιμό του να αλλάξει αυτός.

Λέμε συγνώμες πεταχτές, σαν αυτά τα αεράτα φιλιά που ρίχνεις με αυτούς που δεν συμπαθείς ιδιαίτερα όταν βρεθείτε κάπου τυχαία με κόσμο. Και μετά μουρμουράμε σε φίλους, γνωστούς ή και μόνοι μας για το πόσο μαλακισμένα καταντήσαμε να είμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Ότι χάσαμε τις αξίες. Την ουσία.

Κι όλα αυτά, ενώ κουνάμε το δάκτυλο και τα χέρια στα μούτρα του άλλου σαν πέρδικα σε οίστρο, χωρίς να αναρωτηθούμε κατά πόσο ίσως, ίσως λέω, κάπου να αδικούμε κι εμείς τους άλλους.

Επειδή όλοι περάσαμε δύσκολα και προδοθήκαμε και πικραθήκαμε και πληγωθήκαμε, άρα αποφοιτήσαμε από το σχολείο της ζωής και δεν έχουμε να μάθουμε τίποτε άλλο, κλείσαμε. Επομένως ο άλλος φταίει που ακόμα δεν έμαθε και δεν κατάλαβε το μεγαλείο της μαλακίας που μας έδειρε και δέρνει.

Ο άλλος οφείλει να καταλάβει ποιοι είμαστε, να καταλάβει τι σκεφτόμαστε και τι αισθανόμαστε γιατί κατά τα άλλα, είμαστε ανοιχτά βιβλία και hello, αφού ξέρεις με!

Αλλά by the way, οι επικοινωνιακές μας δεξιότητες παραμένουν σε μορφή νεάντερταλ γιατί φωνάζουμε, μουγκρίζουμε και κατεβάζουμε μούτρα, κι ενώ παίζει να μιλάμε τουλάχιστον 2 γλώσσες, αδυνατούμε να εκφραστούμε ξεκάθαρα με λέξεις σε σωστή σειρά και νορμάλ ντεσιμπέλ.

Κι αναρωτιόμαστε βραδιάτικα πώς κατάντησε έτσι ο κόσμος και γιατί κανείς δεν μας καταλαβαίνει.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Άκομψες Προσπάθειες Προσγείωσης

Πριν λίγο καιρό έμαθα για την ιστορία του John Wildey, του 77χρονου τότε κυρίου που αναγκάστηκε να προσγειώσει ένα μικρό αεροπλάνο όταν ο φίλος του πιλότος έπαθε ανακοπή την ώρα της πτήσης. (Αν θες, δες το ντοκυμαντέρ εδώ, έχει πολύ ενδιαφέρον)

Ο κύριος αυτός λοιπόν, βρέθηκε σε μια κατάσταση που ομολογουμένως δεν ήξερε πως να χειριστεί, οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του και τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όμορφα και ωραία.

Αλλά αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση -και σε εσάς αν δείτε το βίντεο- ήταν η απίστευτη ψυχραιμία του, και το πως διατήρησε το χιούμορ του μέσα στην κατά τα άλλα, τρομακτική του κατάσταση.

Ο ίδιος λέει ότι, ενώ ακούγεται ψύχραιμος με τον πύργο ελέγχου, όταν δεν ήταν σε επικοινωνία, ανασηκωνόταν στο κάθισμα του ουρλιάζοντας, απλώς για να του φύγει η ένταση.

Τον θυμήθηκα τον κύριο Wildey απόψε.

Ανασηκώθηκα κι εγώ και ούρλιαξα, σχεδόν έκλαψα από την ένταση που συσσωρεύω τελευταία, αλλά ξέρω ότι δεν με παίρνει να χάσω την ευρύτερη ψυχραιμία μου γιατί, πάει, το χάσαμε το παιχνίδι.

Τελευταία τα αντιμετωπίζω όλα με μια αφύσικη για μένα ψυχραιμία και αποστασιοποίηση και μάλλον απόψε χτύπησα όριο και αναγκαστικά έπρεπε να ξεθυμάνω κάπως.

Και το έκανα.

Και μετά πάλι καβούκι, μέσα, τέρας ψυχραιμίας και ηρεμίας.

Ο κύριος Wildey κατάφερε τελικά να προσγειώσει το αεροπλάνο του, χωρίς να πάθει ούτε γρατσουνιά.

Εγώ, δεν ξέρω.

Ακόμα κάνω άκομψες προσπάθειες προσγείωσης.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Το Μάθημα.


Αλήθεια το πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Ούτε μια κατάσταση ή μια συνάντηση, συγκυρία ή "σύμπτωση".

Πιστεύω πως όποιος άνθρωπος μπει στη ζωή μας, έχει να μας δείξει ή να μας διδάξει κάτι. Όπως κι εμείς σε αυτόν εξάλλου.

Με αυτό σαν κρατούμενο, έρχομαι στο επόμενο point μου: Πιστεύω ότι ερχόμαστε στη ζωή για να μάθουμε, να βελτιωθούμε, maybe even make this world a better place. Επομένως, πιστεύω ότι η ζωή μας βάζει συχνά διαγώνισμα, ή εξετάσεις αν θες: έχουμε μάθει αυτό που έπρεπε? Έχουμε κάνει άλματα, μικρά ή μεγάλα για να πάμε παρακάτω ή κοβόμαστε από το μάθημα μέχρι να μας δοθεί ξανά η ευκαιρία από τη ζωή να το δώσουμε και -hopefully- να το περάσουμε?

Αυτό το διάστημα λοιπόν, νιώθω ότι δίνω εξετάσεις. Σε διάφορους τομείς, αλλά το ποστ αυτό προκύπτει με αφορμή ένα θέμα συγκεκριμένο.

Βλέπω το pattern μου, βλέπω πως λειτουργεί η εξίσωση αλλά επειδή βρίσκομαι σε μια κατάσταση αποστασιοποίησης τελευταία, αισθάνομαι ότι χειρίζομαι λίγο πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Αλλά πάλι μέσα μου αναδύεται το θέμα μου που παλεύω καιρό να αντιμετωπίσω και να ξεπεράσω και υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι μπορεί και να με φάει. Και δε θέλω.

Φοβάμαι. Και δε θέλω.

Ανησυχώ, αγχώνομαι και σκέφτομαι. Και δε θέλω.

Κουράστηκα να δίνω συνέχεια το ίδιο μάθημα, κι ενώ έχω διαβάσει, έχω μελετήσει, μου προκύπτει ένα trick question και να τα κάνω θάλασσα.

Οφείλω να έχω περισσότερη πίστη σε μένα, ναι. Οφείλω να έχω και περισσότερη πίστη στη ζωή, στο Θεό, πίστη, απλή και απέριττη, πίστη.

Βαθιά ανάσα να ξεμπλοκάρει ο νους, οι θολές σκέψεις, και πίστη ότι ναι, μπορώ να περάσω το μάθημα.