If a writer falls in love with you, you can never die.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

The young and the (not) restless


Παλιά έγραφα πιο συχνά.

Σκέφτομαι γιατί δεν το κάνω πια. Γιατί δεν μου βγαίνει τόσο συχνά. Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: επειδή βαθιά μέσα μου, είμαι καλά. Ήρεμη.

Η ψυχή μου είναι ήρεμη.

Και νιώθω γειωμένη. Ότι τα συναισθήματα μου είναι "συγυρισμένα", δεν είμαι πια έρμαιο τους. Η εσωτερική αναπουμπούλα κόπασε κι έδωσε την θέση της σε κάτι πιο όμορφο, πιο υγιές, πιο ήρεμο.

Απορίες έχω πολλές ακόμα. Και σκέψεις, ανησυχίες ακόμα και φοβίες για το μέλλον.

Αλλά όχι πια αυτό το συνεχές σιχαμένο συναίσθημα του restlessness.

Ακόμα και στο ημερολόγιο μου, πολύ αραιά και που γράφω πια.

Και πέταξα όλα τα προηγούμενα.

Που ασφυκτιούσαν από άγχος, ανησυχίες και πόνο ετών.

Δεν είμαι πια αυτή.

And it felt liberating.

Και είναι ωραία.

Η μπαλκονόπορτα είναι ορθάνοιχτη.

Η γάτα κοιμάται στα πόδια μου.

Κρασάκι και τραγούδια που αγαπώ.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Φοούμαι.

Πριν μερικές βδομάδες είχα αρχίσει να γράφω ένα ποστ για το φόβο που ένιωθα νιώθω. Αλλά το παράτησα γιατί δεν ήθελα να ακουστώ απαισιόδοξη. Με το σημερινό όμως, πάλι κάτι μέσα στο κεφάλι μου, στην ψυχή μου, δεν με αφήνει να ηρεμήσω και με βαραίνει.

Φοούμαι.

Δεν του εμπιστεύομαι τους δικούς μας. Καθόλου. Ούτε τους μεν, ούτε τους δε. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά ούτε κέντρο, κανένα. Σχεδόν γελάνε πια μες τα μούτρα μας.

Σαν να κλείνει ένας κύκλος, δεν ξέρω, έχω μια ανησυχία στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Στο πλήρωμα του χρόνου, φάνηκαν όλοι ανεπαρκείς. Εφησυχαστήκαμε, παρά τα μεγάλα κατά καιρούς λόγια.

Και η Κύπρος μου φαίνεται παραμένει μια μικρή κορασίδα που χορεύει ανέμελα στο πέλαγος, και δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.

Και ποιος λύκος παραμονεύει.

Χόρεψε κορίτσι μου χόρεψε, εξάλλου ο λύκος που τόσο φοβάσαι είναι ήδη σπίτι σου.


Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

changes.


Παίζει να το είδατε κάπου να γυροφέρνει στο Facebook, μια εικόνα λέγοντας αυτό το καταθλιπτικό -αλλά και τόσο αληθινό- πως σε κάποια φάση όταν ήσουν μικρός, βρέθηκες με τους φίλους στο πάρκο και δεν ήξερες πως ήταν η τελευταία φορα.

Ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.

Αλλαγή. Αναπόφευκτη.

Κάποτε σημαίνει το τέλος μιας γλυκιάς υπέροχης εποχής.

Κάποτε όμως, σημαίνει και την αρχή μιας γλυκιάς υπέροχης εποχής.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να την αποδεχόμαστε και να είμαστε ευέλικτοι στις προσαρμογές μας.

Ήμασταν τρεις ψυχές σε αυτό το σπίτι και γίναμε πια τέσσερις. 12 ποδαράκια. Έχω αποδεχτεί ότι το πάτωμα δεν θα διατηρείται πια τόσο καθαρό όσο κάποτε.


Και ποιος να μου το έλεγε ότι θα χαιρόμουν τόσο πολύ άμα έχει ήλιο, όχι για να κάνω βόλτα, αλλά για να βάλω πλυντήριο και να στεγνώσει μέχρι το απόγευμα!

Μετά είναι κι άλλες αλλαγές, grown-up αλλαγές όπως τις λέω, που σου φαίνονταν κάποτε τόσο μακρινές, ξένες σχεδόν, γιατί "αυτά τα κάνουν οι μεγάλοι". Όπως να αναλαμβάνεις μια πιο σοβαρή θέση επαγγελματικά ή να προγραμματίζεις γάμο.


Υπάρχουν και οι αλλαγές που δεν τις βλέπεις, αυτές που γίνονται μέσα σου, πως αλλάζει το μυαλό, η ψυχή σου, πως μεγαλώνει η καρδιά σου, η κατανόηση σου, ακόμα και η υπομονή σου. Αλλαγές που τις βιώνεις στο πετσί σου, για να κάνεις τους γύρω σου καλύτερα. Και με αυτούς, να γίνεσαι κι εσύ καλύτερα.

Βέβαια, υπάρχει και η αλλαγή που σου κακοφαίνεται -αρχικά τουλάχιστον. Όταν ας πούμε το γραφείο γίνεται "smoke-free zone". Θα μου λείψει η γωνίτσα μου που φιλοξενούσε μέχρι τώρα αυτό το ήσυχο και μοναδικά δικό μου 5λεπτο.



Εσείς από αλλαγές, πώς πάτε?

Καλή βδομάδα!


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

sunshine.


Είχα πιεστεί το τελευταίο διάστημα με διάφορα.

Είχα απογοητευτεί με κάποια πράγματα επίσης.

Αλλά -το'χω παρατηρήσει- όταν είμαι στα κάτω μου, τσουπ, από το πουθενά (σχεδόν) κάτι γίνεται και αρχίζω να βρίσκω πάλι την αισιόδοξη ευθεία μου.

Ή απλώς ανακαλύπτω ξανά από την αρχή την ικανότητα μου to pick me up.

Όπως και να έχει, τελευταία όταν πάω για ύπνο, οι σκέψεις που κάνω πριν κοιμηθώ είναι οι ίδιες. Παλιά, με βασάνιζαν οι αϋπνίες, οι σκέψεις, ο ανήσυχος ύπνος. Πια, σκέφτομαι είμαι καλά, έχω την υγεία μου, ένα ταβάνι πάνω από το κεφάλι μου, φαϊ στο ψυγείο και ένα ζεστό κρεβάτι.

Παίρνω αγκαλιά τον ψηλό μου και ενώ είναι βράδυ κι όλα είναι σκοτεινά, it really feels like sunshine.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτης Σκέψεις


I need to start saving money vs you only live once.

I feel uninspired lately.

I hate not having control.

I should quit smoking vs I still enjoy it.

You're just having a bad day, cut yourself some slack.


Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Μικροανασκόπηση 2018

Λοιπόν, πού είχαμε μείνει?


Μπράβο, ναι, στην κορώνα.

Την κρατάμε και φέτος.

Που λες το 2018 με βρήκε να μισοκοιμάμαι σε ένα καναπέ σε ένα πάρτυ. Αλλά ουσιαστικά με βρήκε λίγο χαμένη...


...με συγκάτοικο..


..και άνεργη.


Totally uncharted territory. Αλλά είπα να δω τα θετικά σε αυτές τις αλλαγές που θεμιτά ή όχι ήταν πια η πραγματικότητα μου. Και το ενδιαφέρον είναι πως πάντα εκ των υστέρων μπορείς να δεις καθαρά και να καταλάβεις...


Ωστόσο, έκλεισα το μάτι στη ζωή...


... έβαλα κάτι να πιω...


....και είπα, για να δούμε πώς θα γίνει. Αποφάσισα να ασχοληθώ πρώτα με την προσωπική μου ζωή, να χωνέψω αυτήν την αλλαγή (βλέπε συγκατοίκηση) που πήγαινε καλά μέχρι που..


...νόμιζε ότι θα ήταν τόσο εύκολο να αδειάσω ντουλάπες.


Babe, the shoes stay. All of them. Επομένως πήραμε καινούργια ντουλάπα και είμαστε όλοι happy. 


Επομένως, ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με τα επαγγελματικά. Δεν γαμιέται λέω, ας τα δω αλλιώς...


...ας μην μπω σε κουτάκια κι ας δοκιμάσω άλλες διόδους εκτός από την μέχρι τώρα πεπατημένη μου...


(me, trying to overcome all obstacles)

Αλλά κάπως, τα κατάφερα. Και παρά τις δυσκολίες, και παρά τα losses, κυρίως οικονομικά, μπορώ να πω, kid you did good.


Κατά τα άλλα όμως μπορώ να πω πως το 2018 ήταν καλή χρονιά. Πολύ καλή χρονιά. Είχε περισσότερα γέλια και χαρές παρά δάκρυα..


...ήταν γεμάτη αγκαλιές...


...και τέτοιες αγκαλιές...


...είμαι καλά και φαίνεται..


...είμαι ή ρ ε μ η ψυχικά, συναισθηματικά, σωματικά...


...και ξέρω πού πατώ και κυρίως, με ποιους, που είναι εκεί thick and thin, no matter what.


Μέχρι το καλοκαίρι έχω μπει σε μια τροχιά επαγγελματικά με ωραίους ανθρώπους και εξίσου ωραίους επαγγελματίες...


...και τότε, μπαμ, ανατροπή, χάος, δεν ξέρω τι μου γίνεται πάλι γιατί...


Αυτά είναι.


Νιώθω πως ήταν το πιο σουρεάλ συναίσθημα που αισθάνθηκα. Δεν νομίζω να ξεχάσω εκείνη την μέρα. Ε με αυτό, οικογένεια, φίλοι και εμείς είμαστε κάπως έτσι...



... μέχρι που συνειδητοποιώ ότι με το "bling" όπως λέω το δακτυλίδι μου, έρχεται και γάμος...




Εγώ. Που ΠΟΤΕ δεν με φαντάστηκα έτσι...


And the shit that goes into a wedding! Το νυφικό, το venue, το φαγητό, εκκλησιές, λουλούδια και μαλακίες...


Μετά από ένα μίνι breakdown, και μια ωραία κουβέντα, αποφασίσαμε οι δυο μας σε κάτι δικό μας, που μας εκφράζει κι ας σπάει όλους τους κανόνες. Χεστήκαμε.


Στην εκπνοή του το 2018 με βρίσκει χαρούμενη και ευγνώμων...


...έχω λόγους να πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται στη δουλειά...


... και στα προσωπικά...


... και γιατί όχι, σε ότι επιθυμεί η ψυχή μας


Εύχομαι καλή χρονιά και υγεία σε όλους και πίνω σε αυτό...


...λεφτά γιατί όχι, είναι πάντα καλοδεχούμενα....


...αγκαλιάστε το καινούργιο...


... όσο τρομακτικό κι αν φαίνεται. Κι όταν νιώθετε στάσιμοι...


...να βρίσκετε τρόπους και λόγους μην τα παρατάτε...


...και κυρίως να μην είστε μόνοι σε αυτό.


Α ναι! And never forget what you're worth!!


Καλή χρονιά!

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

I Needed That

Είχα μια μικρή τριανταφυλλιά στη βεράντα. Μια γλάστρα με κίτρινα τριαντάφυλλα.

Από όλα τα φυτά μου, ήταν το αγαπημένο μου.

Και λέω ήταν, γιατί την είχε άχτι η γάτα μου.

Λίγο λίγο κάθε μέρα την έβλεπα να την πειράζει, να την ρίχνει, να την τρώει. Όσο και να της θύμωνα, αυτή ατού, εκεί, στην τριανταφυλλιά μου.

Ως που τελικά, μαράθηκε. Όσο και να την περιποιήθηκα, κλάδεψα, πότισα, φαίνεται πως η γάτα κέρδισε και έμεινα με τον καημό.

Το μόνο που είχε μείνει ήταν δύο ξερά καφέ κοτσάνια να βγαίνουν από το χώμα.

Επομένως το άφησα και είπα να φυτέψω κάτι άλλο όταν φύγει ο χειμώνας. Αυτό πριν 1,5 μήνα.

Τις προάλλες πήρα κάποια ευχάριστα νέα για κάτι που με απασχολούσε καιρό. Και χάρηκα πολύ, ένιωσα μια ανακούφιση και ας τολμήσω να πω, και μια αισιοδοξία.

And I shit you not, εκείνο το βράδυ που βγήκα στη βεράντα να μαζέψω την γάτα μου, βλέπω στην γλάστρα της τριανταφυλλιάς, ένα μικρό ολοπράσινο φύλλο. Πάνω στο -κατά τα άλλα- ξερό κοτσάνι, βγαίνει ένα νέο, καταπράσινο κοτσανάκι, με ένα όμορφο πράσινο φυλλαράκι.

Κι ας έχουμε Δεκέμβρη.

Κι ας έχω να ποτίσω εκείνη τη γλάστρα 1,5 μήνα.

Κοίταξα ψηλά τον ουρανό και σκέφτηκα "I needed that".