If a writer falls in love with you, you can never die.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Things That Make Me Go Argh!!!: Controversy



Ειλικρινά, όι αλήθκεια, ειλικρινά:

Είναι όντως τόσο βλαμμένοι και κακιασμένοι μερικοί ή απλώς προσπαθούν να βρουν την πιο... ας την πούμε 'πιασάρικη' ατάκα ή/και σχόλιο στο Facebook και λοιπά social media?

Διάβασα ένα άρθρο για έναν transgender άντρα που κυοφόρησε το παιδί του, και από κάτω, δεκάδες αρρωστημένα σχόλια.

Είδα και τον ντόρο που έγινε στο Facebook με το δημόσιο θηλασμό και είδαν τα μάτια μου αντιδράσεις και σχόλια εμετικά.

Και απορώ, αλήθκεια, είναι τόσο καταπιεσμένος ο κόσμος που έχει τόσο μεγαλή την ανάγκη να βγάλει χολή και κακία πίσω από μία οθόνη? Γιατί, δεν έχω κανένα πρόβλημα με κάποιον που έχει αντίθετη γνώμη με μένα. Αντιθέτως, λατρεύω τα debates. Αλλά οφείλει, όπως οφείλω κι εγώ, να μπορεί να επιχειρηματολογίσει την άποψη του και κυρίως, πάντα να δείχνει σεβασμό στον άλλο.

Αλλά τι να περιμένεις από μια κοινωνία που αποχαυνώνεται με ένα reality?

Γιατί να προσπαθήσεις να μπεις σε διάλογο με μία κοινωνία που επιμένει να κλείνει τα παντζούρια του μυαλού της? Που θεωρεί την εικόνα πιο ουσιαστική από το είναι.

Θα μου πεις, ίσως είναι controversial αυτά τα θέματα. Ίσως. Για μερικούς. Αλλά οι ίδιοι τύποι ανθρώπων, θεωρούν αναφαίρετο τους δικαίωμα να σχολιάζουν και να κρίνουν τη δική σου ζωή και τις επιλογές σου.

Μετά από πολλή εσωτερική δουλειά -η οποία συνεχίζεται, μην νομίζεις ότι είναι απλό, ούτε τα έχω κάνει figure out όλα- αποφάσισα συνειδητά ότι my life will be a drama free zone.

Επομένως, πια λέω πολύ πιο συχνά fuck that shit. Με τη διαφορά ότι πια, το εννοώ.

Και θα μου πεις, αλήθκεια Tinks, τι ασχολείσαι?

Και θα σου πω, έχεις απόλυτο δίκιο φίλε μου.

*hide notifications*

*unfriend*

*διάβασε τα άρθρα σου και ενημερώσου και ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ*

*go out there and live your life. your way. your rules. be happy*

*and fuck that shit*

Κι όταν περάσει το 20λεπτο που επιλέγεις να αφιερώσεις στο internet με τον πρωινό σου καφέ, go out, κάνε τη δουλειά σου, ζήσε όπως αγαπάς, δες αυτούς που αγαπάς, μπες στην κοσμάρα σου και άσε τους άλλους στην δικιά τους.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

I Just Wanna See You Dancing



I am scared.

I am under a lot of stress.

I have my doubts and yet I believe in my capabilities.

All these years have to lead me to this path.

I wanted this.

I know this won't be easy, but it's what I wanted.

And I'm finally face to face with this lovely opportunity.

So I tell myself to stiffen up, I'm a warrior, I can do this.

I can overcome my shitty fears and do it.

I wanna see me dancing this time.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Paris.

Αλλιώς την βιώνεις την ευτυχία στα 20, αλλιώς στα 25, αλλιώς στα 30.

Φαντάζομαι, αλλιώς και στα 40 και πάει λέγοντας.

Υποθέτω, η ευτυχία είναι καθαρά υποκειμενική, ανάλογα με τα θέλω και τις ανάγκες που έχεις μια δεδομένη φάση της ζωής σου.

Ναι, αν ήμουν τώρα πριν 5 χρόνια, αλλιώς θα το αισθανόμουνα αυτό.

Αλλά τώρα, right now, είναι ... διαφορετικό.

Πολύ γήινο.

Γειωμένο.

Ασφαλές.

Τόσο, που μου δίνει τη δύναμη να πετάξω χωρίς να φοβάμαι, χωρίς αυτήν την ασφυχτική ανασφάλεια να με καταπίνει.

Είναι τόσο διαφορετικό που μου είναι ξένο.

Και παράλληλα, τόσο επιθυμητό που μου είναι γνώριμο.

Και το οξύμωρο της κατάστασης με εκπλήσσει γιατί, εκεί που νιώθεις ότι τα έχεις δει όλα, τσουπ, σου έρχεται νέο επεισόδιο.

Και είναι... ενδιαφέρον... το λιγότερο που μπορώ να πω.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

The Question You're Afraid To Ask

Where were you?

That day, that first day, that day, years ago.

Where were you?

I was at work.

Yeah.. I figured that much.

It's more than two decades later and even though this thought has been on my mind for weeks, I had just this morning felt ready to utter the words to you.

Where were you that day?

Or maybe what I really needed to say was, why weren't you there?

I don't know, it just came to me, so organically this morning over coffee, I looked at you while you were talking about some family dinner menu and I just muttered "Where were you that day?"

"I was at work" you said.

Yeah...

"I wasn't supposed to work that day, I was supposed to take you, but I got called in at the last moment".

Yeah.

I understand.

"I wanted to be there that day".

Okay.

"You have no idea how awful I felt".

It's twenty something years later, I'm having a glass of wine in my house with the balcony doors open, it's way over midnight and it actually just hit me. And it finally made sense to me:

Why I'm always an asshole to those who are willingly and openly there, and why I crave the ones who are not.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Sunday Thoughts That Probably Won't Make Sense Until You're There


And yet, it always begins and ends with us.

You have to sort yourself out first.

Understand.

In order to heal.

Forgive. Others.

But don't forget to forgive yourself too.

And heal through that.

Accept.

What has come and gone, what has happened.

You are not your mistakes.

Love yourself.

Take care of yourself.

Listen to that person that lives in your body.

It takes time.

Accept the present situation.

Setbacks can be little blessings in disguise.

But don't lose sight of your goal.

Go where your heart desires.

Once you get on the right path, things start to fall into place.

But you gotta keep going.

Circulate.

If your blood doesn't circulate, you die.

So you gotta keep on moving.

Through the hard, the ugly and the good.

Be thankful.

And don't overthink it all.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

A Cigarette.

This one is for you.

I thought you loved me. I willingly believed everything that came out of your pretty little mouth because I trusted the goodness in you.

Even when I had finally learnt the truth, I chose to give you one last chance. And you stood in my house, looked me in the eye and you chose to lie.

Not to not hurt me. But to not hurt your ego. Your pristine spotless image.

"Get out" I said in the calmest voice. And it was the first time in four years, I didn't feel like crying.

This one's for you.

My friend. My lying snake friend. You took and took and sucked on for dear life until you found someone else you thought would be much more beneficial to you. Traded up.

Hope that works you the miracles you so crave for.

This one is for you.

For trusting me. Investing in me. And getting scared and blowing it all up. I wish you all the best. But then again, you had it and you let it go.

And that's on you.

Your new offer leaves me absolutely indifferent.

This one's for you.

Little fairy. Somehow, despite the chaos and devastation, you're still standing. Among the ruins and rubble, you made it out alive. Standing up.

And this one is for you.

Because when I wasn't even looking, you were there. When did you walk in? I didn't even expect you, I didn't even call out for help and yet, there you are.

Or were you always there?


It's been a very weird month. I promised myself on New Years to be fearless. I hate change, it scares me, I hate goodbyes and I can't stand the fact that sometimes the love between two people just ceases to exist.

Yeah, closing some doors is hard. But along with fearless, I promised myself to also be hopeful. So my last cigarette tonight will be at the open balcony door, looking up at the starry sky, knowing that loss is painful, but through it comes growth and hopefully, something better.


Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Κακά Τα Ψέματα, Από Αλήθειες Πώς Πάμε?

Αν θυμόμαστε ένα μάθημα από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο, είναι αναμφίβολα εκείνο που δεν περάσαμε.

Εκείνο το μάθημα που κοπήκαμε.

Εκείνο, που γαμηθήκαμε στο διάβασμα αλλά πάλι στην εξέταση κάτι, κάπως πήγε φοβερά λάθος.

Μπορεί να ήταν δύσκολο μάθημα, μπορεί η προετοιμασία μας να ήταν ανεπαρκής. Μπορεί κιόλας να μην το πήραμε τόσο σοβαρά όσο έπρεπε.

Και κόβεσαι. Και περιμένεις το επόμενο εξάμηνο για να το ξαναδώσεις.

Αλλά και η ζωή δεν τα κάνει κάτι τέτοια? Σου πετάει στη μούρη pop quiz τα οποία δεν περίμενες και μάλλον τα κάνεις θάλασσα. Τα μαθήματα γίνονται παθήματα και όταν έχεις πια τραβήξει το ζόρι, την ταλαιπωρία, τα κλάματα, την απογοήτευση και θεωρείς ότι το πάθημα έγινε -επιτέλους- μάθημα, σου ρίχνει ξανά pop quiz για να σε τεστάρει.

Είμαι ακριβώς σε αυτή τη φάση, 4 χρόνια μετά. Δεν το βλέπω ούτε αρνητικά ούτε μεμψιμοιρώ: αντιθέτως ζητώ άφεση αμαρτιών. Από μένα. Για τότε. Για την αδυναμία μου να περάσω το μάθημα. Για την ανικανότητα μου να το χειριστώ σωστά.

Για το θάρρος που δεν είχα, για τον αυτοσεβασμό μου που ξέχασα, για τις φοβίες που μου επέτρεψα να βάλουν φρένο σε όσα διακαώς ποθούσα αλλά πίστευα ότι δεν άξιζα.

Δεν ρίχνω το φταίξιμο αλλού, ήταν και είναι πάντα πιο εύκολο, αλλά έχω μάθει πια ότι είμαι φτιαγμένη από σκληρότερη ύλη, πιο ανθεκτική, πιο αυθεντική και αρνούμαι να μικραίνω γιατί είναι πιο εύκολο. Δεν είμαι εγώ αυτή.

Μου υποσχέθηκα πριν κάποιο καιρό ότι θα γίνω η γυναίκα για την οποία θα είμαι περήφανη. Και μου το χρωστώ, το οφείλω στον εαυτό μου κυρίως να κρατήσω αυτήν την υπόσχεση.

Επομένως, με κοιτάω στα μάτια και μου λέω αλήθειες. Ναι, σε πλήγωσαν, ναι σε πρόδωσαν, αλλά φταίω. Το επέτρεψα. Αγνόησα τα σημάδια, δεν στάθηκα στο ύψος μου όταν έπρεπε, επέτρεψα να γίνω δέκτης συμπεριφορών απαράδεχτων. Γιατί αγαπούσα. Γιατί νοιαζόμουν. Γιατί I'm a good person. Ναι, είναι κι αυτά. Αλλά κυρίως φοβόμουν τον πόνο της απώλειας, του κενού. Κι έκανα πίσω, άφηνα, κατάπινα, και ζούσα μέσα σε ένα κυκεώνα ανασφάλειας και αμφισβήτησης.

Βγήκα από αυτό όμως. Βίαια. Και ναι, ήρθε και ο πόνος της απώλειας, της προδοσίας και τα συναφή. Εκείνοι που έταζαν να είναι δίπλα σου είναι εξαφανισμένοι, και να το βλέπεις από τις πράξεις τους ότι δεν συνάδουν με τα λόγια τους αλλά εσύ, επειδή είσαι μικρή, ανασφαλής και ενίοτε ηλίθια, επιλέγεις να πιστέψεις ότι αυτοί, οι δικοί σου άνθρωποι αποτελούν εξαίρεση.

Ναι, ήταν πολύ περίεργες οι τελευταίες βδομάδες. Αυτό που ζω δεν είναι η νέα τάξη πράγμάτων, όχι, είναι απλώς το μεταβατικό στάδιο από ό,τι ήταν σε ό,τι είναι να είναι πια από δω και μπρος. Φοβάμαι, δεν σ'το κρύβω. Και ναι έκλαψα και με πόνο και με παράπονο και με καημό, αλλά δεν έμαθα να τα κρατάω μέσα μου.

Αλλά πιστεύω πια ότι το μάθημα θα το περάσω. Οι συνθήκες είναι τρομακτικά παράλληλες σε πολλά επίπεδα με ότι είχε γίνει τότε, πριν 4 χρόνια.

Λες και μου κλείνει η ζωή το μάτι και μου λέει "Είσαι έτοιμη τώρα?".

Ναι. Μάλλον είμαι.

Κυρίως γιατί το μέσα μου αντιδρά, κλωτσάει, δεν αντέχει άλλο την κατάσταση και έπρεπε να αλλάξει ριζικά.

Το θρηνείς βέβαια αυτό, αλλά το αποδέχεσαι, κι αν έμαθες αρκετά καλά το μάθημα, ίσως να ξέρεις και πού θες να πας από δω και μπρος.

Η πικρή μου αλήθεια, σήμερα πρωταπριλιά? Φοβάμαι το άγνωστο, αλλά πιο πολύ με φοβόμουν σε όλα αυτά που βίωνα τελευταία. Επομένως, something's gotta give.