If a writer falls in love with you, you can never die.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

I Come Here Alone


Και στα καλά μου και στα δύσκολα μου, έχω ανάγκη να μένω μόνη.

Μόνη, με τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

I always need a moment to myself.

Ίσως και περισσότερο κάποτε.

Το γράφω αυτό και πεταρίζει η φλόγα από το κερί που έχω αναμμένο παραδίπλα και με πιάνει μια ανατριχίλα.

Ίσως, τελικά να μην είμαστε ποτέ μόνοι.

Στα καλά μας ας μην το καβαλάμε και πολύ. Και στα δύσκολα μας, ας μην αυτομαστιγωνόμαστε τόσο πολύ. Κάτι που έμαθα μέσα από ταπείνωση και αναγνώριση, αυτοκριτική κι έπαινο, αυτομαστίγωμα και στιγμές to myself, από αυτές που έχω τόσο ανάγκη κάποτε.

Η ζωή κάνει κύκλους. Δίνει ευκαιρίες για μαθήματα και μέσα από τα ωραία και μέσα από τα άσχημα. Αλλά πάντα μας φέρνει το λογαριασμό, όποιος κι αν είναι αυτός.

Και απόψε, αφήνω και τα ρέστα μου.


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ζακέτα.

Θες ζακέτα για το μπαλκόνι πια τα βράδια.

Έχει μια γλύκα, πώς να το κάνουμε?

Κι ενώ δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ο καιρός, την νιώθεις την αλλαγή που έρχεται.

Η στασιμότητα είναι φριχτή. Καταστροφική ακόμα.

Γι' αυτό αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και οι καιροί.

Οι άνθρωποι, τα πράγματα, τα δεδομένα.

Προσαρμόζεσαι.

Και μαζί με αυτό, ίσως και να βελτιώνεσαι.

Παλιά την σιχαινόμουνα την αλλαγή: μου προκαλούσε τεράστια ανασφάλεια και άγχος, από το φόβο του άγνωστου.

Άτιμος αυτός ο φόβος. Αλλά και η μόνη οδός για τα όσα έχουμε ονειρευτεί. Ή το μόνο εμπόδιο.

Είναι αδύνατο να θες να πας παρακάτω και να μένουν παράλληλα όλα ίδια.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου από πέρσι το καλοκαίρι, ότι θέλω να γίνω fearless. Και με την πρωτοχρονιά είπα να παρατήσω και αυτόν τον ψυχοφθόρο φόβο του αγνώστου και ό,τι έρχεται να το αγκαλιάζω καλοπροαίρετα, με περιέργεια και ενθουσιασμό.

Κι έτσι με βρίσκεις τώρα, στην αλλαγή μιας εποχής, στην αλλαγή του καιρού, με την ζακέτα στη βεράντα.

Και με μια παράδοξη ψυχραιμία και αισιοδοξία: ίσως να έχω κάνει ένα βήμα πιο κοντά στα όσα τόλμησα να ζητήσω και να ονειρευτώ.

Αλλά για να έρθουν, πρέπει να αλλάξει πρώτα η εποχή.

Καταπολεμώ αυτό τον άτιμο φόβο συνειδητά και με πειθαρχία: βάζω ηρεμία εκεί που υπήρχε ανασφάλεια, καταπολεμώ το άγχος και το φόβο με πίστη.

Έχω την ζακέτα μου, εσένα, την υγειά μου και πίστη. Και όλα τα άλλα in between.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

2 a.m.

2 το πρωί.

(Και κάτι.)

Στο highway.

Με κατεβασμένα τα παράθυρα.

Και στο μάξιμουμ η μουσική.


Καπνίζω

Και παίζει αυτό.

Και σκέφτομαι για τι πράγματα αξίζει να χαλιέσαι τελικά.

Λίγα. Πολύ λίγα.

Και δεν έχω κανένα.

I am blessed.

And listening to great music.

This is happiness.

Καλό μήνα παίδες!


Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Εν Θέλω.

Εν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι.

Ναι, με πιάνει αυτό το πράγμα κάθε χρόνο όταν πάει 20 φεύγα ο Αύγουστος, αλλά φέτος το νιώθω πολύ έντονα και πολύ διαφορετικά.

Σαν ένα βιβλίο που σε τράβηξε τόσο πολύ στον κόσμο του, που χάθηκες στις σελίδες του κι όταν το τέλειωσες, ένιωσες μια μικρή απώλεια.

Something like that.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν όμορφο. Χαρούμενο. Λαμπερό. Ήταν.. πραγματικά όμορφο.

Έχω πράγματα που έρχονται το φθινόπωρο για να ανυπομονώ να πάω παρακάτω, αλλά θέλω λίγο ακόμα να το νιώσω αυτό το καλοκαίρι.

Αυτό, το τόσο διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα. Αυτό που μου έφερε νέα πράγματα, που με πήγε σε νέες εμπειρίες, αυτό που με βρήκε αλλού, αλλιώς και καλά.

Maybe I'm allowed to get a little happy greedy δεν είναι?

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Και Τι Έγινε

Ήταν πολύ έντονο το περσινό καλοκαίρι.

Και είναι αναπόφευκτο να μην γίνουν συγκρίσεις μικρές. έστω φευγαλέες ή και στιγμιαίες ακόμα με το φέτος, με το τώρα.

Νιώθω κάποτε ότι το 'τότε' έγινε χιλιάδες χρόνια πριν. Τόσο μακρινό μου φαίνεται. Τόσο ξένο πια. Μάλλον κι αδιάφορο πια.

Και κατ' επέκταση, κι εγώ νιώθω άλλος άνθρωπος. Νιώθω να είμαι αυτή που ήμουνα κάποτε, πριν πάααρα πολλά χρόνια, έχω να το λέω τελευταία ότι "I feel brand new".

But with a shitload of experience πια!

Κάθομαι που λες σε ένα μπαρ αυτό το βράδυ και νιώθω καλά, είμαι καλά, έχω πάει σε άλλο επίπεδο και σίγουρα αυτό δε θα γινόταν αν δεν πέρναγα από τις δικές σου συμπληγάδες.

Και κατά ένα περίεργο τρόπο -εδώ είναι η ειρωνεία- θα έλεγα ότι σου είμαι ευγνώμων.

Αλλά αυτό είναι αποκλειστικά και μόνο δικό μου. Γιατί μπορεί εσύ να με ταλαιπώρησες, εγώ όμως πάλεψα για να βγει το κεφάλι μου πάνω από τα κύμματα.

Κι ενώ κάθομαι σε αυτό το μπαρ σκέφτομαι, αυτή τη μέρα πέρσι, εμένα τότε, εσένα γενικά κι αόριστα και νιώθω... ε, και τι έγινε.

And it's alright.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Things That Make Me Go Argh!!!: Controversy



Ειλικρινά, όι αλήθκεια, ειλικρινά:

Είναι όντως τόσο βλαμμένοι και κακιασμένοι μερικοί ή απλώς προσπαθούν να βρουν την πιο... ας την πούμε 'πιασάρικη' ατάκα ή/και σχόλιο στο Facebook και λοιπά social media?

Διάβασα ένα άρθρο για έναν transgender άντρα που κυοφόρησε το παιδί του, και από κάτω, δεκάδες αρρωστημένα σχόλια.

Είδα και τον ντόρο που έγινε στο Facebook με το δημόσιο θηλασμό και είδαν τα μάτια μου αντιδράσεις και σχόλια εμετικά.

Και απορώ, αλήθκεια, είναι τόσο καταπιεσμένος ο κόσμος που έχει τόσο μεγαλή την ανάγκη να βγάλει χολή και κακία πίσω από μία οθόνη? Γιατί, δεν έχω κανένα πρόβλημα με κάποιον που έχει αντίθετη γνώμη με μένα. Αντιθέτως, λατρεύω τα debates. Αλλά οφείλει, όπως οφείλω κι εγώ, να μπορεί να επιχειρηματολογίσει την άποψη του και κυρίως, πάντα να δείχνει σεβασμό στον άλλο.

Αλλά τι να περιμένεις από μια κοινωνία που αποχαυνώνεται με ένα reality?

Γιατί να προσπαθήσεις να μπεις σε διάλογο με μία κοινωνία που επιμένει να κλείνει τα παντζούρια του μυαλού της? Που θεωρεί την εικόνα πιο ουσιαστική από το είναι.

Θα μου πεις, ίσως είναι controversial αυτά τα θέματα. Ίσως. Για μερικούς. Αλλά οι ίδιοι τύποι ανθρώπων, θεωρούν αναφαίρετο τους δικαίωμα να σχολιάζουν και να κρίνουν τη δική σου ζωή και τις επιλογές σου.

Μετά από πολλή εσωτερική δουλειά -η οποία συνεχίζεται, μην νομίζεις ότι είναι απλό, ούτε τα έχω κάνει figure out όλα- αποφάσισα συνειδητά ότι my life will be a drama free zone.

Επομένως, πια λέω πολύ πιο συχνά fuck that shit. Με τη διαφορά ότι πια, το εννοώ.

Και θα μου πεις, αλήθκεια Tinks, τι ασχολείσαι?

Και θα σου πω, έχεις απόλυτο δίκιο φίλε μου.

*hide notifications*

*unfriend*

*διάβασε τα άρθρα σου και ενημερώσου και ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ*

*go out there and live your life. your way. your rules. be happy*

*and fuck that shit*

Κι όταν περάσει το 20λεπτο που επιλέγεις να αφιερώσεις στο internet με τον πρωινό σου καφέ, go out, κάνε τη δουλειά σου, ζήσε όπως αγαπάς, δες αυτούς που αγαπάς, μπες στην κοσμάρα σου και άσε τους άλλους στην δικιά τους.