If a writer falls in love with you, you can never die.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Τετάρτη.

Ηρεμία.

Το χρειαζόμουνα.

Το ήθελα.

Μέσα και έξω.

Πεθυμώ πολύ αυτά τα βράδια μου, που έχουν αραιώσει αναγκαστικά, αλλά ίσως τα απολαμβάνω περισσότερο πια.

It's good.


Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Πλας Γουάν.


Ω ναι! Μπήκαμε σε εκείνη την εποχή. Την ιδιαίτερη εκείνη εποχή που μεγαλώνει η μέρα, κάνει ζέστη και τα βράδια έχουν μια ωραία γλύκα.

Εκείνη την όμορφη εποχή μετά το Πάσχα που τα weekend σου είναι τίνγκα γιατί όλοι αρχίζουν να αρραβωνιάζονται/ παντρεύονται/ βαφτίζουν και από κοινωνικές χαρές (ή υποχρεώσεις) είσαι full.

Αλλά μου συνέβη το εξής καινούργιο και κάνω γκάλοπ να δω αν όντως έτσι πάει η φάση ή αν τελικά τώρα που μπήκα σε σοβαρή σχέση έχω πάψει να είμαι ανεξάρτητη προσωπικότητα και οφείλω να το πάρω απόφαση.

Παιδική φίλη μου, αδερφική φίλη μου, 20 χρόνια και βάλε φιλία μου στέλνει προσκλητήριο. Σε μένα. Στο όνομα μου. Με επιλογή να φέρω και το πλας γουάν μου. Φτάνοντας λοιπόν στο χώρο, ψάχνω να βρω το όνομα μου στη λίστα που έχουν στην είσοδο για να βρω το τραπέζι μου... Ψάχνω, ψάχνω...Tinkerbell πουθενά.

Yup. Στην λίστα ήταν το όνομα της σχέσης μου. Και πλας γουάν. Το τονίζω, ΣΧΕΣΗ μου. Όχι άντρας μου. Όχι αρραβωνιαστικός μου. Όχι κολλητός της. 20 χρόνια φίλες και κουμπάρες, αλλά καταχωρήθηκα ως το πλας γουαν του φίλου μου. Τον οποίο είδε μία φορά.

What. The. Fucking. Fuck.???

Έτσι πάει το πράγμα? Επειδή είμαι γυναίκα αυτομάτως είμαι συνοδός του άνδρα? Άσχετα αν δεν έχει καμία σχέση και επαφή με αυτούς που μας κάλεσαν? Ή απλώς την παραείδε ο φεμινισμός μου και το θεώρησα άκυρο?

Ίσως και λίγο disrespectful?

Ευπρόσδεκτες απόψεις, σκέψεις, ανάλογες εμπειρίες και κουμπάροι.


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Αναζητώντας Ισορροπίες


Τα τελευταία χρόνια δούλεψα πολύ το θέμα της "αλλαγής". Ή μάλλον καλύτερα, στο να αποδέχομαι ευκολότερα την αλλαγή. Να την βλέπω με την θετική προοπτική της κι όχι τις όποιες αρνητικές επιδράσεις της.

Go with the flow ένα πράγμα.

Αυτό που δεν περίμενα, ήταν κάτι αυτονόητο μεν, απρόβλεπτο δε: η μεταβολή των ισορροπιών. Γιατί μπορεί μεν να καταφέρεις να ενστερνιστείς την αλλαγή, αλλά τι γίνεται όταν οι υπόλοιπες ισορροπίες χάνουν... την ισορροπία τους?

Η ζωή μου έχει αλλάξει σχεδόν ριζικά μπορώ να πω. Και είναι υπέροχο. Αλλά με πιάνω ακόμα να δυσκολεύομαι συχνά να βρω τις ισορροπίες μου.

Νομίζω δεν κατανέμω σωστά την προσοχή και την συγκέντρωση μου και δεν εκμεταλλεύομαι σωστά το χρόνο μου.

Και παρά το γεγονός ότι το σκέφτομαι αυτό, δεν μου δημιουργεί ουσιαστικά προβλήματα στην πραγματικότητα. Απλώς είναι όλα πολύ διαφορετικά και προσπαθώ να προσαρμοστώ σε αυτό.

Έχουν αυξηθεί οι υποχρεώσεις, ο κύκλος, τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Έχει μειωθεί ο χρόνος, ο ουσιαστικός χρόνος που περνάς με τον άλλο, τους φίλους, με τον εαυτό σου. Κάποιες μέρες αναρωτιέμαι αν έκανα άλλες σκέψεις, εκτός από το "τι άλλο έπρεπε να κάνω σήμερα?".

Please πες μου ότι με καταλαβαίνεις γιατί το διαβάζω και ακούγεται πολύ διαφορετικά μες το μυαλό μου.

Anyway. Στο δια ταύτα. Είμαι καλά. Απλώς θέλω λίγο ακόμα χρόνο προσαρμογής.

Και να μην μου μιλάει κανείς όταν κάνω μπάνιο.


Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Δεν Θέλω Να Ξανακούσω


Δεν θέλω να ξανακούσω τη λέξη "κόμμα".

Το κόμμα αποφάσισε, το κόμμα στήριξε, το κόμμα διέγραψε, το κόμμα θέλει φραπέ.

Το κάθε "κόμμα" αποτελείται από ανθρώπους -αμφίβολης νοημοσύνης και κριτικής σκέψης η πλειοψηφία μάλλον, αν κρίνει κανείς με το τι γίνεται και την ανοχή που επιδεικνύεται για χρόνια.

Δεν στηρίζω κανένα, δεν λασπολογώ κανέναν, δεν επιχειρώ να φωτογραφήσω κανένα με αυτό το ποστ, αλλά ειλικρινά, ειλικρινά, ειλικρινά, enough with that God damn word "κόμμα"!

Κατά τα άλλα θέλουν "ενότητα" για να λύσουν το Κυπριακό και τα της οικονομίας. Δεν θέλουμε λύση, δεν μας νοιάζει και πολύ η οικονομία, ψιλοχεστήκαμε και για την Υγεία, αρκεί να τα έχουμε καλά με το "κόμμα" και να είναι καλά το "κόμμα" και το "κόμμα" να είναι πάνω από όλους και όλα! Έχει από την περασμένη Κυριακή, άλλο από την fucking λέξη "κόμμα" δεν ακούς!

Δεν έχω ακούσει για κοινωνικές πρόνοιες, δεν έχω ακούσει για πολιτισμό, δεν έχω ακούσει -παρά με ελάχιστες εξαιρέσεις- έναν άνθρωπο να μιλά με στοιχειώδη ευγένεια και σωστά την Ελληνική γλώσσα!

Το κόμμα έτσι, το κόμμα γιουβέτσι, το κόμμα θεωρεί, το κόμμα διαφωνεί, το κόμμα να πάει στον αγύριστο.

Βάλτε τελεία.

Ζώα. Ε ζώα!

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Επείραξεν Με.


Ήμουν στο τηλέφωνο με ένα φίλο νωρίτερα σήμερα όταν -ανάμεσα στην κουβέντα μας- μου πέταξε την ατάκα "πέθανε η τραγουδίστρια των Cranberries".

"Μα η Dolores?" του είπα, λες και μιλούσα για μια συμμαθήτρια μας, μια γνωστή, ένα οικείο μας πρόσωπο.

Γιατί έτσι ακριβώς το ένιωσα. Έχει λίγες ώρες τώρα που παραμιλάω, μα η Dolores?! Και δυσκολεύομαι ακόμα να το χωνέψω.

Το "Dreams" το άκουγα όταν ετοιμαζόμουν να βγω για το πρώτο μου date με τον έρωτα του λυκείου.

Το "Animal Instinct" ήταν από τα τραγούδια που άκουγα τότε στο ραδιόφωνο και δεν κατάφερνα ποτέ να πιάσω τον τίτλο ή το συγκρότημα. Προ YouTube και Shazam εποχές, αντιλαμβάνεσαι. Και όταν επιτέλους έμαθα λεπτομέρειες για το κομμάτι που τόσο αγαπούσα αλλά δεν ήξερα, μου ήταν αδύνατο να τις ξεχάσω.

Ο Peter Pan πριν χρόνια μου αφιέρωνε ασταμάτητα το "Ordinary Day", beautiful girl με ανέβαζε, beautiful girl με κατέβαζε, κι έτσι, κατά κάποιο τρόπο, ένιωθα αυτό το κομμάτι κι αυτή τη φωνή, δική μου, δικά μου, προσωπικά μου.

Κι όταν χωρίσαμε, είχα λιώσει και εγώ και το "Linger" στο repeat.

Επείραξεν με που έφυγε τόσο ξαφνικά. Ήταν αναμφισβήτητα μία και μοναδική.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Μικροανασκόπηση 2017


 Λοιπόν, πού είχαμε μείνει?

Ναι. Σωστά. Στην κορώνα. Ωραία η κορώνα. Η κορώνα είναι καλή. Την κρατάμε.

Κι έτσι ξεκίνησε το 2017.


Που ήταν μια χρονιά έντονη, σημαντική, με πήγε κυριολεκτικά και μεταφορικά σε νέα επίπεδα και είχε νομίζω λίγο απ' όλα!

Αυτό όμως που την έκανε τόσο ενδιαφέρουσα χρονιά, ήταν το γεγονός ότι αλλιώς και για αλλού ξεκίνησα...

...και αλλού κατέληξα.


Λοιπόν, το 2017 ξεκίνησε μεν με τους καλύτερους οιωνούς, αλλά πολύ σύντομα τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άλλη τροπή. Κάτι που μου προκαλούσε συνεχές άγχος...


... και τεράστιο προβληματισμό...


...τόσο, που έφτασα στο σημείο να νιώθω ότι βρίσκομαι σε αδιέξοδο και να αναζητώ ένα σημάδι, ένα μήνυμα, κάτι που να μου δώσει απαντήσεις. Κοινώς, θεϊκή παρέμβαση.


Αλλά εμείς οι μικροί πλην τίμιοι θνητοί, συχνά λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο και δεν προσέχουμε (σχεδόν) ποτέ για το τι ακριβώς ευχόμαστε.

Κι έρχεται η εβδομάδα των αποκαλύψεων όπου όλα, μα όλα, ανατράπηκαν.


Πέφτεις από τα σύννεφα.


Θυμώνεις.

Καμιά φορά, άνθρωποι και καταστάσεις δεν χρειάζεται να είναι "κακές" για να μας κάνουν κακό: μπορεί απλώς να μην είναι αρκετά καλές και πάλι μας κάνουν την ίδια ακριβώς ζημιά. Απομυζούν την ενέργεια σου, κι ό,τι όμορφο έχεις μέσα σου, σε μαραίνουν. Κι ενώ ξέρεις ότι ίσως δεν είναι το καλύτερο για σένα, δεν τολμάς να κάνεις βήμα γιατί το άγνωστο είναι πιο τρομακτικό από το μέτριο γνώριμο. Κι όταν φύγουν, όσο κακό κι αν σου κάνουν, αναπόφευκτα αφήνουν ένα κενό.


(And there were a lot of tears that week.)

Αλλά είμαι survivor, ανέκαθεν ήμουν, είμαι και Λέων, επομένως, έβαλα την κορώνα, το κατάλληλο ύφος...


...με περιποιήθηκα...


...κάλυψα τις ανάγκες μου..




...έβαλα τα ωραία μου παπούτσια...


...και είπα (στη ζωή, το σύμπαν, στον εαυτό μου) Bring. It. On!!


Τελικά ίσως να υπάρχει κάποιος εκεί έξω, γιατί φαίνεται πως με άκουσε. Λίγες βδομάδες μετά ήρθε ένα πολύ ευχάριστο μήνυμα... 


...και μπήκα σε ένα αεροπλάνο...


...και πήγα στην άλλη άκρη του κόσμου, σχεδόν στη μέση του πουθενά...


...και είχα μια από τις πιο wtf?! -αλλά παράλληλα με τον τρόπο της- μια από τις πιο επουλωτικές εμπειρίες της ζωής μου.

Γύρισα πίσω άλλος άνθρωπος. Με άλλο αέρα. Έχοντας κλείσει και την πόρτα στο παρελθόν, ξαναβρήκα μια ζωντάνια και χαρά που είχα μέσα μου πριν πάαααρα πολλά χρόνια, αλλά κάπου στη πορεία την είχα χάσει και αδυνατούσα να την εντοπίσω.


Και μου άρεσε. Μου άρεσα έτσι. Έτσι με θυμόμουνα. 

Είμαι στην φάση όπου νιώθω απελευθερωμένη, με όλους τους ορίζοντες και τις πιθανότητες ανοιχτές, τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα σκυλιά δεμένα! Δεν ψάχνω τίποτα και κανένα, δεν αγχώνομαι, είμαι καλά και περίεργη και διψασμένη να απολαύσω τη ζωή με την new found αισιοδοξία μου!

Κι εκεί, γίνεται το μοιραίο...


...γνωρίζω τον πιο όμορφο άνδρα του πλανήτη.


(Okay, δεν είναι ο Hugh Jackman αλλά με πιάνεις έννε?)

Γνωρίζω που λες τον πιο όμορφο άνδρα του πλανήτη, σε πραγματικά ανύποπτο χρόνο και σε σχεδόν ακατάλληλο μέρος, και εκείνη την μέρα μοιάζω κάπως έτσι:


(Ντάξει, όχι έτσι ακριβώς, αλλά με πιάνεις έννε?)

Κι όμως, συμβαίνει το εξής εξωπραγματικό: μου αρέσει και του αρέσω. Δεν έχει γκόμενα και δεν έχω γκόμενο. Θέλουμε τα ίδια πράγματα. Και κλικάρουμε από την πρώτη στιγμή.

Μου τα έλεγε η φίλη μου η Etta...



Και είναι υπέροχο. Αβίαστο. Όμορφο. Αμοιβαίο. Από την πρώτη στιγμή.  Και μένω μαλάκας γιατί πραγματικά δεν πίστευα ότι θα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Με έναν τόσο εξαιρετικό πλάσμα. Μέσα κι απ'έξω.


Παράλληλα όμως, ξαναπαίρνω ένα ευχάριστο μήνυμα...


...μπαίνω ξανά σε ένα μεγάλο αεροπλάνο...


... και πάω σε αγαπημένα γνώριμα μέρη για κάτι που ήθελα καιρό. 


Επιστρέφω, και είμαι πια δαγκωτά ερωτευμένη.




(Οκ οκ, ξέρω, get a room.)

Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναζήσει. Νιώθω... brand new.

Αλλά καμιά φορά φτιάχνει το ένα πράγμα και χαλάει άλλο.


Αλλά αν μου έχει μάθει κάτι η ζωή, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, είναι πως τα δύσκολα είναι για 1) να γίνεις εσύ καλύτερος και 2) για να έρθουν ακόμα καλύτερα πράγματα. Επομένως, ας πάνε στο καλό...


... αρκεί να είμαστε καλά...


... να έχουμε κοντά μας φίλους, οικογένεια, που μας αγαπάνε...


... και αυτόν τον certain someone να σου λέει -και κυριότερα να σου το δείχνει- "I've got your back"


Μπορεί να έχεις να πεις πάρα πολλά...


...αλλά συμβουλή μου? Keep your cool. Η ζωή ξέρει τι κάνει.


Λίγες μέρες πριν έρθει το 2018, νιώθω μια εσωτερική ηρεμία πάνω από όλα. (Πολύ άγνωστο τοπίο για μένα) Αισθάνομαι μια ιδιάζουσα ικανοποίηση και ελπίδα για τα όσα έρχονται. Και κυρίως μια ετοιμότητα, μια καινούργια ωριμότητα. 


Επομένως, λίγες μέρες πριν φύγει το 2017, νιώθω μια τεράστια ευγνωμοσύνη και για τα όσα έχει πάρει και για τα όσα έχει φέρει. Είμαι καλά, σωματικά κι αλλιώς, κι αυτό αν με ρωτάτε είναι το πιο σημαντικό.

Πίνω στην υγειά σας λοιπόν...

(cheers!)

...και εύχομαι να είστε πάντα καλά, γεροί, δυνατοί, ατρόμητοι μπροστά στο άγνωστο, θαρραλέοι για να ακούτε την καρδιά, το ένστικτο και την συνείδηση σας. Μην αφήνετε τον θόρυβο των άλλων να σας βαραίνει...


... χαμογελάστε, γιατί κάνει τους άλλους να ανησυχούν...


...χαρείτε, κάντε βλακείες και γελάστε με την ψυχή σας...


...και δοκιμάστε κάτι καινούργιο. Που ξέρεις? Μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη.


Καλή χρονιά! 

Α ναι! And never forget what you are worth.