If a writer falls in love with you, you can never die.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Επείραξεν Με.


Ήμουν στο τηλέφωνο με ένα φίλο νωρίτερα σήμερα όταν -ανάμεσα στην κουβέντα μας- μου πέταξε την ατάκα "πέθανε η τραγουδίστρια των Cranberries".

"Μα η Dolores?" του είπα, λες και μιλούσα για μια συμμαθήτρια μας, μια γνωστή, ένα οικείο μας πρόσωπο.

Γιατί έτσι ακριβώς το ένιωσα. Έχει λίγες ώρες τώρα που παραμιλάω, μα η Dolores?! Και δυσκολεύομαι ακόμα να το χωνέψω.

Το "Dreams" το άκουγα όταν ετοιμαζόμουν να βγω για το πρώτο μου date με τον έρωτα του λυκείου.

Το "Animal Instinct" ήταν από τα τραγούδια που άκουγα τότε στο ραδιόφωνο και δεν κατάφερνα ποτέ να πιάσω τον τίτλο ή το συγκρότημα. Προ YouTube και Shazam εποχές, αντιλαμβάνεσαι. Και όταν επιτέλους έμαθα λεπτομέρειες για το κομμάτι που τόσο αγαπούσα αλλά δεν ήξερα, μου ήταν αδύνατο να τις ξεχάσω.

Ο Peter Pan πριν χρόνια μου αφιέρωνε ασταμάτητα το "Ordinary Day", beautiful girl με ανέβαζε, beautiful girl με κατέβαζε, κι έτσι, κατά κάποιο τρόπο, ένιωθα αυτό το κομμάτι κι αυτή τη φωνή, δική μου, δικά μου, προσωπικά μου.

Κι όταν χωρίσαμε, είχα λιώσει και εγώ και το "Linger" στο repeat.

Επείραξεν με που έφυγε τόσο ξαφνικά. Ήταν αναμφισβήτητα μία και μοναδική.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Μικροανασκόπηση 2017


 Λοιπόν, πού είχαμε μείνει?

Ναι. Σωστά. Στην κορώνα. Ωραία η κορώνα. Η κορώνα είναι καλή. Την κρατάμε.

Κι έτσι ξεκίνησε το 2017.


Που ήταν μια χρονιά έντονη, σημαντική, με πήγε κυριολεκτικά και μεταφορικά σε νέα επίπεδα και είχε νομίζω λίγο απ' όλα!

Αυτό όμως που την έκανε τόσο ενδιαφέρουσα χρονιά, ήταν το γεγονός ότι αλλιώς και για αλλού ξεκίνησα...

...και αλλού κατέληξα.


Λοιπόν, το 2017 ξεκίνησε μεν με τους καλύτερους οιωνούς, αλλά πολύ σύντομα τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άλλη τροπή. Κάτι που μου προκαλούσε συνεχές άγχος...


... και τεράστιο προβληματισμό...


...τόσο, που έφτασα στο σημείο να νιώθω ότι βρίσκομαι σε αδιέξοδο και να αναζητώ ένα σημάδι, ένα μήνυμα, κάτι που να μου δώσει απαντήσεις. Κοινώς, θεϊκή παρέμβαση.


Αλλά εμείς οι μικροί πλην τίμιοι θνητοί, συχνά λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο και δεν προσέχουμε (σχεδόν) ποτέ για το τι ακριβώς ευχόμαστε.

Κι έρχεται η εβδομάδα των αποκαλύψεων όπου όλα, μα όλα, ανατράπηκαν.


Πέφτεις από τα σύννεφα.


Θυμώνεις.

Καμιά φορά, άνθρωποι και καταστάσεις δεν χρειάζεται να είναι "κακές" για να μας κάνουν κακό: μπορεί απλώς να μην είναι αρκετά καλές και πάλι μας κάνουν την ίδια ακριβώς ζημιά. Απομυζούν την ενέργεια σου, κι ό,τι όμορφο έχεις μέσα σου, σε μαραίνουν. Κι ενώ ξέρεις ότι ίσως δεν είναι το καλύτερο για σένα, δεν τολμάς να κάνεις βήμα γιατί το άγνωστο είναι πιο τρομακτικό από το μέτριο γνώριμο. Κι όταν φύγουν, όσο κακό κι αν σου κάνουν, αναπόφευκτα αφήνουν ένα κενό.


(And there were a lot of tears that week.)

Αλλά είμαι survivor, ανέκαθεν ήμουν, είμαι και Λέων, επομένως, έβαλα την κορώνα, το κατάλληλο ύφος...


...με περιποιήθηκα...


...κάλυψα τις ανάγκες μου..




...έβαλα τα ωραία μου παπούτσια...


...και είπα (στη ζωή, το σύμπαν, στον εαυτό μου) Bring. It. On!!


Τελικά ίσως να υπάρχει κάποιος εκεί έξω, γιατί φαίνεται πως με άκουσε. Λίγες βδομάδες μετά ήρθε ένα πολύ ευχάριστο μήνυμα... 


...και μπήκα σε ένα αεροπλάνο...


...και πήγα στην άλλη άκρη του κόσμου, σχεδόν στη μέση του πουθενά...


...και είχα μια από τις πιο wtf?! -αλλά παράλληλα με τον τρόπο της- μια από τις πιο επουλωτικές εμπειρίες της ζωής μου.

Γύρισα πίσω άλλος άνθρωπος. Με άλλο αέρα. Έχοντας κλείσει και την πόρτα στο παρελθόν, ξαναβρήκα μια ζωντάνια και χαρά που είχα μέσα μου πριν πάαααρα πολλά χρόνια, αλλά κάπου στη πορεία την είχα χάσει και αδυνατούσα να την εντοπίσω.


Και μου άρεσε. Μου άρεσα έτσι. Έτσι με θυμόμουνα. 

Είμαι στην φάση όπου νιώθω απελευθερωμένη, με όλους τους ορίζοντες και τις πιθανότητες ανοιχτές, τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα σκυλιά δεμένα! Δεν ψάχνω τίποτα και κανένα, δεν αγχώνομαι, είμαι καλά και περίεργη και διψασμένη να απολαύσω τη ζωή με την new found αισιοδοξία μου!

Κι εκεί, γίνεται το μοιραίο...


...γνωρίζω τον πιο όμορφο άνδρα του πλανήτη.


(Okay, δεν είναι ο Hugh Jackman αλλά με πιάνεις έννε?)

Γνωρίζω που λες τον πιο όμορφο άνδρα του πλανήτη, σε πραγματικά ανύποπτο χρόνο και σε σχεδόν ακατάλληλο μέρος, και εκείνη την μέρα μοιάζω κάπως έτσι:


(Ντάξει, όχι έτσι ακριβώς, αλλά με πιάνεις έννε?)

Κι όμως, συμβαίνει το εξής εξωπραγματικό: μου αρέσει και του αρέσω. Δεν έχει γκόμενα και δεν έχω γκόμενο. Θέλουμε τα ίδια πράγματα. Και κλικάρουμε από την πρώτη στιγμή.

Μου τα έλεγε η φίλη μου η Etta...



Και είναι υπέροχο. Αβίαστο. Όμορφο. Αμοιβαίο. Από την πρώτη στιγμή.  Και μένω μαλάκας γιατί πραγματικά δεν πίστευα ότι θα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Με έναν τόσο εξαιρετικό πλάσμα. Μέσα κι απ'έξω.


Παράλληλα όμως, ξαναπαίρνω ένα ευχάριστο μήνυμα...


...μπαίνω ξανά σε ένα μεγάλο αεροπλάνο...


... και πάω σε αγαπημένα γνώριμα μέρη για κάτι που ήθελα καιρό. 


Επιστρέφω, και είμαι πια δαγκωτά ερωτευμένη.




(Οκ οκ, ξέρω, get a room.)

Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναζήσει. Νιώθω... brand new.

Αλλά καμιά φορά φτιάχνει το ένα πράγμα και χαλάει άλλο.


Αλλά αν μου έχει μάθει κάτι η ζωή, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, είναι πως τα δύσκολα είναι για 1) να γίνεις εσύ καλύτερος και 2) για να έρθουν ακόμα καλύτερα πράγματα. Επομένως, ας πάνε στο καλό...


... αρκεί να είμαστε καλά...


... να έχουμε κοντά μας φίλους, οικογένεια, που μας αγαπάνε...


... και αυτόν τον certain someone να σου λέει -και κυριότερα να σου το δείχνει- "I've got your back"


Μπορεί να έχεις να πεις πάρα πολλά...


...αλλά συμβουλή μου? Keep your cool. Η ζωή ξέρει τι κάνει.


Λίγες μέρες πριν έρθει το 2018, νιώθω μια εσωτερική ηρεμία πάνω από όλα. (Πολύ άγνωστο τοπίο για μένα) Αισθάνομαι μια ιδιάζουσα ικανοποίηση και ελπίδα για τα όσα έρχονται. Και κυρίως μια ετοιμότητα, μια καινούργια ωριμότητα. 


Επομένως, λίγες μέρες πριν φύγει το 2017, νιώθω μια τεράστια ευγνωμοσύνη και για τα όσα έχει πάρει και για τα όσα έχει φέρει. Είμαι καλά, σωματικά κι αλλιώς, κι αυτό αν με ρωτάτε είναι το πιο σημαντικό.

Πίνω στην υγειά σας λοιπόν...

(cheers!)

...και εύχομαι να είστε πάντα καλά, γεροί, δυνατοί, ατρόμητοι μπροστά στο άγνωστο, θαρραλέοι για να ακούτε την καρδιά, το ένστικτο και την συνείδηση σας. Μην αφήνετε τον θόρυβο των άλλων να σας βαραίνει...


... χαμογελάστε, γιατί κάνει τους άλλους να ανησυχούν...


...χαρείτε, κάντε βλακείες και γελάστε με την ψυχή σας...


...και δοκιμάστε κάτι καινούργιο. Που ξέρεις? Μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη.


Καλή χρονιά! 

Α ναι! And never forget what you are worth.


Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Σαβούρα

Ειλικρινά τώρα, πόση σαβούρα μαζεύεις τελικά σε ένα σπίτι?!

Αποφασίζεις να συγυρίσεις λίγο τα ντουλάπια, συρτάρια, τους χώρους σου και κουνάς το κεφάλι με δέος κι έκπληξη από τη σαβούρα που κρατάς.... γιατί την κρατάς στην τελική?

Ενθύμια μιας εποχής που πέρασε και στην τελική, δεν άγγιξε όσο αρχικά πίστευες.

*Πέταμα.*

Πέταξα πράγματα που ούτε καν θυμόμουν ότι είχα. Αναμνήσεις που τάχα μου ήταν κάποτε τεράστιες και σημαντικές. Κι έφευγαν από το χέρι μου τόσο εύκολα και αδιάφορα και έπεφταν με φόρα στο μαυροσάκουλο των σκουπιδιών.

17 στον αριθμό.

Και σκέφτηκα πώς συνδέουμε ανθρώπους και καταστάσεις μέσα από πράγματα, αντικείμενα, χαρτιά ακόμα, ένα απόκομμα εισιτηρίου ας πούμε. Και μαζεύεις, μαζεύεις, για χρόνια. Και όταν αποφασίσεις να κάνεις αυτήν την εκκαθάριση, όλα αυτά που κράταγες για "ενθύμια" σαν φυλακτά, σαν πράγματα υψίστης συναισθηματικής αξίας, καταλαβαίνεις ότι είναι άψυχα, και καμίας απολύτως σημασίας.

Και πετάς.

Πολλά πετάς.

Γιατί αυτά που έχουν σημασία -με ελάχιστες πραγματικά εξαιρέσεις- είναι μέσα στην καρδιά και την ψυχή σου. Όταν τελειώνει κάτι, άστο, ας πάει στο καλό. Μην το αφήνεις να κρατάει χώρο, στο χώρο σου.

Κι όπως άδειαζαν συρτάρια, ντουλάπια, όπως καθάριζα την σκόνη, ένιωθα πιο πλήρης και γεμάτη. Ένιωθα ανακούφιση, τολμώ να πω και γαλήνη.

Ότι τώρα που έφυγαν αυτά, μπήκαν τα πράγματα σε τάξη. Οξύμωρο ε?

Και αναρωτήθηκα, αν γεμίζουμε τις ντουλάπες μας με τόση ευκολία σαβούρα, με τις καρδιές μας τι κάνουμε? Το μυαλό μας? Κι αυτά δεν τα τιγκάρουμε με αχρείαστα πράγματα, συναισθήματα, αυτό το αίσθημα ότι πνίγεσαι, ότι είσαι ανήσυχος και δεν μπορείς να καταλάβεις το γιατί.

Πέτα τη σαβούρα, αλήθεια, δεν την χρειάζεσαι. Δεν σε εξυπηρετεί σε τίποτα. Πιάνει μόνο χώρο. Και το παρελθόν είναι αέρας, είναι άυλο, οφείλεις να μην του παραχωρείς χώρο: χώρο που ανήκει στο καινούργιο και το καλύτερο που θα έρθει.

17 σακούλες παρελθόν.

Ντουλάπια και συρτάρια καθαρά, από σαβούρα και σκόνη.

Και είναι υπέροχο.

Κι ενώ μέχρι πρόσφατα φρίκαρα με την ιδέα της συγκατοικήσης, νομίζω πως πια, είμαι έτοιμη.

Το 2017 συνεχίζει να με εκπλήττει με τον πιο παράδοξα γλυκό τρόπο.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Μπαχα(λο)ρικά Σε Τάξη.


Οι απορίες μου και τα αναπάντητα ερωτήματα μου, πολλά, αυτό το διάστημα.

Υπαρξιακά.

Ουσιαστικά.

Βασικά, ακόμα θα έλεγα.

Αλλά με τα όσα γίνονται και βιώνω τώρα -καλώς ή κακώς- με τις απορίες να περιφέρονται στον αέρα και τις ουσιαστικές απαντήσεις, αναπάντητες,  μπαίνω αναγκαστικά σε infinite loop mode και αναρωτιέμαι για πιο... light θέματα ας τα χαρακτηρίσουμε.

Για παράδειγμα, γιατί παίζει α κ ό μ α στα ραδιόφωνα αυτή η -κατά τη γνώμη μου- μαλακία:



Και γιατί δεν βάζουν τα μπαχαρικά με αλφαβητική σειρά στα ράφια στα σουπερμάρκετ?

Μέχρι να βρω ένα σκόρδο σκόνη, δεντρολίβανο, μαύρο πιπέρι και αρτισιά μου, βγήκε η πίστη.

Κατά τα άλλα, εσείς, όλοι καλά?

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Βράχος

Είναι περίεργες αυτές οι μέρες.

Αποφεύγω να πω "κακές". Δεν μου αρέσει σαν όρος. Ίσως δύσκολες θα τις χαρακτήριζα. Αλλά και πάλι έχουν να σου προσφέρουν και να σου μάθουν κάτι.

Επομένως, μένουμε στο "περίεργες".

Και κρατιέμαι καλά, έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον. Απλώς νομίζω ότι έχω κάνει shut down συναισθηματικά.

Δεν νιώθω τίποτα.

Δεν έχω φωνάξει. Δεν έχω κλάψει καν.

Με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.

Ξυπνάω, και είναι δίπλα μου. Ήσυχος. Ήρεμος.

Βράχος.

"Τι έκανες τόση ώρα?" τον ρωτάω.

"Ήμουν εδώ" είπε.

Δεν το είχα ποτέ αυτό στη ζωή μου.

Και για πρώτη φορά μετά από τόσο καίρο, βούρκωσα.