Weekend Headlines

Ήταν από αυτά τα weekends που είναι γαμάτα και γεμάτα. Που είχα συνέχεια κάτι να κάνω, που πέρασα όμορφα, που γελούσα δυνατά και πήγαινα για ύπνο with a smile on my face.

Που περπατάς -διόρθωση- χοροπηδάς στο δρόμο πολύυυυυ νωρίς το πρωί, αγκαλιά με την κολλητή σου και τραγουδάς γιατί you are feeling good.

And I keep telling her -and myself- that this is what life ought to feel like. Always. We gotta keep believing in the goodness out there; eventually, it will catch up.

Love Walked In Through The Door
Τα καλύτερα είναι εκεί που δεν το περιμένεις right? Πάω να μπω σε ένα μέρος, ανοίγει η πόρτα όπως πάω να την ανοίξω και βρέθομαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Peter Pan. Κοιτιόμαστε για λίγο and then we break into huge smiles. 'Ομορφαίνεις εσύ' μου είπε.

Και μετά από λίγο, μπήκα εγώ από την ίδια πόρτα από την οποία έβγαινε αυτός. Δεν ξέρω αν γύρισε πίσω του να με κοιτάξει όπως έκανε.

I stopped doing that years ago.


Απορία 1
Ιs biting making a comeback? Επειδή 2 άνδρες με προσκάλεσαν (για καφέ και ποτό αντίστοιχα) και τέλειωσαν την πρόταση τους με την ατάκα 'I won't bite'.


Make Up
Νομίζω βρήκα το πιο wow make-up item. Εντάξει, δεν είναι νέο στην αγορά αλλά μόλις το ανακάλυψα και έπαθα την πλάκα μου. Eyeliner pen: είναι σαν μολύβι, αλλά έχει το τέλειωμα του κανονικού eyeliner (το οποίο κάνω θάλασσα όποτε επιχειρήσω να χρησιμοποιήσω). Miracle worker!


Make Down
Κι εκεί που νόμιζα ότι βρήκα και το πιο wow κραγιόν, ήρθα σπίτι και είδα ότι είχα ήδη το ίδιο χρώμα.


Απορία 2
Έψαχνα στο google images να βρω μια εικόνα κάνοντας search με την λέξη 'θέλω'. Και στα results έβγαζε ανδρικά μόρια.

Seriously people. What. The. Fuck.


I Have Many Talents
Είμαι άνθρωπος 'περίεργος': μου αρέσει να μαθαίνω νέα πράγματα, μου αρέσει αυτό που ξέρω να το ξέρω σε βάθος και inside out, και άμα δω ότι κάπου έχω δυσκολίες ή χρήζω βελτίωσης, το δουλεύω until I'm satisfied. (I'm nothing if not determined).

Ο προπονητής μου, μου δήλωσε πριν λίγες ημέρες πως είναι περήφανος για την πρόοδο μου το τελευταίο δίμηνο, λέγοντας μάλιστα πως πρώτη φορά βλέπει τόσο γρήγορη εξέλιξη.

Και το ίδιο βράδυ παρέδωσα μάθημα μπιλιάρδου σε ένα άνδρα. Φορώντας 11ποντο.

Oh yes.


Spring Into Action
Μετά από μερικές εβδομάδες ο Action Man έκανε επανεμφάνιση.

Χμμ...

Δυστυχώς ακόμα τον βρίσκω undeniably sexy (ασχέτως δειλίας) κάτι που δυσκολεύει τη θέση μου και με κάνει να μην μπορώ να μείνω εντελώς αδιάφορη.




Πειράζει που θέλω κι άλλο weekend και δε θέλω να έρθει η Δευτέρα? Ουφ.

Καλή βδομάδα!

Μαμά, Να Γίνω Νίντζα?

Αν και ποτέ δεν είχα την φιλοδοξία να γίνω νίντζα, μου πέρασε -στιγμιαία- και αυτή η σκέψη γιατί I am seriously sick and tired of certain things. ΘΕΛΩ έναν άνθρωπο να μου εξηγήσει. Θέλω να δημιουργηθεί μια θέση για έναν άνθρωπο που η δουλειά του να είναι να εξηγά στον κόσμο -χωρίς να παίρνει θέση- ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ στην Κύπρο. Αν όχι on a daily basis, εβδομαδιαία. Να του δώσουν μία ώρα πχ εκεί στο κρατικό κανάλι και να βγαίνει αυτός ο άνθρωπος και να μας εξηγά ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ στο νησί. Τι αποφάσεις πάρθηκαν. Τι νομοσχέδια απορρίφθηκαν/ ψηφίστηκαν/ είναι ακόμα pending. Πόσα λεφτά συγκεντρώνονται από τις αυξήσεις? Τι ποσοστό θα καλύψουν από το έλλειμμα?

Να μας εξηγά απλά, όμορφα κι ωραία.

Επειδή έτσι όπως τα βλέπω, δεν καταλαβαίνω. Και φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε μια μέρα and shit will have hit the fan και θα αναρωτιόμαστε από πού στο καλό μας ήρθε.

Βλέπω κάθε νύχτα τις ειδήσεις κι αν δεν τα καταφέρω, τις διαβάζω online (να το κοιτάξω, το ξέρω). Και χρειάζομαι κάποιον να μου εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο γιατί δεν βγάζω άκρη. Στο τελευταίο μου IQ test I scored 135 επομένως δεν τίθεται θέμα δικής μου βλακείας που δεν καταλαβαίνω.

Που δεν καταλαβαίνω γιατί η Εκκλησία κάνει έρανο για να αγοράσει -τάχα μου- τρόφιμα για τους Έλληνες. Ντροπή μου που το λέω, το ξέρω! Μπορεί όντως έτσι να γίνει. Μπορεί. Μπορεί να δώσει και από μόνη της λεφτά η Εκκλησία. Μπορεί. The thing is, we don't believe it because we haven't seen it. H -αφορολόγητη παρακαλώ- περιουσία της παραμένει απείραχτη. Δίνουν παραγγελίες χιλιάδων ευρώ -δυστυχώς επιβεβαιωμένο- για σταυρούς, κορώνες, δεν ξέρω κι εγώ πως τα λένε, και κάνουν έρανο?!

Να καταλάβω τι? Που μου ήρθε ο λογαριασμός του ρεύματος (και κατ' επέκταση, το έμφραγμα) τίνγκα στις αυξήσεις και προσαυξήσεις ενώ κάνω την τρελή οικονομία για να μην μου πιάσουν τον κώλο. Που κόβουν επιδόματα σε ευαίσθητες -αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο- ομάδες της κοινωνίας, που βάζουν 2% πάνω το ΦΠΑ και στο 6μηνο, πάλι θα μας πιάσει ο καημός ότι το έλλειμα ουπς, παραμένει και χειροτερεύει. Mark my words.

Θέλω να καταλάβω γιατί μερικά κόμματα δεν πήραν θέση και σφύριξαν αδιάφορα στην σημερινή απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας (επειδή you didn't point a finger, you thought I wouldn't notice?!). Γιατί οι κυβερνητικοί εκπροσώποι δεν μας λένε τι αποφάσεις πήραν αλλά περιορίζονται στο να απαντήσουν στον εκπρόσωπο του άλλου κόμματος. Αυτό δεν είναι πολιτική: είναι η Τατιάνα στο 'Αποκάλυψη Τώρα'.

Σε μια Κύπρο, όπου απορρίπτουν νομοσχέδιο για δημιουργία καζίνο, αλλά κάθε γειτονιά έχει το δικό της online casino χάρη στο loophole της νομοθεσίας, και σέρνουν τις γριές στα δικαστήρια για ποκεριζέ, και συλλαμβάνουν όργανα -του νόμου, για να μην παρεξηγηθώ- για τοκογλυφία, σας προκαλώ να μου βγάλετε ένταλμα την επόμενη φορά που θα έχω poker night με φίλους στο casa ΜΟΥ.

Μιλάμε για ανεργία. Λες και δεν ήταν ένα disaster waiting to happen. Ένας τόπος όπου ο πληθυσμός του δεν φτάνει καν το εκατομμύριο, έχει only so much to offer. Όταν άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ζητάνε visa, έστω κι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν το κάνουν γιατί είναι ρατσιστές. Το κάνουν για να έχουν έλεγχο και να ξέρουν τι τους γίνεται. Αλλά εμείς! Κάναμε πάρτυ στην πλατεία Ελευθερίας και μείναμε εκεί. Ας τα φάμε τώρα.

Κι ενώ υπήρχε -φαινομενικά- μια καλή κατάσταση, ανατινάζουμε το Μαρί and all hell broke loose.

Όταν φτάσεις στο σημείο να αηδιάσεις τόσο πολύ και να χάσεις κάθε σεβασμό που οφείλεις να έχεις στη γη που σε φιλοξενεί, πάει να πει ότι κάτι έχει πάει χοντρά λάθος. Όταν παίρνεις τηλέφωνο στην Γραμμή του Πολίτη παρακαλώ και επιμένει ο τύπος να σε πείσει ότι έχεις λάθος για το παράπονο που κάνεις, πραγματικά θες να γίνεις νίντζα και να ζεις σε ταράτσες πολυκατοικιών και να βγαίνεις μετά τα μεσάνυχτα απλώς για να μην χρειαστεί να δεις κανέναν τους. Να γίνεις επαναστάτης χωρίς αιτία γιατί σε πνίγει το άδικο.

If I joined a fucking freak show right now, it would feel a lot more normal than what I've been hearing and experiencing lately on this island. Και το λέω με πολλή αγάπη αλλά και με πολλή απογοήτευση αυτό.

Το Σίγμα φιλοξενεί καθηγητές, ειδήμονες παντός είδους στο δελτίο του και πραγματικά έχει ενδιαφέρον το τι έχουν να πουν. Απλώς δεν ακούει κανένας από ότι διαπιστώνω. Και με στεναχωρεί το γεγονός γιατί we have been warned.

Αυτά. Κατά τα άλλα, καλό σαββατοκύριακο.

Βγάζοντας Την Καθαρή

Έχω αποφασίσει πως του χρόνου το καρναβάλι θέλω να το περάσω στην Βενετία. Τέλος. Venice rules if the pictures are anything to go by.

Το λέω αυτό γιατί στη Λευκωσία είμαστε too stuck up to even have fun. Κακά τα ψέματα. Νομίζω παραπαίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά, σε βαθμό που υποβαθμίζουμε την ανάγκη μας to let out hair down and have a fucking good time. For once. Πας στη Λεμεσό πχ και είναι λες και έχεις διακτινιστεί σε άλλο σύμπαν. Seriously.

Nicosia sucks. Ειδικά από άποψη nightlife είναι -χρόνια- στον αναπνευστήρα, ψυχομαχεί και ο Χάρος λείπει. (Αυτό κι αν λέγεται σαδισμός.) Και δεν είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν places to go: απλώς έχω προσέξει πως people do not have fun that easily. Δεν χορεύουν, δεν κάνουν πλάκα, δεν φαίνεται να περνάνε καλά. Είναι λυπηρό αν με ρωτάτε. Why go out if you're not enjoying yourself?

Anyway. Κρυμμένη πίσω από βαρύ μακιγιάζ, περούκα και μάσκα με έπιασα να σκέφτομαι από τι ακριβώς κρύβομαι. Ή αν θέλετε, ποια είναι η βαθύτερη ανάγκη μας να υποδυθούμε -έστω για ένα βράδυ- κάτι ή κάποιον άλλο. Γιατί επιλέγουμε την στολή που επιλέγουμε? Είναι μήπως το ανομολόγητο θέλω μας? Η περιέργεια μας για αυτό που έχουμε ντυθεί? Ευκαιρία να δείξουμε το sense of humor μας?

Ή μήπως είναι η δικαιολογία μας to cross the propriety line και έστω για λίγο να εκδηλώσουμε αυτό που είμαστε στον πυρήνα μας, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα παρεξηγηθούμε?

Και μετά το καρναβάλι έρχεται η μέρα που δεν χορταίνει κανείς: κοινώς γνωστή ως Καθαρά Δευτέρα. Seriously, πώς χορταίνεις με χόρτα και ψάρια? Πάντα σηκώνομαι από το τραπέζι και στην ώρα λιγουρεύομαι ένα Big Mac. Τσάκισα την μισή τσιπούρα, το μισό χταποδάκι και τα 3/4 του μπακλαβά και τώρα που γράφω σκέφτομαι αυτό το υπέροχο steak και μου τρέχουν τα σάλια.

Oh well, πάει και το τριήμερο -για κάποιο λόγο they go by so -oh so!- fast. Καλή βδομάδα!

Kiss It Better

Στο σχολείο έβγαινα με ένα παιδί κι όταν χωρίσαμε ήμουν ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Έτσι όταν τον είδα τυχαία στο δρόμο να περπατάει χέρι-χέρι με μια άλλη κοπέλα, you can only imagine how that felt.

Στην κυριολεξία ένιωσα ότι ο κόσμος σταμάτησε στιγμιαία, άκουγα μόνο ένα βουητό και όλα ήταν θολά εκτός από την εικόνα της -τότε- αγάπης μου με την -apparently- νέα αγάπη του.

Σίγουρα δεν περιμένετε εμένα να σας περιγράψω το excrutiating pain of a heart breaking αλλά εκείνη ήταν η πρώτη μου εμπειρία στο θέμα.

Εκ τότε είδα άλλους πρώην με κοπέλες αλλά it never hurt as much as that first time. And yet, πάντα μέσα μου με πιάνω να φοβάμαι να δω τον τελευταίο μου έρωτα με άλλην. Και έκατσα και σκέφτηκα, γιατί? What's the worst thing that can happen? Sure, it's never easy, but I know that it will never hurt as much as that first time.

Είναι όπως τα εμβόλια που μας βάζουν όταν είμαστε παιδιά: αποκτάμε αντισώματα, γινόμαστε ανθεκτικότεροι, δεν λυγίζουμε τόσο εύκολα.

Καμιά φορά σκέφτομαι εκείνο το καλοκαίρι που μες σε μια βδομάδα κατέρρευσαν όλα όσα ήξερα, πίστευα και defined me και μου λέω, if I managed to pull that through, τι έχω να φοβάμαι? Ναι, τότε ένιωσα ότι έπεσα through the rabbit hole και πήρε καιρό να χτυπήσω πάτο και να σταματήσει η πτώση μου. Και μετά άλλο τόσο να ξαναβγώ πάνω.

Μα βγήκα.

I licked my wounds. I nursed my bruised self. Και στέκομαι πάλι. With scars και σημάδια, αλλά τα δείχνω και σκέφτομαι ότι πέρασαν και βγήκα νικητής. So I guess I am proud in a way.

Νιώθω πιο capable να χειριστώ κάποια πράγματα. Νιώθω πιο in control of myself, γιατί πια ξέρω, είδα, και τα κάτω μου όρια, όχι μόνο τα ψηλά και τα ωραία. When you have seen the ugliness of you, you cannot not notice the beauty of you.

Πριν λίγο καιρό μου είπαν μια πολύ όμορφη κουβέντα.. Ότι some people seem happier when I'm around. Έτυχε να νιώθω κι εγώ happier when a certain someone was around. Δε σκέφτηκα ποτέ ότι ίσως μπορεί να έχω κι εγώ αυτό το effect on some others. Όπως δεν σκέφτηκα ότι ίσως κάποιος να πληγωνότανε όταν με έβλεπε σε ανύποπτο χρόνο και στιγμή με κάποιον άλλο.

Δεν ξέρω πως μου βγήκε αυτό το ποστ απόψε. Πως μου βγαίνουν κάποια πράγματα άμα μιλήσω με τον Peter Pan ε? Νιώθω... dramatically romantic tonight, χωρίς όμως να υπάρχει η απαραίτητη κατάσταση ή πρόσωπο. Νιώθω σχεδόν σαν τότε in a way. Δεν μου λείπει κάτι όμως, μόνο εκείνο το feeling.

I kissed everything better. The only thing I miss now, is that feeling.

Reclaiming Me

Yes, I have started to believe that ignorance can be bliss. Καμιά φορά σκέφτομαι καταστάσεις στις οποίες υπήρξα πιο μικρή και η άγνοια -ή η αφέλεια μου- με έβγαλαν από αυτές όχι χωρίς πληγές αλλά τουλάχιστον αμόλυντη in a way. Μπορεί να υπήρξε το loss of naiveness αλλά δεν υπήρξε το loss of self.

Καμιά φορά το να ξέρεις πολλά δε σε κάνει πιο σοφό: ίσως πιο δειλό. Scared of your own posibilities. Scared of your own failure. Scared of becoming a disappointment. Expectations are higher. So is the risk of falling short your ideals.

Πριν λίγες μέρες βρήκα κάτι -πολύ- παλιά ημερολόγια μου και σχεδόν δεν με αναγνώριζα στο γράψιμο μου. Βάδιζα τελείως στα τυφλά, χωρίς να αντιλαμβάνομαι ίσως το τι ακριβώς συνέβαινε. Το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει. Αλλά ήμουν καλά. Υπήρχα μέσα στο ignorance και την 'αθωότητα' και ήμουν καλά, ήρεμη.

Ξέρω ότι δε θα ήμουν καλά ή ήρεμη αν βρισκόμουν τώρα σε εκείνη ακριβώς την κατάσταση. Παρά το ότι είμαι πιο ώριμη, έχω περισσότερες γνώσεις και εμπειρίες, παρά το ότι είμαι πια επαγγελματίας. Έγινα πιο κυνική? Νιώθω περισσότερη ευθύνη? Ή απλώς φοβάμαι την ευθύνη?

Why am I so scared of myself? Why don't I trust myself more? Why am I afraid of being judged or misunderstood?

Ερωτήσεις που μου έκανα -και κάποτε ακόμα κάνω- στον εαυτό μου. I'm not perfect. But then again, noone is. Therefore, even if they judge you, it doesn't mean they are right. Αυτό μου λέω.

Παλιά σκαρφάλωνα πάνω σε δέντρα και ήθελα να βγω στο πιο ψηλό κλαδί. Μετά το σταμάτησα γιατί άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κίνδυνο: αν σπάσει κάποιο κλαδί? Αν πέσω και χτυπήσω? Αυτό το attitude των αρνητικών αυθυποβολών είναι part of growing up and maturing? Μήπως τελικά we had it all right when we were young? Που ήμασταν ignorant ναι, αλλά a lot more daring?

So I decided to reclaim me. With an open heart. Με παιδική καρδιά και παιδική αφέλεια. Γιατί looking back, νιώθω πως ήμουν πιο ευτυχισμένη όταν δεν μετρούσα τόσο το ρίσκο. Όταν δεν το σκεφτόμουν καν ως posibility. Όταν δεν έκανα αρνητικές σκέψεις. Όταν βουτούσα με τα μούτρα χωρίς να σκέφτομαι το collateral damage. Γιατί? Γιατί it never even crossed my mind.

So this is me, reclaiming my naive, ignorant and open hearted me. Κι ας παρεξηγήσουν οι άλλοι. What do they know anyway?

Είμαι Κωλόπαιδο?

Άρχισα να το σκέφτομαι όταν ο κολλητός μου, μου είπε ότι πρέπει να κάνω "τον straight άνδρα εργένη που κρύβω μέσα μου πολύ περήφανο". Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς εννοεί, μου επεσήμανε ότι I'm dating again και δεν καταχωρώ τα τηλέφωνα των νέων γνωριμιών μου στο κινητό γιατί είναι ζήτημα αν θα τα χρειαστώ 3 ημέρες.

I resent that, η τελευταία γνωριμία άντεξε 4 μέρες στο κινητό πριν σβηστεί for ever.

Dating sucks αν με ρωτάτε. Ειδικά άμα ξέρεις τι σου γίνεται και τι ψάχνεις. Γιατί άμα ψάχνεις κάτι, απλούστατα δεν θα σου κάνει 'ντα' έτσι στα καλά καθούμενα. Και δε θα συμβιβαστείς με κάτι άλλο από αυτό που θες κι έχεις ανάγκη. Είναι σαν εκείνο το χακί παντελόνι που ψάχνω αλλά δεν υπάρχει πουθενά: apparently blue is the 'it' color για να νέα σεζόν και ούτε λόγος για χακί!

Ουφ!

Έτσι και οι άνδρες. Ψάχνω someone to go za za zoo with. I do not want a fling. I do not want to waste my time με μαλακιούλες. Βαριέμαι. Πλήττω. I want to connect with someone. Δεν μπορώ αλλιώς, πνίγομαι. Θέλω αυτό το 'κλικ'. Αν δεν το βρίσκω, προτιμώ να είμαι μόνη μου, είναι τόσο -μα τόσο!- απλό!

Η αλήθεια είναι ότι βγαίνω συχνά, γνωρίζω κόσμο -σας είπα ότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχω τρομερό σουξέ τελευταία?- και I do give people a chance. Απλώς I know me: αν δεν κλικάρω στα πρώτα 2 λεπτά, IT IS NEVER GOING TO HAPPEN.

Μετά τον Peter Pan φάνηκα αρκετά τυχερή: όταν ένιωσα έτοιμη to 'get back out there' I dated one person πριν γνωρίσω τον Κριό. Και με τον Κριό κλίκαρα με την μία.

Και τώρα το "you're a great guy but I'm just not feeling it" έγινε το motto μου. Και νιώθω απαίσια. Γιατί βλέπω ότι ίσως ο άλλος θέλει να με πλησιάσει λίγο παραπάνω, κι εγώ δεν θέλω γιατί κάτι δε μου βγαίνει. Κάτι δεν μου κολλάει. Δεν σκιρτάει η άτιμη η καρδιά μου, πως να το πω?! And it's really frustrating γιατί θέλω να σκιρτήσει αυτή η άτιμη η καρδιά μου.

Δεν είναι ότι έγινα αναίσθητη: αφού με τον Action Man (μη χέσω) σκίρτησε. Επομένως, είναι θέμα χρόνου να ξαναγίνει. (?) Απλώς τώρα αισθάνομαι μόνο ένα mild flattery: ούτε καν ενθουσιασμό με κανένα. Καμιά φορά κοιτάω ζευγάρια γύρω μου κι αναρωτιέμαι πόσοι είναι όντως truly ευτυχισμένοι, και πόσοι απλώς συμβιβάζονται γιατί it's really scary out there. Δεν το λέω τυχαία, it happens every day.

Και ξέρω ότι δεν θέλω να γίνω έτσι: να συμβιβαστώ μέχρι να έρθει κάτι καλύτερο. Να συμβιβαστώ γιατί δεν ξέρω ποιο θα είναι το τελευταίο τρένο. Να συμβιβαστώ απλώς για να αποφύγω την μοναξιά μου.

Nope.

I have the best Valentine's date lined up: with friends for drinks. And I'll be drinking to love!

Καλή βδομάδα!

Περνάμε Καλά...

...Mε TV Dinner.
Το σκηνικό είναι έτοιμο: είμαι στην κολλητή μου, η πίτσα έχει έρθει, τα πρώτα Cosmos είναι στα ποτήρια και καθόμαστε στην τηλεόραση. Πέφτουμε πάνω στο 'Περνάμε Καλά' και παρακολουθώντας το λίγο, δεν κατάλαβα που κολλά ο τίτλος γιατί δε μου φαίνεται να περνάει κανείς καλά. Anyway, έχουν αφιέρωμα στον Καζαντίδη και πέφτει ρεπορτάζ για τον 'Παγκύπριο Σύλλογο Στέλιος Καζαντίδης "Υπάρχω"'. Yeap. Υπάρχει τέτοιο πράγμα στην Κύπρο.

Τελειώνει η πίτσα, βάζουμε 2α ποτά, ανάβουμε τσιγάρο και αναρωτιόμαστε τι να περιλαμβάνει αυτός ο σύλλογος, επειδή έχουν και πρόεδρο και αντιπρόεδρο. Τι συζητάνε δηλαδή στις συγκεντρώσεις τους? Ποιες οι αποφάσεις που παίρνουν? Πώς γίνεται κάποιος μέλος?

Ohhhh the temptation was too much to resist!

Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν στις πληροφορίες:

Tinkerbell: Θα ήθελα το νούμερο του Παγκύπριου Συλλόγου 'Υπάρχω'.
Παιδί στις Πληροφορίες: Τι εν τούτο?
Tinkerbell: Σύλλογος.
Παιδί στις Πληροφορίες: Τζαι πιου ένι?
Tinkerbell: Του Στέλιου Καζαντζίδη.
Παιδί στις Πληροφορίες: *παύση*
Tinkerbell: Εεε ... ναι?

Και μπαίνει το μήνυμα με το νούμερο. Και πιάνει η κολλητή μου πια να μάθει τι ακριβώς κάνει αυτός ο σύλλογος:

Άνθρωπος που Απάντησε το Τηλέφωνο: Παρακαλώ?
Κολλητή: Ναι, συγνώμη, τι είναι εκεί?
Άνθρωπος που Απάντησε το Τηλέφωνο: Το Υπάρχω
Κολλητή: Ναι, κι εγώ υπάρχω. Εκεί τι είναι?

*pink*

Hahahahahahahaha.

(Sometimes I feel we need to grow up.)

Τουλάχιστον 2 άτομα στην Κύπρο πέρασαν γαμάτα απόψε χάρη στο 'Περνάμε Καλά'.


....Και Single.
Single and ready to mingle? Ε, όχι ακριβώς. Αλλά πάλι, the quest to love and happiness can be really fun.

Πριν μερικά βράδια, δέχτηκα ένα πολύ ενδιαφέρον φλερτ από ένα τύπο. Στην πρώτη ατάκα, έχω το συνήθειο να κατακεραυνώνω τον άλλο, απλώς για να ξεκαθαρίζει το τοπίο.(Αν είναι μάγκας και πραγματικά θέλει να με πλησιάσει, δεν θα τα βάλει κάτω με την πρώτη, αυτή είναι η λογική μου). Και εξελίσσεται σε πολύ επίμονο μεν, αλλά ενδιαφέρον δε τυπάκι. Με αρκετή αυτοπεποίθηση και αυτοσαρκασμό για να τον συμπαθήσω σχεδόν αμέσως.

Σε κάποιες φάσεις ήταν μπροστά και ο Action Man κάτι που χάρηκε αφάνταστα ο γυναικείος εγωισμός μου. That's how it's done αγόρι μου! Ούτε στημένο να το είχα!

Anyway, αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ότι με ακολούθησε όταν έφυγα από το μαγαζί. He actually came after me (not in the stalkerish way) αλλά όπως σου τα φουμάρουν κάτι ρομαντικές κωμωδίες και λες 'Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα'.

Ίσως όλοι οι μάγκες να μην πατήθηκαν από τρένα τελικά. Ίσως λέω.


...Γιατί Είμαι Καλά.
Λένε πως η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν ξημερώσει. Κάτι που το πιστεύω πολύ έντονα. Απλώς άμα είσαι μέσα σε μια κατάσταση, δεν έχεις ξεκάθαρη εικόνα στα πράγματα κι έτσι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν ακόμα σκοτεινιάζει.

Κι εκεί που δεν το περίμενα, ήρθε ένα πολύ ωραίο -και much needed- pat on the back. Και την επομένη μια ευκαιρία, μια ελπίδα, ένα glimmer of hope for something to look forward to.

Κοίταξα γύρω μου and I felt good.

Και ήταν από τις στιγμές που εύχομαι να μπορούσαμε να φυλάξουμε κάποια feelings σε ένα μπουκάλι, και να το ανοίγαμε όποτε δεν είμαστε στα πολύ πάνω μας.

If it's bitter at the start, then it's sweeter in the end..!