If a writer falls in love with you, you can never die.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Πού Χάθηκα Τόσο Καιρό?


Και γιατί δηλαδή να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς φόβου?

Γιατί ας πούμε, να παίζει σε γκρο πλαν η χειρότερη των περιπτώσεων και όχι η καλύτερη?

Γιατί να πρέπει να είμαι "λογική" κι όχι ευτυχισμένη? Όσο αλλοπαρμένη κι αν ακούγομαι.

Να πα να γαμηθεί.

Είμαι γαμάτη.

Μπορώ.

Θέλω.

Το "θέλω" μου είναι μεγαλύτερο από το "φοβάμαι" μου.

Έχω φτάσει τα όρια μου και μου έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Στην ουσία μου έχω σπάσει τα νεύρα μου.

I will no longer conform to your shit.

Θα πάω εκεί που ήμουνα τότε, που με θυμάμαι fearless, confident και με την αυθάδεια της νέας που έχει μόνο όνειρα και κανένα δισταγμό, παρά τις δυσκολίες.

Αρκετά έσκυψα.

Κόσμε, ετοιμάσου.

I'm on my way.


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Πλήττω.

Την μισώ αυτή την λέξη.

Δε μου αρέσει ούτε να την λέω πόσο μάλλον να την βιώνω.

Κι όμως τελευταία, την ξεστομίζω πολύ εύκολα και με ανησυχητική συχνότητα.

Πλήττω.

Πάω δουλειά, βλέπω τους φίλους μου, βγαίνω, κάνω σεξ, έχω τα χόμπυ μου, αλλά πλήττω.

Αποτέλεσμα υπαρξιακού άγχους  αυτή η θλιβερή πλήξη νομίζω, τουλάχιστον αυτό είναι το συμπέρασμα της αυτοδιάγνωσης μου.

Μέσα στους τελευταίους μήνες, μου έγινε απίστευτα ξεκάθαρο το τι θέλω να κάνω στη ζωή μου και επειδή δεν εκπληρώνεται αυτό right here right now, νιώθω αυτό τον επιφανειακό αναστεναγμό, ενώ βουλιάζω μέσα σε μια πνευματική πλήξη.

Και κάνω πολλά για να μου αποσπώ την προσοχή, είναι γεμάτες οι μέρες μου, απλώς μόλις σταματήσω για ένα λεπτό, επιστρέφει αυτό το αφόρητο συναίσθημα κενότητας.

Δεν εφησυχάζομαι επαγγελματικά και νιώθω τόση ανάγκη και ορμή για να πραγματοποιήσω στόχους, και π λ ή τ τ ω που δεν μου δίνεται η κατάλληλη πλατφόρμα για να εκτονωθώ.

Εξού και η πλήξη.

Τόσο, που έχω κάνει μικρές διαπιστώσεις.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα καθαριστικά τουαλέτας έχουν είτε άρωμα πεύκου είτε λεμονιού ή του "απέραντου γαλάζιου". Ποιος ανώμαλος είχε αυτή την φαεινή ιδέα δεν ξέρω, αλλά γαμώτο πώς υποτίθεται μυρίζει το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας? Και πέραν του ότι μου σπάνε τα νεύρα οι πεύκοι, δεν τρελαίνομαι η λεκάνη μου να θυμίζει λεμονάδα. We landed on the moon, I expect more from humanity και περισσότερες επιλογές. Οι επιλογές είναι ευτυχία.

Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού δεν γνωρίζει την έννοια "προσωπικού χώρου" όταν στέκεται σε ουρές. Αν δεν ήταν αγενές εκ μέρους μου (και παράνομο) θα βάραγα κόσμο. Γιατί έτσι.

Αν κάνεις όμως κάτι όμορφο για κάποιον άλλον, νιώθεις κι εσύ όμορφα, και it's kinda awesome να μπορείς να προσφέρεις χαρά.

Μπορεί να κάνεις το σπίτι λαμπίκο, αλλά την επόμενη κιόλας μέρα κάτι θα θέλει καθάρισμα.

Το αγαπημένο σου πιάτο, πάντα θα έχει καλύτερη γεύση στο μυαλό σου από ότι στην πραγματικότητα.

Η πλήξη τις Δευτέρες τις κάνει πιο γλυκές.

Ξέρω ότι είναι θέμα χρόνου, ξέρω ότι θα τα καταφέρω όλα αυτά που θέλω, το νιώθω, έρχεται, αλλά για την ώρα... πλήττω.


Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Shopping Spree

Καθαρά Φροϋδική η περίπτωση μου υποθέτω. Ναι, η σχέση μου με τον πατέρα μου αντικατοπρίζεται και επαναλαμβάνεται μέσα από τις σχέσεις μου με τους άνδρες στην ενήλικη ζωή μου.

No shocker there.

Τους χρειάζομαι ανεξάρτητους, φιλόδοξους, να κάνουν παντελονάτες κουβέντες, να με έχουν βασίλισσα χωρίς να με κακομαθαίνουν και να μην είναι συνέχεια μες τα πόδια μου.

Τον πατέρα μου τον στερήθηκα αρκετά, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και φιλοδοξιών. Περάσαμε ακόμα και χρόνια σε άλλες χώρες, αλλά πάντα, πάντα, μα κάθε φορά που έπρεπε να είναι εκεί, στα σημαντικά, στα βασικά, σε αυτά που mattered, ήταν εκεί, Έσπαγε το καλούπι του, έκανε πέρα τα υπόλοιπα και ήταν εκεί για μένα.

Κι αυτό είναι που έχει σημασία στην τελική.

Αλλά ένα πράγμα που έμαθα από τον πατέρα μου, είναι το γούστο. Γιατί έχει πολύ καλό γούστο ο άνθρωπος. Μια φινέτσα και στυλ που υπογραμμίζει το αριστοκρατικό χωρίς να γίνεται κραυγαλέο. Money can't buy you class και είναι από τα βασικά που κρατάω στη ζωή μου.

Θυμάμαι να έρχεται από τα ταξίδια του με πανέμορφα κουτιά τυλιγμένα με κορδέλα, και μέσα να βρίσκεις πανέμορφα κοσμήματα, σάρπες... Για τη μάμα μου φυσικά, αλλά αυτή η εικόνα αυτού του όμορφου κουτιού, που κρατούσε αυτός ο ψηλός άνδρας με το κοστούμι... ήταν πάντα κάτι που θυμάμαι με δέος.

Μικρή, θυμάμαι πηγαίναμε συχνά για ψώνια με τον πατέρα μου. Του διάλεγα πουκάμισα και κοστούμια, με ρωτούσε πάντα "Γιατί αυτό κι όχι εκείνο?" και του εξηγούσα ότι αυτό το χρώμα σου πάει περισσότερο, αυτό σου πάει καλύτερα. Και αυτός ο άνδρας με εξαιρετικό γούστο με άκουγε. Με άφηνε να του διαλέξω ποια γραβάτα θα φορούσε την επομένη στο γραφείο και ποιο τρικό ταίριαζε καλύτερα με το μάλλινο παντελόνι.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η ανάμνηση απόψε. Πάνε χρόνια να το κάνουμε αυτό, δεκαετίες μην σου πω.

"Έλα μπαμπά, τι κάνεις?"

"Εδώ, βλέπω τηλεόραση κούκλα μου."

"Θυμάσαι που πηγαίναμε εκεί τα Σάββατα και σου αγοράζαμε πουκάμισα?"

"(γελάει λίγο) Πού το θυμήθηκες αυτό?"

"You might need a new shirt dad soon, so, what do you say?"

" Να πάμε όποτε θες κούκλα μου."

Στιγμιαία μεταφέρθηκα σε μια εποχή που έφτανα δεν έφτανα την μέση του, μικρή εγώ, νέος αυτός...

Μαλακία να μεγαλώνεις τελικά. Η φθορά... είναι.... δεν μπορείς να την αγνοήσεις.

Και ποτέ δε ξέρεις πότε, πόσο, για πόσο ακόμα...

Επομένως, θα πάω τον πατέρα μου για shopping spree.


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Sprinkle That Shit Everywhere

God knows I'm guilty of a lot of things

Maybe it's been the year I've had. Maybe I just snapped out of it. Maybe I've gone through my share of deep shit. Maybe I'm out of patience.

Or maybe it's what they say: you despise things in you, you see on others.

I've had enough days this week trying to talk sense into people, trying to help them see the errors in their ways, try to help them improve in some area of their lives.

But who am I to guide them? Am I any better? Hell no.

Do I know more? God knows, no, I don't. I'm actually figuring it out still, and the more I do, the more I'm amazed at how oblivious and ignorant I am.

But since I had the year I've had, and snapped out of the shit I have and gone through the (deep) shit I have, my two cents?

We all want love and light and glitter and a happily ever after. So why not start with yourself?

Why not, see things and people and situations in a happier, brighter light? Why not, ignore your initial urge to shit all over everything and nag and complain and feel sorry for yourself, and sprinkle that glitter you so desperately want and see what happens?

Just a thought.

Sprinkle that shit everywhere.

Say the kinds words. Do the nice deed. Smile. Take it like a lady. Have some sense of humor. Dream of the best case scenario. I dare you.

Sprinkle that shit.

Who knows?

You might actually surprise yourself with the results.


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Blue Monday

You look at a cat and you think, they got it easy. All they do is sleep, eat, purr and ask for cuddles and then sleep some more.

My cat's been trying to mate and He. Can't. Find. Where. To Stick. It.

I'm not sure if this frustrates me or him more.

Cause I care about him, I want him to be happy and sexually satisfied and whatever it means to a cat to fornicate successfully.

But you see, no matter how much you care about someone, there's only so much you can do to help; they need to participate in their own rescue.

If I've learnt something these past few months, this must be it.

And you have to learn to let go of your anxiety, your guilt or even your urge to do more, invest more, try more. No. There's only so much you can do for someone. Then, it's their job.

And it's hard. You see the bigger picture, and one that is struggling is unable to do so, unable to even take your word for it.

So you have to be there, reach out a hand, but they have to reach theirs out too. It can't work any other way.

In the meantime, have you been taking care of yourself? Feeding yourself? Sleeping enough? Does your life excite you? You can't go along for too long, just to keep others happy. You have to be happy too.

It's not selfish; it's self-full. And you owe it to yourself to know the difference and be okay with that. Clear calm conscience.

I've leapt into uncertainty, because I owed it to myself to not play along in something that didn't make my heart go 'thump-thump' with excitement. Quality vs quantity is a major theme in my head lately. A huge need and desire to look back and feel proud and content, instead of ...'meh'.

So yeah.. Blue Monday thoughts I guess.

How have you, been treating you lately?

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Nine.

Nine is just fine.

But even better with cake!

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Μικροανασκόπηση 2016

Λοιπόν -αυτοί που απομείναμε φέτος- πού είχαμε μείνει?


Α ναι, σωστά.

Ήταν exciting χρονιά.

Νομίζω.

Κυρίως γιατί ήμουν υπερβολικά busy για να κάνω fully process τα πράγματα.


Έτσι, κι ακόμα παραπάνω. Αλλά δεν έχω παράπονο, μακάρι να'ναι και το 2017 έτσι από δουλειά και κουράγιο.

Το οποίο κουράγιο μου δοκιμάστηκε αρκετά οφείλω να ομολογήσω


...ειδικά με καταστάσεις πέρα των δυνάμεων και δυνατοτήτων μου, που μου προκάλεσαν από άρνηση...


... μέχρι αποστασιοποίηση...


...ακόμα και φόβο...


...κάποιες αυξημένες ανάγκες....


...και believe it or not, λίιιιγα νεύρα παραπάνω


Και απλώς φτάνεις στο σημείο να πεις "enough is enough"


και να βάλεις τον εαυτό σου σε τάξη απέναντι στα πράγματα


Αναγκάζεσαι να δεις τους φόβους σου κατάματα 


και όταν καταφέρεις όχι μόνο να τους αντιμετωπίσεις, αλλά και να κατακτήσεις κάποιους από αυτούς, είναι λογικό να νιώθεις λίγο περίεργα


Unknown territory που συνηθίζω να λέω.

Που είναι περίεργο και για σένα, αλλά και για τους γύρω σου που δεν ξέρουν πώς να σε διαχειριστούν τώρα που μπορείς να σκοτώνεις πια κατσαρίδες μόνη σου.


Αναπόφευκτα έπεσαν μάσκες, φάνηκαν οι ιππότες δίπλα σου και πόση δύναμη τελικά κρύβουμε μέσα μας.

Παράλληλα με όλα αυτά, η δουλειά, δουλειά


που παίζει να'ναι αυτό που με κράτησε sane σε όλο τον υπόλοιπο παροξυσμό.

Αλλά μην νομίζεις, είχε και πολύ ωραία πράγματα το 2016 


Ένιωσα χαρές που είχα καιρό και υπήρχαν μέρες που κοιτούσα τον ουρανό, έλεγα "ευχαριστώ" και πριν πάω για ύπνο σκεφτόμουν 


Of course υπήρχαν και αυτά τα days.


Αλλά, άμα είσαι εσύ, you, γίνομαι κάπως έτσι:


Ακόμα κι όταν μου σπας τα νεύρα κάποτε.

Επομένως, εύχομαι από καρδιάς να είστε καλά και χαρούμενοι


*'γεια μας*

Να βρείτε ανθρώπους και καταστάσεις που σας κάνουν, you know, "if the shoe fits", που λένε.


Να έχει η ζωή σας μόνο δάκρυα ευτυχίας


Και λεφτά, γιατί όχι


Και το 2017 να σας φέρει αυτό το warm fuzzy feeling, ό,τι κι αν είναι αυτό για τον καθένα, που σας κάνει να χαμογελάτε, και κάνει κάποιους να ανησυχούν.


Happy New Year to you all!!

Α! Και πριν ξεχάσω!


Never forget what you're worth.