If a writer falls in love with you, you can never die.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Βράχος

Είναι περίεργες αυτές οι μέρες.

Αποφεύγω να πω "κακές". Δεν μου αρέσει σαν όρος. Ίσως δύσκολες θα τις χαρακτήριζα. Αλλά και πάλι έχουν να σου προσφέρουν και να σου μάθουν κάτι.

Επομένως, μένουμε στο "περίεργες".

Και κρατιέμαι καλά, έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον. Απλώς νομίζω ότι έχω κάνει shut down συναισθηματικά.

Δεν νιώθω τίποτα.

Δεν έχω φωνάξει. Δεν έχω κλάψει καν.

Με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.

Ξυπνάω, και είναι δίπλα μου. Ήσυχος. Ήρεμος.

Βράχος.

"Τι έκανες τόση ώρα?" τον ρωτάω.

"Ήμουν εδώ" είπε.

Δεν το είχα ποτέ αυτό στη ζωή μου.

Και για πρώτη φορά μετά από τόσο καίρο, βούρκωσα.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

I Come Here Alone


Και στα καλά μου και στα δύσκολα μου, έχω ανάγκη να μένω μόνη.

Μόνη, με τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

I always need a moment to myself.

Ίσως και περισσότερο κάποτε.

Το γράφω αυτό και πεταρίζει η φλόγα από το κερί που έχω αναμμένο παραδίπλα και με πιάνει μια ανατριχίλα.

Ίσως, τελικά να μην είμαστε ποτέ μόνοι.

Στα καλά μας ας μην το καβαλάμε και πολύ. Και στα δύσκολα μας, ας μην αυτομαστιγωνόμαστε τόσο πολύ. Κάτι που έμαθα μέσα από ταπείνωση και αναγνώριση, αυτοκριτική κι έπαινο, αυτομαστίγωμα και στιγμές to myself, από αυτές που έχω τόσο ανάγκη κάποτε.

Η ζωή κάνει κύκλους. Δίνει ευκαιρίες για μαθήματα και μέσα από τα ωραία και μέσα από τα άσχημα. Αλλά πάντα μας φέρνει το λογαριασμό, όποιος κι αν είναι αυτός.

Και απόψε, αφήνω και τα ρέστα μου.


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ζακέτα.

Θες ζακέτα για το μπαλκόνι πια τα βράδια.

Έχει μια γλύκα, πώς να το κάνουμε?

Κι ενώ δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ο καιρός, την νιώθεις την αλλαγή που έρχεται.

Η στασιμότητα είναι φριχτή. Καταστροφική ακόμα.

Γι' αυτό αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και οι καιροί.

Οι άνθρωποι, τα πράγματα, τα δεδομένα.

Προσαρμόζεσαι.

Και μαζί με αυτό, ίσως και να βελτιώνεσαι.

Παλιά την σιχαινόμουνα την αλλαγή: μου προκαλούσε τεράστια ανασφάλεια και άγχος, από το φόβο του άγνωστου.

Άτιμος αυτός ο φόβος. Αλλά και η μόνη οδός για τα όσα έχουμε ονειρευτεί. Ή το μόνο εμπόδιο.

Είναι αδύνατο να θες να πας παρακάτω και να μένουν παράλληλα όλα ίδια.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου από πέρσι το καλοκαίρι, ότι θέλω να γίνω fearless. Και με την πρωτοχρονιά είπα να παρατήσω και αυτόν τον ψυχοφθόρο φόβο του αγνώστου και ό,τι έρχεται να το αγκαλιάζω καλοπροαίρετα, με περιέργεια και ενθουσιασμό.

Κι έτσι με βρίσκεις τώρα, στην αλλαγή μιας εποχής, στην αλλαγή του καιρού, με την ζακέτα στη βεράντα.

Και με μια παράδοξη ψυχραιμία και αισιοδοξία: ίσως να έχω κάνει ένα βήμα πιο κοντά στα όσα τόλμησα να ζητήσω και να ονειρευτώ.

Αλλά για να έρθουν, πρέπει να αλλάξει πρώτα η εποχή.

Καταπολεμώ αυτό τον άτιμο φόβο συνειδητά και με πειθαρχία: βάζω ηρεμία εκεί που υπήρχε ανασφάλεια, καταπολεμώ το άγχος και το φόβο με πίστη.

Έχω την ζακέτα μου, εσένα, την υγειά μου και πίστη. Και όλα τα άλλα in between.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

2 a.m.

2 το πρωί.

(Και κάτι.)

Στο highway.

Με κατεβασμένα τα παράθυρα.

Και στο μάξιμουμ η μουσική.


Καπνίζω

Και παίζει αυτό.

Και σκέφτομαι για τι πράγματα αξίζει να χαλιέσαι τελικά.

Λίγα. Πολύ λίγα.

Και δεν έχω κανένα.

I am blessed.

And listening to great music.

This is happiness.

Καλό μήνα παίδες!


Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Εν Θέλω.

Εν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι.

Ναι, με πιάνει αυτό το πράγμα κάθε χρόνο όταν πάει 20 φεύγα ο Αύγουστος, αλλά φέτος το νιώθω πολύ έντονα και πολύ διαφορετικά.

Σαν ένα βιβλίο που σε τράβηξε τόσο πολύ στον κόσμο του, που χάθηκες στις σελίδες του κι όταν το τέλειωσες, ένιωσες μια μικρή απώλεια.

Something like that.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν όμορφο. Χαρούμενο. Λαμπερό. Ήταν.. πραγματικά όμορφο.

Έχω πράγματα που έρχονται το φθινόπωρο για να ανυπομονώ να πάω παρακάτω, αλλά θέλω λίγο ακόμα να το νιώσω αυτό το καλοκαίρι.

Αυτό, το τόσο διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα. Αυτό που μου έφερε νέα πράγματα, που με πήγε σε νέες εμπειρίες, αυτό που με βρήκε αλλού, αλλιώς και καλά.

Maybe I'm allowed to get a little happy greedy δεν είναι?

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Και Τι Έγινε

Ήταν πολύ έντονο το περσινό καλοκαίρι.

Και είναι αναπόφευκτο να μην γίνουν συγκρίσεις μικρές. έστω φευγαλέες ή και στιγμιαίες ακόμα με το φέτος, με το τώρα.

Νιώθω κάποτε ότι το 'τότε' έγινε χιλιάδες χρόνια πριν. Τόσο μακρινό μου φαίνεται. Τόσο ξένο πια. Μάλλον κι αδιάφορο πια.

Και κατ' επέκταση, κι εγώ νιώθω άλλος άνθρωπος. Νιώθω να είμαι αυτή που ήμουνα κάποτε, πριν πάααρα πολλά χρόνια, έχω να το λέω τελευταία ότι "I feel brand new".

But with a shitload of experience πια!

Κάθομαι που λες σε ένα μπαρ αυτό το βράδυ και νιώθω καλά, είμαι καλά, έχω πάει σε άλλο επίπεδο και σίγουρα αυτό δε θα γινόταν αν δεν πέρναγα από τις δικές σου συμπληγάδες.

Και κατά ένα περίεργο τρόπο -εδώ είναι η ειρωνεία- θα έλεγα ότι σου είμαι ευγνώμων.

Αλλά αυτό είναι αποκλειστικά και μόνο δικό μου. Γιατί μπορεί εσύ να με ταλαιπώρησες, εγώ όμως πάλεψα για να βγει το κεφάλι μου πάνω από τα κύμματα.

Κι ενώ κάθομαι σε αυτό το μπαρ σκέφτομαι, αυτή τη μέρα πέρσι, εμένα τότε, εσένα γενικά κι αόριστα και νιώθω... ε, και τι έγινε.

And it's alright.