If a writer falls in love with you, you can never die.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Paris.

Αλλιώς την βιώνεις την ευτυχία στα 20, αλλιώς στα 25, αλλιώς στα 30.

Φαντάζομαι, αλλιώς και στα 40 και πάει λέγοντας.

Υποθέτω, η ευτυχία είναι καθαρά υποκειμενική, ανάλογα με τα θέλω και τις ανάγκες που έχεις μια δεδομένη φάση της ζωής σου.

Ναι, αν ήμουν τώρα πριν 5 χρόνια, αλλιώς θα το αισθανόμουνα αυτό.

Αλλά τώρα, right now, είναι ... διαφορετικό.

Πολύ γήινο.

Γειωμένο.

Ασφαλές.

Τόσο, που μου δίνει τη δύναμη να πετάξω χωρίς να φοβάμαι, χωρίς αυτήν την ασφυχτική ανασφάλεια να με καταπίνει.

Είναι τόσο διαφορετικό που μου είναι ξένο.

Και παράλληλα, τόσο επιθυμητό που μου είναι γνώριμο.

Και το οξύμωρο της κατάστασης με εκπλήσσει γιατί, εκεί που νιώθεις ότι τα έχεις δει όλα, τσουπ, σου έρχεται νέο επεισόδιο.

Και είναι... ενδιαφέρον... το λιγότερο που μπορώ να πω.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

The Question You're Afraid To Ask

Where were you?

That day, that first day, that day, years ago.

Where were you?

I was at work.

Yeah.. I figured that much.

It's more than two decades later and even though this thought has been on my mind for weeks, I had just this morning felt ready to utter the words to you.

Where were you that day?

Or maybe what I really needed to say was, why weren't you there?

I don't know, it just came to me, so organically this morning over coffee, I looked at you while you were talking about some family dinner menu and I just muttered "Where were you that day?"

"I was at work" you said.

Yeah...

"I wasn't supposed to work that day, I was supposed to take you, but I got called in at the last moment".

Yeah.

I understand.

"I wanted to be there that day".

Okay.

"You have no idea how awful I felt".

It's twenty something years later, I'm having a glass of wine in my house with the balcony doors open, it's way over midnight and it actually just hit me. And it finally made sense to me:

Why I'm always an asshole to those who are willingly and openly there, and why I crave the ones who are not.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Sunday Thoughts That Probably Won't Make Sense Until You're There


And yet, it always begins and ends with us.

You have to sort yourself out first.

Understand.

In order to heal.

Forgive. Others.

But don't forget to forgive yourself too.

And heal through that.

Accept.

What has come and gone, what has happened.

You are not your mistakes.

Love yourself.

Take care of yourself.

Listen to that person that lives in your body.

It takes time.

Accept the present situation.

Setbacks can be little blessings in disguise.

But don't lose sight of your goal.

Go where your heart desires.

Once you get on the right path, things start to fall into place.

But you gotta keep going.

Circulate.

If your blood doesn't circulate, you die.

So you gotta keep on moving.

Through the hard, the ugly and the good.

Be thankful.

And don't overthink it all.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

A Cigarette.

This one is for you.

I thought you loved me. I willingly believed everything that came out of your pretty little mouth because I trusted the goodness in you.

Even when I had finally learnt the truth, I chose to give you one last chance. And you stood in my house, looked me in the eye and you chose to lie.

Not to not hurt me. But to not hurt your ego. Your pristine spotless image.

"Get out" I said in the calmest voice. And it was the first time in four years, I didn't feel like crying.

This one's for you.

My friend. My lying snake friend. You took and took and sucked on for dear life until you found someone else you thought would be much more beneficial to you. Traded up.

Hope that works you the miracles you so crave for.

This one is for you.

For trusting me. Investing in me. And getting scared and blowing it all up. I wish you all the best. But then again, you had it and you let it go.

And that's on you.

Your new offer leaves me absolutely indifferent.

This one's for you.

Little fairy. Somehow, despite the chaos and devastation, you're still standing. Among the ruins and rubble, you made it out alive. Standing up.

And this one is for you.

Because when I wasn't even looking, you were there. When did you walk in? I didn't even expect you, I didn't even call out for help and yet, there you are.

Or were you always there?


It's been a very weird month. I promised myself on New Years to be fearless. I hate change, it scares me, I hate goodbyes and I can't stand the fact that sometimes the love between two people just ceases to exist.

Yeah, closing some doors is hard. But along with fearless, I promised myself to also be hopeful. So my last cigarette tonight will be at the open balcony door, looking up at the starry sky, knowing that loss is painful, but through it comes growth and hopefully, something better.


Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Κακά Τα Ψέματα, Από Αλήθειες Πώς Πάμε?

Αν θυμόμαστε ένα μάθημα από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο, είναι αναμφίβολα εκείνο που δεν περάσαμε.

Εκείνο το μάθημα που κοπήκαμε.

Εκείνο, που γαμηθήκαμε στο διάβασμα αλλά πάλι στην εξέταση κάτι, κάπως πήγε φοβερά λάθος.

Μπορεί να ήταν δύσκολο μάθημα, μπορεί η προετοιμασία μας να ήταν ανεπαρκής. Μπορεί κιόλας να μην το πήραμε τόσο σοβαρά όσο έπρεπε.

Και κόβεσαι. Και περιμένεις το επόμενο εξάμηνο για να το ξαναδώσεις.

Αλλά και η ζωή δεν τα κάνει κάτι τέτοια? Σου πετάει στη μούρη pop quiz τα οποία δεν περίμενες και μάλλον τα κάνεις θάλασσα. Τα μαθήματα γίνονται παθήματα και όταν έχεις πια τραβήξει το ζόρι, την ταλαιπωρία, τα κλάματα, την απογοήτευση και θεωρείς ότι το πάθημα έγινε -επιτέλους- μάθημα, σου ρίχνει ξανά pop quiz για να σε τεστάρει.

Είμαι ακριβώς σε αυτή τη φάση, 4 χρόνια μετά. Δεν το βλέπω ούτε αρνητικά ούτε μεμψιμοιρώ: αντιθέτως ζητώ άφεση αμαρτιών. Από μένα. Για τότε. Για την αδυναμία μου να περάσω το μάθημα. Για την ανικανότητα μου να το χειριστώ σωστά.

Για το θάρρος που δεν είχα, για τον αυτοσεβασμό μου που ξέχασα, για τις φοβίες που μου επέτρεψα να βάλουν φρένο σε όσα διακαώς ποθούσα αλλά πίστευα ότι δεν άξιζα.

Δεν ρίχνω το φταίξιμο αλλού, ήταν και είναι πάντα πιο εύκολο, αλλά έχω μάθει πια ότι είμαι φτιαγμένη από σκληρότερη ύλη, πιο ανθεκτική, πιο αυθεντική και αρνούμαι να μικραίνω γιατί είναι πιο εύκολο. Δεν είμαι εγώ αυτή.

Μου υποσχέθηκα πριν κάποιο καιρό ότι θα γίνω η γυναίκα για την οποία θα είμαι περήφανη. Και μου το χρωστώ, το οφείλω στον εαυτό μου κυρίως να κρατήσω αυτήν την υπόσχεση.

Επομένως, με κοιτάω στα μάτια και μου λέω αλήθειες. Ναι, σε πλήγωσαν, ναι σε πρόδωσαν, αλλά φταίω. Το επέτρεψα. Αγνόησα τα σημάδια, δεν στάθηκα στο ύψος μου όταν έπρεπε, επέτρεψα να γίνω δέκτης συμπεριφορών απαράδεχτων. Γιατί αγαπούσα. Γιατί νοιαζόμουν. Γιατί I'm a good person. Ναι, είναι κι αυτά. Αλλά κυρίως φοβόμουν τον πόνο της απώλειας, του κενού. Κι έκανα πίσω, άφηνα, κατάπινα, και ζούσα μέσα σε ένα κυκεώνα ανασφάλειας και αμφισβήτησης.

Βγήκα από αυτό όμως. Βίαια. Και ναι, ήρθε και ο πόνος της απώλειας, της προδοσίας και τα συναφή. Εκείνοι που έταζαν να είναι δίπλα σου είναι εξαφανισμένοι, και να το βλέπεις από τις πράξεις τους ότι δεν συνάδουν με τα λόγια τους αλλά εσύ, επειδή είσαι μικρή, ανασφαλής και ενίοτε ηλίθια, επιλέγεις να πιστέψεις ότι αυτοί, οι δικοί σου άνθρωποι αποτελούν εξαίρεση.

Ναι, ήταν πολύ περίεργες οι τελευταίες βδομάδες. Αυτό που ζω δεν είναι η νέα τάξη πράγμάτων, όχι, είναι απλώς το μεταβατικό στάδιο από ό,τι ήταν σε ό,τι είναι να είναι πια από δω και μπρος. Φοβάμαι, δεν σ'το κρύβω. Και ναι έκλαψα και με πόνο και με παράπονο και με καημό, αλλά δεν έμαθα να τα κρατάω μέσα μου.

Αλλά πιστεύω πια ότι το μάθημα θα το περάσω. Οι συνθήκες είναι τρομακτικά παράλληλες σε πολλά επίπεδα με ότι είχε γίνει τότε, πριν 4 χρόνια.

Λες και μου κλείνει η ζωή το μάτι και μου λέει "Είσαι έτοιμη τώρα?".

Ναι. Μάλλον είμαι.

Κυρίως γιατί το μέσα μου αντιδρά, κλωτσάει, δεν αντέχει άλλο την κατάσταση και έπρεπε να αλλάξει ριζικά.

Το θρηνείς βέβαια αυτό, αλλά το αποδέχεσαι, κι αν έμαθες αρκετά καλά το μάθημα, ίσως να ξέρεις και πού θες να πας από δω και μπρος.

Η πικρή μου αλήθεια, σήμερα πρωταπριλιά? Φοβάμαι το άγνωστο, αλλά πιο πολύ με φοβόμουν σε όλα αυτά που βίωνα τελευταία. Επομένως, something's gotta give.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Πού Χάθηκα Τόσο Καιρό?


Και γιατί δηλαδή να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς φόβου?

Γιατί ας πούμε, να παίζει σε γκρο πλαν η χειρότερη των περιπτώσεων και όχι η καλύτερη?

Γιατί να πρέπει να είμαι "λογική" κι όχι ευτυχισμένη? Όσο αλλοπαρμένη κι αν ακούγομαι.

Να πα να γαμηθεί.

Είμαι γαμάτη.

Μπορώ.

Θέλω.

Το "θέλω" μου είναι μεγαλύτερο από το "φοβάμαι" μου.

Έχω φτάσει τα όρια μου και μου έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Στην ουσία μου έχω σπάσει τα νεύρα μου.

I will no longer conform to your shit.

Θα πάω εκεί που ήμουνα τότε, που με θυμάμαι fearless, confident και με την αυθάδεια της νέας που έχει μόνο όνειρα και κανένα δισταγμό, παρά τις δυσκολίες.

Αρκετά έσκυψα.

Κόσμε, ετοιμάσου.

I'm on my way.


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Πλήττω.

Την μισώ αυτή την λέξη.

Δε μου αρέσει ούτε να την λέω πόσο μάλλον να την βιώνω.

Κι όμως τελευταία, την ξεστομίζω πολύ εύκολα και με ανησυχητική συχνότητα.

Πλήττω.

Πάω δουλειά, βλέπω τους φίλους μου, βγαίνω, κάνω σεξ, έχω τα χόμπυ μου, αλλά πλήττω.

Αποτέλεσμα υπαρξιακού άγχους  αυτή η θλιβερή πλήξη νομίζω, τουλάχιστον αυτό είναι το συμπέρασμα της αυτοδιάγνωσης μου.

Μέσα στους τελευταίους μήνες, μου έγινε απίστευτα ξεκάθαρο το τι θέλω να κάνω στη ζωή μου και επειδή δεν εκπληρώνεται αυτό right here right now, νιώθω αυτό τον επιφανειακό αναστεναγμό, ενώ βουλιάζω μέσα σε μια πνευματική πλήξη.

Και κάνω πολλά για να μου αποσπώ την προσοχή, είναι γεμάτες οι μέρες μου, απλώς μόλις σταματήσω για ένα λεπτό, επιστρέφει αυτό το αφόρητο συναίσθημα κενότητας.

Δεν εφησυχάζομαι επαγγελματικά και νιώθω τόση ανάγκη και ορμή για να πραγματοποιήσω στόχους, και π λ ή τ τ ω που δεν μου δίνεται η κατάλληλη πλατφόρμα για να εκτονωθώ.

Εξού και η πλήξη.

Τόσο, που έχω κάνει μικρές διαπιστώσεις.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα καθαριστικά τουαλέτας έχουν είτε άρωμα πεύκου είτε λεμονιού ή του "απέραντου γαλάζιου". Ποιος ανώμαλος είχε αυτή την φαεινή ιδέα δεν ξέρω, αλλά γαμώτο πώς υποτίθεται μυρίζει το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας? Και πέραν του ότι μου σπάνε τα νεύρα οι πεύκοι, δεν τρελαίνομαι η λεκάνη μου να θυμίζει λεμονάδα. We landed on the moon, I expect more from humanity και περισσότερες επιλογές. Οι επιλογές είναι ευτυχία.

Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού δεν γνωρίζει την έννοια "προσωπικού χώρου" όταν στέκεται σε ουρές. Αν δεν ήταν αγενές εκ μέρους μου (και παράνομο) θα βάραγα κόσμο. Γιατί έτσι.

Αν κάνεις όμως κάτι όμορφο για κάποιον άλλον, νιώθεις κι εσύ όμορφα, και it's kinda awesome να μπορείς να προσφέρεις χαρά.

Μπορεί να κάνεις το σπίτι λαμπίκο, αλλά την επόμενη κιόλας μέρα κάτι θα θέλει καθάρισμα.

Το αγαπημένο σου πιάτο, πάντα θα έχει καλύτερη γεύση στο μυαλό σου από ότι στην πραγματικότητα.

Η πλήξη τις Δευτέρες τις κάνει πιο γλυκές.

Ξέρω ότι είναι θέμα χρόνου, ξέρω ότι θα τα καταφέρω όλα αυτά που θέλω, το νιώθω, έρχεται, αλλά για την ώρα... πλήττω.


Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Shopping Spree

Καθαρά Φροϋδική η περίπτωση μου υποθέτω. Ναι, η σχέση μου με τον πατέρα μου αντικατοπρίζεται και επαναλαμβάνεται μέσα από τις σχέσεις μου με τους άνδρες στην ενήλικη ζωή μου.

No shocker there.

Τους χρειάζομαι ανεξάρτητους, φιλόδοξους, να κάνουν παντελονάτες κουβέντες, να με έχουν βασίλισσα χωρίς να με κακομαθαίνουν και να μην είναι συνέχεια μες τα πόδια μου.

Τον πατέρα μου τον στερήθηκα αρκετά, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και φιλοδοξιών. Περάσαμε ακόμα και χρόνια σε άλλες χώρες, αλλά πάντα, πάντα, μα κάθε φορά που έπρεπε να είναι εκεί, στα σημαντικά, στα βασικά, σε αυτά που mattered, ήταν εκεί, Έσπαγε το καλούπι του, έκανε πέρα τα υπόλοιπα και ήταν εκεί για μένα.

Κι αυτό είναι που έχει σημασία στην τελική.

Αλλά ένα πράγμα που έμαθα από τον πατέρα μου, είναι το γούστο. Γιατί έχει πολύ καλό γούστο ο άνθρωπος. Μια φινέτσα και στυλ που υπογραμμίζει το αριστοκρατικό χωρίς να γίνεται κραυγαλέο. Money can't buy you class και είναι από τα βασικά που κρατάω στη ζωή μου.

Θυμάμαι να έρχεται από τα ταξίδια του με πανέμορφα κουτιά τυλιγμένα με κορδέλα, και μέσα να βρίσκεις πανέμορφα κοσμήματα, σάρπες... Για τη μάμα μου φυσικά, αλλά αυτή η εικόνα αυτού του όμορφου κουτιού, που κρατούσε αυτός ο ψηλός άνδρας με το κοστούμι... ήταν πάντα κάτι που θυμάμαι με δέος.

Μικρή, θυμάμαι πηγαίναμε συχνά για ψώνια με τον πατέρα μου. Του διάλεγα πουκάμισα και κοστούμια, με ρωτούσε πάντα "Γιατί αυτό κι όχι εκείνο?" και του εξηγούσα ότι αυτό το χρώμα σου πάει περισσότερο, αυτό σου πάει καλύτερα. Και αυτός ο άνδρας με εξαιρετικό γούστο με άκουγε. Με άφηνε να του διαλέξω ποια γραβάτα θα φορούσε την επομένη στο γραφείο και ποιο τρικό ταίριαζε καλύτερα με το μάλλινο παντελόνι.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η ανάμνηση απόψε. Πάνε χρόνια να το κάνουμε αυτό, δεκαετίες μην σου πω.

"Έλα μπαμπά, τι κάνεις?"

"Εδώ, βλέπω τηλεόραση κούκλα μου."

"Θυμάσαι που πηγαίναμε εκεί τα Σάββατα και σου αγοράζαμε πουκάμισα?"

"(γελάει λίγο) Πού το θυμήθηκες αυτό?"

"You might need a new shirt dad soon, so, what do you say?"

" Να πάμε όποτε θες κούκλα μου."

Στιγμιαία μεταφέρθηκα σε μια εποχή που έφτανα δεν έφτανα την μέση του, μικρή εγώ, νέος αυτός...

Μαλακία να μεγαλώνεις τελικά. Η φθορά... είναι.... δεν μπορείς να την αγνοήσεις.

Και ποτέ δε ξέρεις πότε, πόσο, για πόσο ακόμα...

Επομένως, θα πάω τον πατέρα μου για shopping spree.


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Sprinkle That Shit Everywhere

God knows I'm guilty of a lot of things

Maybe it's been the year I've had. Maybe I just snapped out of it. Maybe I've gone through my share of deep shit. Maybe I'm out of patience.

Or maybe it's what they say: you despise things in you, you see on others.

I've had enough days this week trying to talk sense into people, trying to help them see the errors in their ways, try to help them improve in some area of their lives.

But who am I to guide them? Am I any better? Hell no.

Do I know more? God knows, no, I don't. I'm actually figuring it out still, and the more I do, the more I'm amazed at how oblivious and ignorant I am.

But since I had the year I've had, and snapped out of the shit I have and gone through the (deep) shit I have, my two cents?

We all want love and light and glitter and a happily ever after. So why not start with yourself?

Why not, see things and people and situations in a happier, brighter light? Why not, ignore your initial urge to shit all over everything and nag and complain and feel sorry for yourself, and sprinkle that glitter you so desperately want and see what happens?

Just a thought.

Sprinkle that shit everywhere.

Say the kinds words. Do the nice deed. Smile. Take it like a lady. Have some sense of humor. Dream of the best case scenario. I dare you.

Sprinkle that shit.

Who knows?

You might actually surprise yourself with the results.


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Blue Monday

You look at a cat and you think, they got it easy. All they do is sleep, eat, purr and ask for cuddles and then sleep some more.

My cat's been trying to mate and He. Can't. Find. Where. To Stick. It.

I'm not sure if this frustrates me or him more.

Cause I care about him, I want him to be happy and sexually satisfied and whatever it means to a cat to fornicate successfully.

But you see, no matter how much you care about someone, there's only so much you can do to help; they need to participate in their own rescue.

If I've learnt something these past few months, this must be it.

And you have to learn to let go of your anxiety, your guilt or even your urge to do more, invest more, try more. No. There's only so much you can do for someone. Then, it's their job.

And it's hard. You see the bigger picture, and one that is struggling is unable to do so, unable to even take your word for it.

So you have to be there, reach out a hand, but they have to reach theirs out too. It can't work any other way.

In the meantime, have you been taking care of yourself? Feeding yourself? Sleeping enough? Does your life excite you? You can't go along for too long, just to keep others happy. You have to be happy too.

It's not selfish; it's self-full. And you owe it to yourself to know the difference and be okay with that. Clear calm conscience.

I've leapt into uncertainty, because I owed it to myself to not play along in something that didn't make my heart go 'thump-thump' with excitement. Quality vs quantity is a major theme in my head lately. A huge need and desire to look back and feel proud and content, instead of ...'meh'.

So yeah.. Blue Monday thoughts I guess.

How have you, been treating you lately?

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Nine.

Nine is just fine.

But even better with cake!