V(o)ices

Hearing too many opinions can drive you insane, that much I know.

Everyone has one. Or more than one. And they really believe what they say, and they are sticking to their guns, hands down.

Some happen to agree with you. Some others, don't.

The tricky part is, where do you draw the line? You see, I deal with my shit alone. If I have a problem, I'll lay low and  keep to myself until I fix it. But not this time. This time I decided to be open about it, speak about what's on my mind, see if I get to solution X faster.

Baaaaad idea.

Especially when you haven't come to a conclusion yourself. So apart from feeling vulnerable and insecure, you can add 'utterly confused' to your list as well.

You know in some movies, where you have two little yous on each shoulder? The good one and the bad one? Each, whispering in your ear their point of view -which by the way makes complete sense at the time- until you hear the other opinion. Well, I'm going through that.

Add a couple of your friends on those shoulders now. Too many voices. Too much noise. One head.

Too many glasses of wine later, I still haven't reached a conclusion. Just cloudiness. But it actually feels comforting. The numbness. The inability to think straight. I feel emotionally exhausted somewhere deep inside of me but I'm too intoxicated to register it.

When in doubt, they say 'sleep on it'. I woke up to a throbbing head, incubating voices, opinions and suggestions. Why can't hangovers be on mute?!

So after my third strong coffee, I decided: All voices, OUT. Get the hell out of my head. All of you. Shut up. And get the hell OUT!

I might haven't decided on what to do with what's troubling me, but at least I decided on how to get there: I really don't care what people think. Simply because, people are not me. I'm the one dealing with this and I'm the one to live with the consequences. Therefore, either they understand or not, agree or not, support me or not, it doesn't really matter. It's not up to them.

So I pushed all voices out. Trying to do the same with my vices, which is a tad more challenging. I don't even listen to my voice. That voice of reason, logic, one-plus-one-equals-two sort of voice. I need to shut my eyes, close my ears and listen, no, feel. I need to feel me.

Or if I really have to listen to something, then that will be my heart.   

The Badness in Being Good

My mother always told me, no matter what I do, I should do it gracefully. Maybe it's those Disney cartoon movies I grew up with, maybe I'm lacking the rude-gene, but that phrase stuck to me. So I grew up to be probably one of the most polite adults you'll ever know.

Don't get me wrong; I'm not a good person. Or at least, I could be a better one. I have my vices. But being rude, is not one of them. Hands down.

Ακόμα κι όταν αδικηθώ, ακόμα κι όταν πρέπει να πω 'Fuck you', δεν ξέρω πως τα καταφέρνω, αλλά λέω αυτό που νιώθω με τόσο λεπτό και κομψό τρόπο, που νευριάζω μαζί μου. Γιατί κάποτε, you have to say 'Fuck you' and leave it to that. Για να καταλάβεις, μπόρεσα να πω 'fuck you' to a freaking surveillance camera, μόνο και μόνο γιατί είναι άψυχη. I cannot seem to bring myself to be impolite. Δεν μου αρέσει να φέρνω τον άλλο σε δύσκολη θέση, ακόμα κι αν με έχει κάνει κομμάτια.

Δεν θεωρώ ότι είναι ανωτερώτητα; είναι η αδυναμία μου to believe that I deserve better. Being graceful is really not what it's cut out to be mum.

Με τον Peter Pan χωρίσαμε όταν μου είπε κάτι που είχε κάνει. Κι αντί να τον διαολοστείλω και να τα κάνω όλα πουτάνα, ήμουν κυρία και μιλήσαμε. Έχει να το λέει μέχρι σήμερα πόσο 'large φάνηκα στα μάτια του'. Ο Κριός μετακόμησε στην άλλη άκρη του κόσμου, κάτι που μας έχει φέρει ανεξήγητα κοντά -well, αυτό και το FaceTime- και μου είπε τις προάλλες 'πόσο βλάκας ήταν και πόσο με αγαπάει'.

Ακόμα και το πρώην αφεντικό μου, που με απέλυσε ένα καλό απόγευμα πριν χρόνια, έχει να πει πόσο  'κυρία ήμουν και πόσο μικρός ένιωσε από τον τρόπο που το χειρίστηκα'.

Looking back, δεν θα άλλαζα τίποτα από τις αντιδράσεις μου. Έστω κι αν έπρεπε να παράξω ατελείωτα fuck-yous σε αυτές τις περιπτώσεις. Και μετά από καιρό, έρχεται ο άλλος και σε δικαιώνει. Αλλά το παράπονο μου, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι αλλού: why does it have to hurt so much? Γιατί πρέπει να περάσεις αυτήν την επίπονη διαδικασία, εσύ που ήσουν εντάξει, για να έρθει μια μέρα ο άλλος -που δεν ήταν εντάξει- και να σου το αναγνωρίσει? Why can't they get it right from the beginning?

Και η ειρωνεία είναι ότι, it's usually too late when they do realize. Γιατί εγώ άμα φεύγω, κλείνω την πόρτα, την κλειδώνω και πετάω τα κλειδιά. There is no turning back. Έτσι μου φαίνεται λίγο ironic να έρθει κάποιος που με πλήγωσε και να μου πει I'm sorry or whatever. Simply because it no longer matters to me.

So here I am, a very polite yet emotionally exhausted adult. A happy person, yet so tired. I'm an emotional traffic accident. Κάποτε εύχομαι να μπορούσα να είμαι πιο αναίσθητη, πιο brutal, πιο bitch. Ίσως να ήταν αλλιώς κάποια πράγματα. Ίσως να με αγαπούσαν περισσότερο. Ίσως να με εκτιμούσαν περισσότερο. Ίσως να άξιζα περισσότερο.

Η συνείδηση μου είναι καθαρή. Αλλά sometimes, it's no consolation. Not when your heart is aching and your mind is turning. Η φάση με τον Ταύρο has been a lovely journey with small unexpected beautiful surprises so far. Και κάποτε αναρωτιέμαι when all this will blow up in smoke. Πότε θα δει πόσο ηλίθια καλοσυνάτη είμαι και θα φύγει γιατί "it's too good to be true". Γιατί I'm too nice επομένως it won't matter.

Δεν ξέρω πως μου ήρθε όλο αυτό σήμερα. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό το ποστ and I feel so exposed. Ίσως γιατί ο Ταύρος μου είπε τις προάλλες ότι 'I'm too good for this world' and all these mental alarms went off in my head. Ίσως γιατί άρχισα να νιώθω πολύ όμορφα πράγματα για αυτόν. Ίσως γιατί κουράστηκα να ονειρεύομαι και να απογοητεύομαι. Ίσως γιατί I'm tired of being graceful and having it exploding in my pretty little face.

*sigh*

I'm done with the badness in being good; I want the goodness in being good to soak me silly. I want the goodness in being good to fuck me up in the most beautiful and graceful way.

Cold Shower

Μια φορά not so long ago, μπήκα στο μπάνιο για να κάνω ένα looooooong hot shower. Που ξεκίνησε καλά, don't get me wrong, αλλά ξαφνικά το νερό έχασε θερμοκρασία κι έγινε παγωμένο. Τα ουρλιαχτά μου πρέπει να ακούστηκαν σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων.

Ένιωθα να κρυώνω μέσα στα κόκκαλα μου και έβγαλα τις 2 επόμενες μέρες στο κρεβάτι με κοτόσουπα.

Αλλά μετά μου πέρασε κι έγινα καλά.

So αυτό έπαθα και τώρα, αλλά σε καθαρά mental level: a cold shower. A shock. Blood-running-cold sort of panic.

Τώρα είμαι καλά. Well, ήρεμη τουλάχιστον. Πιο θετική, πιο hopeful αλλά σίγουρα πιο ήρεμη. Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι pending; and the not knowing is killing me. Αλλά είπα στον εαυτό μου ότι είμαι δυνατή και no matter what, θα τα καταφέρω.

Σκέφτηκα Plan B. Και Plan C. Και θα πάω σε D, E and F αν χρειαστεί. Δεν θα πεθάνουμε από έλλειψη πολυτέλειας, θα πεθάνουμε από έλλειψη ανθρωπιάς. Και βλέπω, παρά την αμπαλατοσύνη που δέρνει σε πολλά αυτόν τον τόπο, στην ανάγκη συνερχόμαστε και ανασυντασσόμαστε. Δεν θα σταματήσει ποτέ ο Κύπριος να παρκάρει στην θέση αναπήρων, ωστόσο άμα του πεις 'βοήθησε', θα βοηθήσει. Ειδικά άμα του πιάνει ένας Γερμανός τον κ*λο.

So here I go, seeing that silver lining in a grey situation.  To πως απλώνει το χέρι ο ένας και το δίνει στον άλλο. Το πως ξαφνικά, από το να θες να φας τον άλλο, θες να τον βοηθήσεις. Να επικροτήσεις μια καλή του πράξη. Χρειάστηκαν 17,5 δις αλλά επιτέλους, θυμηθήκαμε ότι είμαστε άνθρωποι. Τρωτοί. Με πληγές. Με ουλές. Αλλά κυρίως, με καρδιά.

Hope: Pending Request

I would describe myself as a believer. As a hopeful optimist. I really would.

I have now started to doubt that.

Όπως όλοι, έχω βομβαρδιστεί από όλες αυτές τις πληροφορίες και έχω παλαβώσει. Σε βαθμό που δεν καταλαβαίνω πια τι λένε, ακούω μόνο ένα βουητό.

I'm not scared; I'm petrified.

Ταχυπαλμίες, ένα στομάχι κόμπος κι ένα στόμα λες κι έχω καταπιεί άμμο.

Από όλα όσα μας έχετε κάνει αγαπητοί μου κύριοι, ένα βρίσκω πιο εγκληματικό: YOU STOLE OUR ABILITY TO DREAM! Είμαστε μια γενιά απογητευμένη. Μια γενιά με όνειρα που γαμήσατε. Με ικανότητες που όχι μόνο απαξιώσατε, αλλά μηδενίσατε με την βλακεία που σας δέρνει.

Κουρέψτε τις καταθέσεις μου, I no longer care. Κυρίως. γιατί δεν νιώθω πια ασφαλής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ξυπνάω μέσα στο μέσο της νύχτας και νιώθω ότι υπάρχει κάποιος μέσα στο σπίτι μου. Και είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, παραλυμένη από φόβο, και δεν μπορώ καν να ανοίξω τα μάτια μου, για μια ιδέα: για κάτι που δεν είναι εκεί!

Κόψτε μου κι άλλο το μισθό μου, I don't care anymore. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω μέχρι πότε θα έχω δουλειά. Το αφεντικό μου, είναι ίσως το πιο δίκαιο και εντάξει πλάσμα σε αυτόν τον τόπο. Και τον βλέπω καθημερινά with a frown, with such a concerned look on his face. He no longer smiles.

So yes, I am scared. My blood runs cold. And I am angry. You people stole my ability to dream. Πως να κάνω όνειρα για οικογένεια? Σε τι κόσμο μου ζητάτε να φέρω τα παιδιά μου? Πώς να είμαι καλά όταν βλέπω τον άνθρωπο μου sad? Πώς να μπορώ να είμαι ερωτευμένη όταν είμαστε μίζεροι? Πως να κάνω όνειρα ότι όλα θα πάνε καλά, that love is enough, when you have sucked the hope out of us?

I'm angry. I'm furious.

But most of all, I'm scared.

F*ck You

Low point of my day?

Going to the ATM machine and not being able to withdraw money. Έχω μείνει με ένα εικοσάευρω και κάτι που ήταν κάποτε πεντάευρω (don't ask) στο πορτοφόλι μου και είναι τριήμερο. Μια χαρά εξάσκηση έκανα των Γαλλικών μου σήμερα Σάββατο.

High point of my day?

Going in front of the bank's surveillance camera and flipping them the bird, mouthing 'Fuck you'.

Δεν μου έλυσε το πρόβλημα μου, δεν άλλαξε κάτι, αλλά damn it felt good!

Stationing in La La Land

Don't you just love those first days when you meet someone and feel like it's gonna last forever? Ο ενθουσιασμός της αρχής σε κάνει να ξεχνάς πώς είναι να πέφτεις και να τρως τα μούτρα σου, σου δίνει μια ανεξήγητα υπέρμετρη αυτοπεποίθηση κι αισιοδοξία, που σε κάνει να φαίνεσαι high on something.

Well, you are high in way... On bloody pheromones.

Τελευταία νιώθω πολύ αλλαγμένη μέσα μου. Σαν να βλέπω το κόσμο με άλλα μάτια. Τον φιλτράρω αλλιώς. Νιώθω πιο... γυναίκα. Πιο σίγουρη. Ήμουν πάντα ανεξάρτητη. Δυνατή και δυναμική. Hands-on kinda girl. Αλλά οι συναισθηματικές μου ανάγκες τελευταίως είναι πολύ πιο ευαίσθητες και κάπου χάνονται σε όλο αυτόν τον δυναμισμό. Δεν ξέρω πως να αφήσω κάποιον να με πλησιάσει. Δεν ξέρω πώς να του παραχωρήσω το χώρο, να υποχωρήσω λίγο το hands-on self μου και να πω, και κυρίως να δείξω ότι ναι, I need you to hold my hands-on hand.

Έτσι ένιωσα έντονα την ανάγκη να ξεβολευτώ. Να χαλαρώσω. To take things as they come. To indulge. Feel. Enjoy. Try. Get out of my god damn rut. Receive. But above all, feel.

Και μπαίνει στη ζωή μου ο Ταύρος. Ένας άνθρωπος που ξέρω αρκετά χρόνια από τον περίγυρο μου επομένως υπήρχε ήδη η οικειότητα. Που δεν κατάλαβα πώς και πότε ακριβώς μεταλλάχτηκε σε αυτό το...pheromone thing αλλά έγινε.

Θέλω. Φοβάμαι. Ονειρεύομαι. Αφήνομαι. Τολμώ, χωρίς όμως να σημαίνει πως δε φοβάμαι.

Και I feel this to the bone.

Posidonia

Είμαι.... Είμαι εδώ. Κάποτε νιώθω ότι πνίγομαι κι άλλες φορές ότι σπάω ολυμπιακά ρεκόρ στο πρόσθιο.

Αυτά είναι τα δεδομένα μου τελευταίως: incredible highs and desperate lows. Νομίζω πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι τόσο κυκλοθυμική.

Είμαι καλά. Κουρασμένη μεν, αλλά καλά. Emotionally exhausted μεν, αλλά I think I have it under control.

Έγιναν 1-2 πράγματα που με ανανέωσαν πολύ ψυχολογικά. Αλλά έγιναν 5-6 πράγματα που έκαναν κομμάτια in the first place.

Ίσως γι' αυτό είμαι λίγο detached; δεν επιτρέπω στον συναισθηματικό μου κόσμο να έρθει σε επαφή με τον συνειδητό μου κόσμο γιατί I cannot afford to break down.

Παράλληλα, έχει γίνει τόσο έντονο το ένστικτο μου... Σχεδόν μυρίζομαι τα πράγματα. Η διαίσθηση μου είναι ανεξήγητα ισχυρή σε βαθμό που νομίζω ότι ή μου έστριψε ή απλώς έχω ανέβει σε άλλο mental state.

Και χτες το βράδυ συνειδητοποίησα, ένιωσα, ότι so many of us are emotional wrecks. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Μας βλέπεις όμορφα ντυμένους, να γελάμε δυνατά αλλά αν προσέξεις, there is a shadow in the eye. Δεν θέλει 20/20 όραση, δεν θέλει ψυχανάλυση. Θέλει μόνο ευαισθησία. Ίσως και λίγη συμπόνια. Και θα το δεις. So many of us. It's heartbreaking.

Η αλήθεια είναι ότι I'm disappointed. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να κάνεις μια συζήτηση ουσίας με κάποιον. Να ρίξεις λίγο το τείχος σου. Να επιτρέψεις σε κάποιον να μπει στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού σου. Να του δείξεις who you are at heart. Να τσαλακώσεις το όμορφο περιτύλιγμα και να του δείξεις τα σημάδια σου.

So yes, I'm confused. And I'm confusing. Κινούμαι κάπου μεταξύ ονείρου και ψευδαίσθησης. Είμαι θύμα αλλά και θύτης. Κυριώς όμως, νιώθω πως είμαι μια απογοητευμένη ιδεαλίστρια, trapped in a very harsh reality.

Ανάβω τσιγάρο.

*inhale*

*exhale*

Και ακούω στο repeat αυτό.