If a writer falls in love with you, you can never die.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Hope: Pending Request

I would describe myself as a believer. As a hopeful optimist. I really would.

I have now started to doubt that.

Όπως όλοι, έχω βομβαρδιστεί από όλες αυτές τις πληροφορίες και έχω παλαβώσει. Σε βαθμό που δεν καταλαβαίνω πια τι λένε, ακούω μόνο ένα βουητό.

I'm not scared; I'm petrified.

Ταχυπαλμίες, ένα στομάχι κόμπος κι ένα στόμα λες κι έχω καταπιεί άμμο.

Από όλα όσα μας έχετε κάνει αγαπητοί μου κύριοι, ένα βρίσκω πιο εγκληματικό: YOU STOLE OUR ABILITY TO DREAM! Είμαστε μια γενιά απογητευμένη. Μια γενιά με όνειρα που γαμήσατε. Με ικανότητες που όχι μόνο απαξιώσατε, αλλά μηδενίσατε με την βλακεία που σας δέρνει.

Κουρέψτε τις καταθέσεις μου, I no longer care. Κυρίως. γιατί δεν νιώθω πια ασφαλής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ξυπνάω μέσα στο μέσο της νύχτας και νιώθω ότι υπάρχει κάποιος μέσα στο σπίτι μου. Και είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, παραλυμένη από φόβο, και δεν μπορώ καν να ανοίξω τα μάτια μου, για μια ιδέα: για κάτι που δεν είναι εκεί!

Κόψτε μου κι άλλο το μισθό μου, I don't care anymore. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω μέχρι πότε θα έχω δουλειά. Το αφεντικό μου, είναι ίσως το πιο δίκαιο και εντάξει πλάσμα σε αυτόν τον τόπο. Και τον βλέπω καθημερινά with a frown, with such a concerned look on his face. He no longer smiles.

So yes, I am scared. My blood runs cold. And I am angry. You people stole my ability to dream. Πως να κάνω όνειρα για οικογένεια? Σε τι κόσμο μου ζητάτε να φέρω τα παιδιά μου? Πώς να είμαι καλά όταν βλέπω τον άνθρωπο μου sad? Πώς να μπορώ να είμαι ερωτευμένη όταν είμαστε μίζεροι? Πως να κάνω όνειρα ότι όλα θα πάνε καλά, that love is enough, when you have sucked the hope out of us?

I'm angry. I'm furious.

But most of all, I'm scared.

2 σχόλια:

  1. Να μεν φοάσαι. Ακόμα και ο πιο φτωχός, ο πιο κακορίζικος άνθρωπος του κόσμου, τζιαι τζείνος που τα έχασε όλα, ονειρεύκεται. Απλώς θα αλλάξει λλίο το περίγραμμα (όχι η ουσία διότι οι παραπάνω ανθρώποι εν ονειρευκούμαστε μερσεντές ή σπίτι με πισίνα ή αρνί με πατάτεσ στο φούρνο στην πραγματικότητα αλλά έναν άνθρωπο να μας αγκαλιάζει, να αγαπιούμαστε) των ονείρων μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλη την βδομάδα έβλεπες όσους είπαν να παν έξω το απόγευμα ότι ήταν σκυθρωποί ακριβώς γιατί δεν ήξεραν τη θα γίνει. Ήταν κανονικά σαν συνθήκες πολέμου. Δλδ αποδιοργάνωση κράτους, πάγωμα οικονομίας, εκφοβισμός πολιτών. Ήταν εκείνο το να μη ξέρεις, η αβεβαιότητα, γιατί άμα σου πει ο άλλο "έφας την" σε μια φάση λέεις "fuck it".

    Ελπίζω μόνο να μην είναι έτσι άδικα που έγινε ότι έγινε, να ήταν το σοκ που θέλουμε. Διότι δεν μπορούμε και να φταίξουμε κανένα άλλο (όχι γιατί εμείς φωνάξαμε την τρόικα αλλά γιατί έχει 2-3 χρόνια που μας λέν ότι κάτι δεν πάει καλά και η απάντηση κάποιου ήταν "Οι καλέ!")

    ΑπάντησηΔιαγραφή