Σάρα, μάρα και το κακό συναπάντημα.
Έχει και χιούμορ και σαδισμό η ζωή κάποτε.
Από όοολο τον κόσμο, πάνω σου έπεσα? Από όλες τις πτήσεις, στην δικιά μου είσαι? Από όοολα τα καθίσματα, παραδίπλα μου είσαι?
Σε θυμόμουν πιο ψηλό. Πιο επιβλητικό.
Πιο scary.
Είσαι τόσο μικρός, τελικά.
Δεν είναι ωραία άμα γυρίζει επιτέλους ο τροχός?
Το ευχαριστήθηκε η ψυχή μου που του κόπηκε το γέλιο.
Γιατί τον άλλο, τον κοιτάς στα μάτια άμα δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.
I am under his skin.
Εδώ.
Εδώ, πριν τόσα χρόνια είχα κλάψει πικρά.
Και να'μαι τώρα εδώ, στο ίδιο πλακάκι, με τον άντρα μου.
Χαρούμενοι.
Αυτό το υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ.
Είναι ωραίο να γελάς σε μέρη που κάποτε σε είχαν πονέσει.
Χαρά ξανά.
Υπάρχει μια αποδοχή, στην μη αποδοχή μου, έλεγα στον ψυχολόγο πρόσφατα.
Τον κόσμο να γυρίσω ανάποδα, δεν μπορεί να ξεγίνει αυτό που συνέβη.
Δεν μπορεί κανένας να μου φέρει πίσω αυτό που μου πήραν.
Δεν πρόκειται να το συγχωρέσω ποτέ. Ούτε να το ξεχάσω.
Και θα τους καταριέμαι μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Αλλά παράλληλα, κάπως πρέπει να συνεχίσεις.
Παίρνει χρόνο, θέλει αδιάκοπη προσπάθεια, επίπονη.
I'm feeling almost like myself again.
Finally.
Ξαναβρήκα την χαρά.
The winner takes it all.
Εκτός το έπαθλο και την αίγλη και γλύκα της νίκης, ο νικητής παίρνει και τα μαθήματα, τις πίκρες, τις δυσκολίες, τα δάκρυα, το θυμό και τα εμπόδια.
Δεν είναι ποτέ απλή, εύκολη ή αυτονόητη. Ούτε άμα έχεις όλα τα δίκια με το μέρος σου.
Η χαρά της νίκης συνοδεύεται με γρατσουνιές, μώλωπες και μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.
Και με ψυχή ήρεμη επιτέλους.
