Shopping Spree

Καθαρά Φροϋδική η περίπτωση μου υποθέτω. Ναι, η σχέση μου με τον πατέρα μου αντικατοπρίζεται και επαναλαμβάνεται μέσα από τις σχέσεις μου με τους άνδρες στην ενήλικη ζωή μου.

No shocker there.

Τους χρειάζομαι ανεξάρτητους, φιλόδοξους, να κάνουν παντελονάτες κουβέντες, να με έχουν βασίλισσα χωρίς να με κακομαθαίνουν και να μην είναι συνέχεια μες τα πόδια μου.

Τον πατέρα μου τον στερήθηκα αρκετά, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και φιλοδοξιών. Περάσαμε ακόμα και χρόνια σε άλλες χώρες, αλλά πάντα, πάντα, μα κάθε φορά που έπρεπε να είναι εκεί, στα σημαντικά, στα βασικά, σε αυτά που mattered, ήταν εκεί, Έσπαγε το καλούπι του, έκανε πέρα τα υπόλοιπα και ήταν εκεί για μένα.

Κι αυτό είναι που έχει σημασία στην τελική.

Αλλά ένα πράγμα που έμαθα από τον πατέρα μου, είναι το γούστο. Γιατί έχει πολύ καλό γούστο ο άνθρωπος. Μια φινέτσα και στυλ που υπογραμμίζει το αριστοκρατικό χωρίς να γίνεται κραυγαλέο. Money can't buy you class και είναι από τα βασικά που κρατάω στη ζωή μου.

Θυμάμαι να έρχεται από τα ταξίδια του με πανέμορφα κουτιά τυλιγμένα με κορδέλα, και μέσα να βρίσκεις πανέμορφα κοσμήματα, σάρπες... Για τη μάμα μου φυσικά, αλλά αυτή η εικόνα αυτού του όμορφου κουτιού, που κρατούσε αυτός ο ψηλός άνδρας με το κοστούμι... ήταν πάντα κάτι που θυμάμαι με δέος.

Μικρή, θυμάμαι πηγαίναμε συχνά για ψώνια με τον πατέρα μου. Του διάλεγα πουκάμισα και κοστούμια, με ρωτούσε πάντα "Γιατί αυτό κι όχι εκείνο?" και του εξηγούσα ότι αυτό το χρώμα σου πάει περισσότερο, αυτό σου πάει καλύτερα. Και αυτός ο άνδρας με εξαιρετικό γούστο με άκουγε. Με άφηνε να του διαλέξω ποια γραβάτα θα φορούσε την επομένη στο γραφείο και ποιο τρικό ταίριαζε καλύτερα με το μάλλινο παντελόνι.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η ανάμνηση απόψε. Πάνε χρόνια να το κάνουμε αυτό, δεκαετίες μην σου πω.

"Έλα μπαμπά, τι κάνεις?"

"Εδώ, βλέπω τηλεόραση κούκλα μου."

"Θυμάσαι που πηγαίναμε εκεί τα Σάββατα και σου αγοράζαμε πουκάμισα?"

"(γελάει λίγο) Πού το θυμήθηκες αυτό?"

"You might need a new shirt dad soon, so, what do you say?"

" Να πάμε όποτε θες κούκλα μου."

Στιγμιαία μεταφέρθηκα σε μια εποχή που έφτανα δεν έφτανα την μέση του, μικρή εγώ, νέος αυτός...

Μαλακία να μεγαλώνεις τελικά. Η φθορά... είναι.... δεν μπορείς να την αγνοήσεις.

Και ποτέ δε ξέρεις πότε, πόσο, για πόσο ακόμα...

Επομένως, θα πάω τον πατέρα μου για shopping spree.

Sprinkle That Shit Everywhere

God knows I'm guilty of a lot of things

Maybe it's been the year I've had. Maybe I just snapped out of it. Maybe I've gone through my share of deep shit. Maybe I'm out of patience.

Or maybe it's what they say: you despise things in you, you see on others.

I've had enough days this week trying to talk sense into people, trying to help them see the errors in their ways, try to help them improve in some area of their lives.

But who am I to guide them? Am I any better? Hell no.

Do I know more? God knows, no, I don't. I'm actually figuring it out still, and the more I do, the more I'm amazed at how oblivious and ignorant I am.

But since I had the year I've had, and snapped out of the shit I have and gone through the (deep) shit I have, my two cents?

We all want love and light and glitter and a happily ever after. So why not start with yourself?

Why not, see things and people and situations in a happier, brighter light? Why not, ignore your initial urge to shit all over everything and nag and complain and feel sorry for yourself, and sprinkle that glitter you so desperately want and see what happens?

Just a thought.

Sprinkle that shit everywhere.

Say the kinds words. Do the nice deed. Smile. Take it like a lady. Have some sense of humor. Dream of the best case scenario. I dare you.

Sprinkle that shit.

Who knows?

You might actually surprise yourself with the results.

Blue Monday

You look at a cat and you think, they got it easy. All they do is sleep, eat, purr and ask for cuddles and then sleep some more.

My cat's been trying to mate and He. Can't. Find. Where. To Stick. It.

I'm not sure if this frustrates me or him more.

Cause I care about him, I want him to be happy and sexually satisfied and whatever it means to a cat to fornicate successfully.

But you see, no matter how much you care about someone, there's only so much you can do to help; they need to participate in their own rescue.

If I've learnt something these past few months, this must be it.

And you have to learn to let go of your anxiety, your guilt or even your urge to do more, invest more, try more. No. There's only so much you can do for someone. Then, it's their job.

And it's hard. You see the bigger picture, and one that is struggling is unable to do so, unable to even take your word for it.

So you have to be there, reach out a hand, but they have to reach theirs out too. It can't work any other way.

In the meantime, have you been taking care of yourself? Feeding yourself? Sleeping enough? Does your life excite you? You can't go along for too long, just to keep others happy. You have to be happy too.

It's not selfish; it's self-full. And you owe it to yourself to know the difference and be okay with that. Clear calm conscience.

I've leapt into uncertainty, because I owed it to myself to not play along in something that didn't make my heart go 'thump-thump' with excitement. Quality vs quantity is a major theme in my head lately. A huge need and desire to look back and feel proud and content, instead of ...'meh'.

So yeah.. Blue Monday thoughts I guess.

How have you, been treating you lately?

Nine.

Nine is just fine.

But even better with cake!

Μικροανασκόπηση 2016

Λοιπόν -αυτοί που απομείναμε φέτος- πού είχαμε μείνει?

Α ναι, σωστά.

Ήταν exciting χρονιά.

Νομίζω.

Κυρίως γιατί ήμουν υπερβολικά busy για να κάνω fully process τα πράγματα.

Έτσι, κι ακόμα παραπάνω. Αλλά δεν έχω παράπονο, μακάρι να'ναι και το 2017 έτσι από δουλειά και κουράγιο.

Το οποίο κουράγιο μου δοκιμάστηκε αρκετά οφείλω να ομολογήσω

...ειδικά με καταστάσεις πέρα των δυνάμεων και δυνατοτήτων μου, που μου προκάλεσαν από άρνηση...

... μέχρι αποστασιοποίηση...

...ακόμα και φόβο...

...κάποιες αυξημένες ανάγκες....

...και believe it or not, λίιιιγα νεύρα παραπάνω

Και απλώς φτάνεις στο σημείο να πεις "enough is enough"

και να βάλεις τον εαυτό σου σε τάξη απέναντι στα πράγματα

Αναγκάζεσαι να δεις τους φόβους σου κατάματα 

και όταν καταφέρεις όχι μόνο να τους αντιμετωπίσεις, αλλά και να κατακτήσεις κάποιους από αυτούς, είναι λογικό να νιώθεις λίγο περίεργα

Unknown territory που συνηθίζω να λέω.

Που είναι περίεργο και για σένα, αλλά και για τους γύρω σου που δεν ξέρουν πώς να σε διαχειριστούν τώρα που μπορείς να σκοτώνεις πια κατσαρίδες μόνη σου.

Αναπόφευκτα έπεσαν μάσκες, φάνηκαν οι ιππότες δίπλα σου και πόση δύναμη τελικά κρύβουμε μέσα μας.

Παράλληλα με όλα αυτά, η δουλειά, δουλειά

που παίζει να'ναι αυτό που με κράτησε sane σε όλο τον υπόλοιπο παροξυσμό.

Αλλά μην νομίζεις, είχε και πολύ ωραία πράγματα το 2016 

Ένιωσα χαρές που είχα καιρό και υπήρχαν μέρες που κοιτούσα τον ουρανό, έλεγα "ευχαριστώ" και πριν πάω για ύπνο σκεφτόμουν 

Of course υπήρχαν και αυτά τα days.

Αλλά, άμα είσαι εσύ, you, γίνομαι κάπως έτσι:

Ακόμα κι όταν μου σπας τα νεύρα κάποτε.

Επομένως, εύχομαι από καρδιάς να είστε καλά και χαρούμενοι

*'γεια μας*

Να βρείτε ανθρώπους και καταστάσεις που σας κάνουν, you know, "if the shoe fits", που λένε.

Να έχει η ζωή σας μόνο δάκρυα ευτυχίας

Και λεφτά, γιατί όχι

Και το 2017 να σας φέρει αυτό το warm fuzzy feeling, ό,τι κι αν είναι αυτό για τον καθένα, που σας κάνει να χαμογελάτε, και κάνει κάποιους να ανησυχούν.

Happy New Year to you all!!

Α! Και πριν ξεχάσω!

Never forget what you're worth.

Things That Make Me Go "Arrrgh"

People and their post-it like advice:

"Don't worry"

"Let it go"

"Don't think about it"

"Stop feeling that way"

Wow, gee, thanks, I was completely incapable of thinking of that myself!! What would I do without you?!

Treadmill

Life feels like running on a treadmill sometimes, doesn't it?

You're running, trying to keep up, not lose your step or your pace, you know you can't stop cause you're gonna trip and hurt yourself.

So you keep on running.

Usually, we run in order to get somewhere. Remove ourselves from our current place to get to another.

But on the treadmill, it feels like you end up nowhere. You are right where you first started off.

So why run? Why bother, you ask.

I don't know. This coming from a person who used to love to get away, run away, get away from it all. And man has this year given me reasons and opportunities to do so.

And yet somehow, I stayed.

And it got me thinking, why run on a treadmill? What happens to us when we constantly run on life's treadmill? That, in spite of all the effort, the running, the trying, you still end up right where you took off, so why bother?

For the strength. For the process. For proving yourself. For those moments you felt you were about to give up and you decided to fight that urge and try to keep up. And managed to do so.

So even if you still end up right where you started, you have gained things you wouldn't have otherwise.

And you've proven it to yourself.

Yes, it kinda felt like a treadmill this year. I let out a big sigh (of relief? despair? exhaustion?) and I feel I'm standing right where I was exactly a year ago, but I'm standing differently. Prouder. Stronger. Emotionally sober. And maybe even more hopeful this time round.

I've dealt with so many fears this year, it baffles me. I barely recognize myself. And never, not even for a moment this time round, did I even consider running away. I was all "bring it on" and see what happens.

I let people go. I let things go. I let myself go. I let my guard down. I showed I'm vulnerable. I showed I can be tough. I showed that I'm loving. I said things out loud without fearing the consequences. I was prepared to finally deal with that fear too.

At the end of the day, all we have is ourselves. And we need to take care of us.

So when you get off that treadmill, all short-breathed and sweaty, you might still be in the same spot, but, you;re different and you now know that you can do it.